De Parade - 25 Juli 2002

Zonder vooropgezet plan had Diana een blocnote bij zich, en Pim een pen. Ze trokken De Parade op en beschreven wat ze zagen.

De Parade was dit keer in Utrecht vlak naast Hoog Catharijne neergevleid, en in een krappe vier uur zagen we drie stukken waarin vrijwel niet gesproken werd. Leuke one-liners van Koller, Innemee en Silvester zaten er niet in - maar de sterke mimiek en vindingrijke decors compenseren veel, zoniet alles.

"Zucht" van Orkater, geschreven en gespeeld door Titus Tiel Groenestege en Ria Marks. Het stuk sluit een trilogie af, dat verhaalt over een echtpaar. In het eerste deel (Valse Wals, Parade 1998) leren ze elkaar kennen, in het tweede deel (Bankstel, Parade 2000) zijn ze een bankstel geworden en kijken ze televisie, en het derde deel (Zucht,
Parade 2002) verhaalt van het einde. Het stuk is volledig zonder tekst, maar de zucht klinkt uit alles. Gehuld in regenjassen komen Groenestege en Marks op, met allebei een hoofddeksel en de handen gevuld met grote papieren tassen van hippe merken. Door mooi geplaatste lichteffecten in het achterdoek wordt een drukke straat en een discotheek gesimuleerd.
Het stuk zit vol met symbolische verwijzingen die verbazend vaak wél aankomen; stoppen en weer doorlopen, opstaan en weer vallen, en jassen die aan en uit blijven gaan. De choreografie is de basis van het spel, en zit heel scherp in elkaar. Er wordt gedanst, gesjokt, gesprongen op een bed, en op het ritme van de niet-aflatende muziek aan borden,
bestek en boterhammen getrokken. De laatste minuten staan in het teken van terugkijken op de relatie en op het voorbije leven.

Als eerste tussendoortje hebben we naar een "Sprookje" van Godfried Bomans gekeken. In een schattig klein, rond bioscoopje (vijf rijen, tachtig man), werd een DVD'tje met een filmpje van een sprookje opgezet. In de hoofdrollen Nadja Hüpsher en Horace Cohen, met leuke bijrollen voor Gert-Jan Drge als Koning, Pieter Bouwman, en een schattig hondje, waarvan vooral Diaan zeer gecharmeerd was. Pim is al bang voor de kleinste keffer, maar kon relativeren omdat de hond vanaf een schijfje kwam. De "Heks in de holle boom" duurde een klein kwartiertje en was erg amusante bezigheidstherapie.

Het volgende stuk was "De Camping", met synopsis van Silvester Zwaneveld (die van Arie), uitgewerkt en gespeeld door Onno Innemee, Jacques Lucassen (van Créme
Frache), Rafael Beaumont (bekend van straattheater), Emiel de Jong (van Schudden), Aad Spee (tevens regisseur) en Silvester zelf. De aanloop naar het stuk toe is leuk; Silvester klimt op een tafel en schreeuwt door een megafoon de losers toe die geen kaartje hebben
kunnen bemachtigen, en laat vervolgens weten dat a. honden aan de lijn moeten, en b. het een beetje druk is en dat de ruimte goed verdeeld moet worden; minstens twee scheerlijnen per haring. De Camping was net een echte camping, compleet met caravan, barbecue met een meter hoge vlam, toilet/douchehokje/telefooncel, een stapel van zeven hele kazen, pyramidetentjes op formaat en VEEL kratten bier. De bomen en het hellend vlak werd geleverd door gemeente Utrecht.

Het stuk begint met het openen van de caravandeur door Silvester, met snoeiharde muziek van de Red Hot Chili Peppers, dat direct weer stopt als de deur sluit; de eerste practical joke is binnen, zeker als hij besluit de alertheid van de geluidsman te testen door de deur een paar keer open en dicht te doen. Zodra Silvester zijn kratten bier naar
voren sleept en het eerste flesje opent, ontwaken zijn drie maatjes vanuit onverwachte hoeken. Een ritueel speelt zich af, wat een paar keer herhaald wordt door het stuk heen. Alles in het decor heeft een functie, en wordt in de loop van de 'dag' door de campingbewoners benut. De volgende dag begint op vrijwel identieke wijze, los van het tentje dat er de dag ervoor nog niet stond. Het tentje blijkt van twee broers te zijn. De jongste heeft als grote liefde een voetbal, waarvoor hij bereid is alles te doen. Langzaam laait het conflict op tussen de vaste bewoners en de twee nieuwe gasten. Bij de gevechten worden het decor en de props optimaal benut, en de grote inventiviteit draagt eraan bij dat dit een absolute must-see is voor
het zomerseizoen 2002.

Als tweede tussendoortje draaide Deelder plaatjes, onder de noemer "Deelder draait", afgeleid van zijn programma "Deelder draait door". Hij begon om tien uur, en hij zou er nu best nog kunnen staan.
De muziek die je mag verwachten in een vol bruin caf tijdens een jazz- of bluesfestival, hoor je nu in een houten/plastieken kist, opgetrokken uit louter bierkratten. Op vier grote schilderijen van Henk Schiffmacher staan bekende Nederlanders uit de vier grote steden afgebeeld, waaronder Deelder zelf.

De "VIP-disco" lieten we links liggen - een stuk straat was gereserveerd voor mensen met draadloze koptelefoons, die allemaal dezelfde dansbewegingen maakten.
Zonder koptelefoon, maar met dezelfde rookwaar had iedereen het er naar zijn of haar zin gehad. De sfeer was hoog.

De afsluiter van de avond, "Vrijgezellig" werd verzorgd door Eric Koller en Audrey Bolder (van Bolder en Plante dus), en beschikte over een erg leuke opening. Buiten de tent zingt Bolder "Feeling Lonely", en vliegt Koller zo'n drie tot vier meter de lucht in met behulp van drie katrollen en n toeschouwer. Binnen is het decor anders; een bank met zebrakussen, een zebralampekap en een zebrahoofd.
Koller en Bolder komen vervolgens in badjassen - heel toepasselijk, met zebraprint - al stofzuigend binnenwandelen. Na wat practical jokes met badjassen, een plumeau, een stofzuiger en schoteltjes wordt de wrijving tussen het echtpaar duidelijk. Nadat zij zijn koffer had neergezet trekt hij zijn vliegenierskledij aan, en stapt in z'n vliegtuig, dat nog ingeparkeerd stond. Vervolgens neemt Bolder de rol van stewardesse op zich, hevig flirtend met de piloot. Ze blijken in dezelfde kamer in hetzelfde hotel te overnachten, en na wat goed gechoreografeerd
gestuntel met twee uiterlijk indentieke koffers, belanden ze op de bank. De rest moet je zien.

De Parade staat nog van 2 tot 18 augustus in Amsterdam. De drie voorstellingen die wij gezien hebben, zijn stuk voor stuk absolute aanraders.

Pim de Mol en Diana Broeders