In de media: Jenny Arean - 5 jan 2008
"ze staat nog net zo gretig en genietend op het podium als altijd. Achter het ietwat aanstellerige ‘in concert’ uit de titel gaat een programma schuil dat misschien het best een kleinkunstrecital kan heten. Samen met regisseur Ruut Weissman, heeft ze twintig liedjes - bestaand en nieuw repertoire - zodanig gerangschikt dat het ene nummer als vanzelfsprekend op het ander volgt, hoewel de sferen soms sterk uiteenlopen. (..) als vanouds geëngageerde, beschouwelijke, lyrische en cabareteske liedjes, meestal op haar verzoek geschreven door George Groot, Ivo de Wijs en Jurrian van Dongen en vaak met pregnante accenten op muziek gezet door Rutger Laan (..) Elk woord krijgt extra betekenis als Jenny Arean het zingt. Niet alleen door haar fonkelend expressieve voordracht, maar ook omdat haar taalgevoeligheid te groot is om met mindere teksten genoegen te noemen."
'Bij Jenny Arean heeft elk woord betekenis' door Henk van Gelder, in: NRC Handelsblad, 14 dec 2007

"Jenny Arean is nog steeds de beste zangeres van het land. Zij ontroert, doet nadenken en maakt de mensen aan het lachen met haar briljante repertoire. Ieder woord krijgt bij haar een lading en een betekenis. Bekende liedjes als Iemand moet het doen, De begrafenis van Manke Nelis en ’t Is over behoren nog steeds tot het beste wat de Hollandse liedkunst heeft voortgebracht en nieuwe ‘chansons’ als We gaan uit elkaar en Zin vallen daarbij helemaal niet uit de toon."
-lees het volledige artikel
'Arean gaat door met mooi zingen' door Ruud Meijer, in: AD, 20 dec 2007

"Mooi en ingetogen is haar nieuwe lied ’We gaan uit elkaar’ (van George Groot): 'Nee ik heb niks meer te zeggen! Ik ben te moe om te praten'. En ’we hebben het geluk samen gevonden en raakten het samen weer kwijt’. Vervolgens gaat ze door met ’Er rijdt een trein’ van Aznavour: een simpel kaartje is de poort naar het geluk. En daarna weer het scherpe 'Top' (van Ivo de Wijs), over het 'graaien aan de top', terwijl elders in de wereld kinderen stenen sjouwen of jeans voor ons maken. Zonder problemen stapt ze over op een hilarisch lied over die rode schoenen die ze had gekocht. Ze zou ze ophalen maar is de naam van de straat vergeten: Huidenstraat, Berenstraat, Wolvenstraat, 'God , hoe heet die straat'. 'Ja, ergens bij een brug'. (..) Voor de levenslustige Arean is het theaterleven nog steeds een vanzelfsprekendheid. ’Ik heb geen plan’, zegt ze. Doorgaan Jenny, hier willen we nog jaren van genieten!"
'Het houdt maar niet op met de levenslustige Arean' door Hans Masselink, in: Trouw, 13 dec 2007

In de media: Jenny Arean - 13 apr 2005
"Jenny Arean laat in haar eerste lied meteen al weten hoe zij als 62-jarige chansonnière in het leven staat. 'Geeft mij de moed om me niet af te wenden', zingt zij met een stem die nog nooit zo mooi en doorleefd is geweest, 'de moed om nieuwsgierig te blijven, en vrij zonder angst voor het onbekende, de trots en de schaamte voorbij.' (..) Arean vertelt dat haar betoverend mooie liedboek aan de keukentafel werd geboren. Samen met haar creatieve team - en heel veel flessen wijn - ontstonden de ideeën. (..) De Country Jodel in Mineur van Lohues is nét iets te jolig en het liefdeslied Zolang is eerlijk gezegd een beetje een karikatuur van het genre. (..) Maar verder niets dan lof voor de chansonnière en haar voorbeeldig en inventief spelende muzikanten. En Arean zou Arean niet zijn als zij ook niet een politieke noot kraakt. Naar aanleiding van de moord op Theo van Gogh zegt ze: ''t Is een knappe jongen die mij bitter krijgt.'"
'Jenny Arean zingt betoverend mooi ' door Ruud Meijer, in: Algemeen Dagblad, 2 feb 2005

In de media: Jenny Arean - 10 mrt 2005
"Jenny Arean wilde graag met een nieuw soloprogramma op pad en in plaats van te putten uit haar rijke repertoire van vroeger -ze zit dit jaar 45 jaar in het vak- vroeg ze gerenommeerde tekstdichters fonkelnieuwe nummers voor haar te schrijven. Met Ivo de Wijs en Jurrian van Dongen als voornaamste hofleveranciers. (..) Een flink aantal nummers gaat over deze tijd. Een woelige tijd, vindt ook Jennny Arean. De moord op Theo van Gogh heeft haar veranderd, zegt ze. Ze had altijd dat 'nette, begrijpende gevoel van een welzijnswerker'', maar dat kan nu niet meer. En al weet ze soms niet goed wat ze moet doen, ze blijft optimistisch.(..) Naast de serieuzere nummers zijn er ook lichte liedjes. (..) Het nieuwe soloprogramma van Jenny Arean is een prachtige avond ouderwets theater. Vol vaart en vuur gezongen door een dame die nog lang niet van ophouden weet. Maar met zo'n elitekorps aan schrijvers kan Arean dan ook nog jaren vooruit."
'Onvervalst optimisme' door Rinske Wels, in: Trouw, 29 jan 2005