Verslag

Leids Cabaret Festival 2002

Afgelopen zaterdag bezocht de redactie een volle Leidse Schouwburg voor de finale van het 24ste Leids Cabaret Festival. De schouwburg toonde zich een prima setting voor de soms nog groene deelnemers. In de finale stonden echter mensen met de nodige ervaring, hetgeen duidelijk ten goede kwam van de kwaliteit, het niveau van de finalisten was hoog. Dat hebben we wel eens anders gezien.


Wim Helsen - foto Frits Falkenhagen

Wim Helsen was eerder de helft van het duo Vrolijk België, winnaars van het Humorologie-concours in 1998. Sinds een half jaar staat Helsen alleen op het podium. Na zijn opkomst in pak en hiphop-muts ontvouwt zich een bizar verhaal rond mevrouwen, soep, een gemene hond of delen daarvan, Abba, een bushalte en 'vooral geen sex'. Het heeft geen zin om de voorstelling samen te vatten, de vele wendingen en onverwachte woede-uitbarstingen zou je meerdere keren moeten zien om goed te kunnen volgen. Helsen weet als geweldig verteller het publiek vanaf het eerste ogenblik vast te pakken en mee te nemen in zijn bizarre vertoning. De redactie werd zelf niet gegrepen door het vertelde, maar was onder de indruk van de compositie van de voorstelling: elk element keert later terug, op een verdwaald schaap na dan.


Renee van Bavel - foto Frits Falkenhagen

Renee van Bavel is derdejaars aan de Koningstheaterakademie in Den Bosch en won de publieks- en persoonlijkheidsprijs op het Groninger Studenten Cabaret Festival. Van Bavel is de enige muzikant onder de deelnemers, ze speelt behoorlijk piano en zingt ronduit goed. Haar liedjes 'Moeder weet hoe het moet' en met name 'Vlaardingen-Oost' waren voor de redactie onder de hoogtepunten van de avond. Haar programma gaat over een meisje op zoek naar haar identiteit. De terugkerende stukjes rond hockeyspeelster nummer 5 kon de redactie niet in deze context plaatsen, ook niet waarom Van Bavel naarmate de voorstelling vorderde steeds een kledingstuk uittrok. De conference over haar moeder in Brabantse tongval is vooral leuk omdat ze voor elk woord 'kei-' zet. Dus 'kei-dom', 'kei-voor lul'. Leuk gevonden was het verhaal van een wat dommige studente die haar volkomen uit de hand gelopen ontgroening vergoeilijkt, maar in het herhaald uitgeroepen 'ontzettend grappig' had wel wat meer variatie gemogen. Een fraai galmende uitvoering van Ave Maria, gevolgd door het relativerende 'kei-indrukwekkend' had ons een mooi einde geleken.


Javier Guzman - foto Frits Falkenhagen

Javier Guzman, derdejaars student aan de Kleinkunstacademie, speelt inmiddels al zo'n vijf jaar mee in het stand-up-circuit zoals de Amsterdamse Comedy Club. Daarnaast deed hij tv-werk, waaronder een reclamefilmpje als chips-dief. Guzman vertelt een autobiografisch verhaal, over zijn Spaanse afkomst, zijn buren en een pijnlijke 'kijkoperatie' vanwege nierstenen. Guzman stapt uit zijn stand-upritme voor een sketch-achtige scene rond een biecht. Dit dient echter vooral als kapstok voor aldanniet geloof-gerelateerde grappen. Verder volgen nog bezoeken aan de discotheek met witte negers en versiertruuks, schaamte bij de pisbak (de uitbeelding van de laatste druppel is enorm grappig), de T-rex die eigenlijk niet zo stoer kan zijn geweest en het dronken achter het stuur zitten.
De jury noemde de onderwerpkeuze niet origineel. Of ze daarmee doelde op het vele overnemen van onderwerpen van andere cabaretiers is niet duidelijk. Inmiddels is er een behoorlijke discussie ontstaan op zowel het Zwartekat forum als het gastenboek van harrykies.nl. Guzman zou toch wel erg gekeken hebben naar andere cabaretiers en zou naast een tekstschrijvers-vermelding ook een bewerkings/vertalings-credit moeten krijgen. Werken met andermans teksten is niet erg, maar een bronvermelding zou op zijn plaats zijn.

Guzman voelt zich zichtbaar thuis op het podium en de jury koos zoals verwacht voor de deelnemer met de beste toekomstverwachting, maar als het op originaliteit en durf zou zijn aangekomen, dan had Wim Helsen moeten winnen.