Juryrapporten Concours om de Wim Sonneveldprijs 2002

De jury spreekt over een geweldige avond, hoge kwaliteit van de deelnemers, met andere woorden een finale waar je als jury van kunt dromen. Kleinkunst was in verschillende facetten aanwezig, zowel het meer theatrale, toneelmatige, het moderne zap-cabaret en het geëngageerde cabaret. De jury heeft gelet op mooie momenten, meer nog dan op een volledig afgerond programma, op het aanwezige talent, op de durf je nek uit te steken en de noodzaak om op het podium te staan.

Juryrapporten

ZUIG

met een energiek ZUIG presenteren zich Erik Willems, Victor Mentink en Vincent Geers als een jonge honden groep, drie ondeugende jongens die alles doen wat in hun hoofd opkomt zoals spugen en negerzoenen in elkaars mond proppen. Nieuw is dat niet, want eigenlijk sluiten zij aan bij de trend van Waardenberg en De Jong en van Rooyackers, Kamps en Kamps. Duidelijk is dat ZUIG aan het begin van hun zoektocht in de kleinkunstwereld staan. Ze zijn ook nog pas een half jaar bezig. Ze zijn energiek en snel. Ze zijn ongekunsteld zichzelf maar weten vaak nog niet het goede evenwicht te vinden en wat het verschil is wat in de repetitieruimten leuk is en wat op het podium. Het zijn drie types die toch duidelijk een groep vormen. Ze maken goed en functioneel gebruik van de muziek zonder daarvoor overmatig talent te hebben, maar het is voldoende voor zo'n programma. Het lied over de railtender met daarin de onverwachte opkomst van de brommer is leuk en de Zuid-Franse rode draad geeft een slimme structuur aan het geheel. Al met al veel - prille - potentie.

Harmsen

Schuurpapier is korrelig en maakt iets glad. Schuurpapier heeft twee gezichten en dat geldt ook voor het programma van Harmsen met dezelfde titel. Soms heel leuk en soms slaat hij de plank mis en niet altijd slaagt hij erin adequaat met het publiek om te gaan, maar waarin de halve finale het evenwicht soms nog zoek was overheersten in de finale de goede onderdelen. In een periode waarin veel vrijblijvende kleinkunst wordt gemaakt wil hij gelukkig wel wat zeggen. Hij durft zijn nek uit te steken en hij durft onsympathiek te zijn. Het gaat niet altijd goed, bijvoorbeeld een aantal overgangen en naar het heldere openingsnummer zette hij een onduidelijke persoon neer waarvan je niet weet of je voor hem of tegen hem bent, maar zijn bedoelingen worden glashelder bij het nummer over Henk Westbroek, dan kan hij zijn betrokkenheid bij de samenleving laten zien en vanaf dat moment gaat het goed met het programma tot en met het slot over zijn boosheid over de Brabanders. Harmsen is een vechter op het podium en zal nog veel van zich laten horen.

Gino Sancti

Programma's over de dood zijn er veel gemaakt, het is een teer onderwerp waarbij talloze makers over de rand zijn gekieperd. Zuiderburen Frank van Erum en Han Coucke overkomt dat niet. Vanaf het begin met een pittige en sterk neergezette strontmonoloog meteen gevolgd door een prachtig intiem liedje etaleerden zij direct hun individuele talent, hun evenwichtig samenspel en hun literaire kunnen. Hun taalgebruik is meesterlijk, hun dictie erg goed en met de extra dimensie van de jeu van de taal levert dat een uitermate aantrekkelijk half uur op. Niet alles is goed, soms zitten er mislukte taalgrappen en slappe woordspelingen in en het gedeelte over de bosapen is eigenlijk uitermate flauw en veroorzaakt een enorme zak in het midden van het programma, maar daar tegenover staat zoveel extra's. De prachtige gelaagdheid van het programma, het morbide karakter ervan, bijna diabolisch en het goede musiceren met een mooi piano touche. In tegenstelling tot veel andere programma's merk je op elk moment dat het programma heel erg van hen zelf is, het staat dichtbij en als toeschouwer voel je je ook betrokken en je wordt erdoor ontroerd. Hun intense betrokkenheid bij de dood, hun bijna-dood ervaring wordt de jouwe en maakt wel bijzonder nieuwsgierig naar een programma van langere duur.