| Anno 2001 | |||
| jan | feb | mrt | |
| apr | mei | jun | |
| jul | aug | sep | |
| okt | nov | dec | |
| 2012 | |||
| 2011 | |||
| 2010 | |||
| 2009 | |||
| 2008 | |||
| 2007 | |||
| 2006 | |||
| 2005 | |||
| 2004 | |||
| 2003 | |||
| 2002 | |||
| 2000 | |||
| 1999 | |||
| 1998 | |||
| 1997 | |||
Juryrapport Sjaak Hartog
Cameretten, 1 december 2001
'Als eenzaamheid onhoudbaar wordt, de pijngrens bereikt, is er maar één utiweg: een podium.' Dit lijkt aardig te kloppen voor Sjaak Hartog: hij staat er, en hij staat er alleen. En hoe: de jury heeft enige tijd nodig om te wennen aan deze bizarre verschijning die met zijn rare lichaam het podium op komt dansen, maar al snel wordt duidelijk dat hier een intrigerende theaterpersoonlijkheid met een originele stijl staat. Hij weet onmiddelijk en voortdurend de nieuwsgierigheid van de jury te wekken, hoewel we ons afvragen of het blote lijf de hele voorstelling nodig is. Gehuld in slechts een kleine zwembroek of slechts iets meer, vertelt Sjaak zijn verhalen: af en toe verrassend qua inhoud, maar wel geheel op rijm. Daarbij is hij zich uitstekend bewust van het effect van zijn optreden op het publiek. De drie nummer in het programma van deze supernarcist missen nog samenhang. Niet overal komt het thema: 'alleen' evne helder naar voren, zoals bijvoorbeeld in het verhaal van Jaap. In de nummers afzonderlijk schiet hij te vaak alle kanten op, alsof elke inval persé gehonoreerd moet worden. Hij haalt daarmee meer overhoop dan wenselijk is voor een geconcentreerd nummer. Gevoegd bij de herhaald voorkomende rijmdwang dreigt dan sleur. Bij de jury bestaat twijfel of Sjaak bewust clichés hanteert en deze naar zijn hand zet of dat het een geforceerd houvast is. Meer duidelijkheid hierover zou het programma zeker ten goede komen. Nu lijken verhalen soms onnodig door te schieten in het perverse. De jury is gecharmeerd van de inventiviteit van Sjaak. De muziekkeuze is goed en levert soms een sprookjesachtige sfeer op. De Sinterklaasact is een mooi contrastrijk nummer door de combinatie van een absurde vorm en een schrijnende inhoud. Heir gaat elemensen voorbij de ironie en de jury raadt hem aan daar nog meer mee te doen, evenals met de morbide, zwarte fantasie die de jury bij hem vermoedt. In de changementen lijkt Sjaak te verdwijnen en zich niet meer bewust van de aanwezigheid van het publiek. Het optreden van deze held op één sok, waarin overigens opvallend veel vogels het moeten ontgelden, maakte wel indruk op de jury.
