Verslag Groninger Studenten Cabaret Festival

In een nat en winderig Groningen bereikte de redactie uiteindelijk de prachtige, sfeervolle Groningse Stadsschouwburg, het podium van het zestiende Groninger Studenten Cabaret Festival. Maar het schijnt waren de kaarten binnen een uur uitverkocht. Volkomen terecht want elk jaar weten de studenten een van de meest sympathieke cabaretfestivals van Nederland te organiseren. De krappe stoelen neem je dan op de koop toe.

Dit jaar streden Kleine Krokodil, Silvia Robbemont, Thijs van Domburg, Stichting mee-eeter, De oermannen en Bart en Wytse om de voorkeur van publiek en jury. Na afloop van de tweede halve finale werd bekend gemaakt welke deelnemers doorgingen naar de finale. De andere deelnemers werden teleurgesteld en door de jury soms hard aangepakt.
In de festivalkrant konden we lezen wat er voorafgaand aan de finale was gebeurd.
Bart en Wytse zag de jury als een elkaar goed aanvullend duo, maar over het algemeen zaten er teveel cliches in de voorstelling. Aan de redactie werd ook verteld dat zij naar hun gevoel toch te snel hebben aangemeld. Opnieuw meedoen aan het festival moet dan ook zeker niet worden uitgesloten. Kleine Krokodil kwam tot veler verbazing niet in de finale terecht. Met name een orgasmescene waarbij een van de Kleine Krokodillen zich insmeerde met baby-olie had een verkeerde uitwerking op de jury. Ook was de voorstelling te weinig origineel. Stichting Mee-eeter kreeg echter een genadeloos jury-rapport. Misschien was het zelfs wel erg hard, zo gaf juryvoorzitter Bert Visscher op de finale-avond toe. Hen werd onervarenheid en gebrek aan verstand van cabaret verweten. Middelbare scholen-cabaret. Gelukkig konden de jongens van Stichting Mee-eeter er uiteindelijk toch nog om lachen.

De Oermannen, Silvia Robbemont en Thijs van Domburg gingen door naar de finale.

De Oermannen bestaat uit Ruben, Christiaan en Peter. Op muziek van David Bowies 'Major Tom' komen zij langzaam op als maanmannetjes, maar gelijk daarna gaat het tempo omhoog. Wat volgt is een opstapeling van sketches waarbij machtsverhoudingen binnen de groep een grote rol spelen. Als soort van rode lijn is er de therapeut en al het gedrag vertoont wat hij vervolgens zijn patiënt verwijt. Hoogtepunten waren wat ons betreft het lied 'Ik ben een watje', met een eenvoudig maar fraai uitgevoerd refrein en de conference over het Nederlands Nationalistisch Kinderfront, dat fraaie omdraaiingen bevat.
Waar wij ze soms overdreven druk vonden, sprak de jury in haar rapport over een drive. De jury vond De Oermannen weliswaar jong, maar het programma was goed uitgewerkt. Met name Ruben Altena werd geprezen om ijn goede expressie. Wel vroeg de jury de heren wat kritischer naar hun materiaal te kijken.

Silvia Robbemondt opent haar voorstelling met het zingen van Amazing Grace op een klein trapje, het enige decorstuk. Ondanks haar verzekering aan het publiek dat het echt leuk gaat worden, hadden haar conferences een iets te hoog gekeuvel-gehalte. In het praten met de zaal is ze echter wel erg naturel, dit ondanks een vrij lage grapdichtheid. De verkleedpartij op het podium via een verkleedzak is wellicht leuk gevonden, maar als ze tevoorschijn komt als bunny is het plat vermaak. Gelukkig kleedt ze zich al snel weer om. Het grootste talent van Silvia is haar zangstem, die is prachtig. Zo krijgt ze het publiek mee met haar favoriete liedje van Elly en Rickert, waarna ze zich 'vergrijpt' aan de meezinger. Dat kapt ze echter al snel af voor nep-gekissebis met iemand op de eerste rij. Een bezoek aan de dierenarts is wel erg plastisch, maar de scheldpartij op de hond is weer grappig. Met een volgend fraai lied is alles weer vergeven.
De jury was verdeeld. Enerzijds vonden ze haar zangstem prima, anderzijds vroegen ze zich af of dit wel cabaret was. Haar verhalen zouden verder mogen worden uitgediept. Het contact met de zaal is goed en de jury gaf haar de raad mee de regie niet de overhand te laten krijgen. Er zit lijn in haar programma, maar de jury vroeg zich af wat dat dan in godsnaam was.

De laatste deelnemer was Thijs van Domburg. Vantevoren hadden wij ons ingesteld op veel meer liedjes, maar dat bleek onterecht. Onder begeleiding van Middeleeuwse luitmuziek komt een wat houterig figuur de buhne op. Hij lijkt niet zo goed raad te weten met zijn armen en maakt een wat onbeholpen indruk. Dan begint hij te vertellen over zijn verlangen naar de Middeleeuwen, het verlangen naar de tijden van spanning en sensatie. Het simpel te gebruiken vuurwapen is toch niet te vergelijken met een zwaardgevecht. Het zijn onverwachte, originele hersenspinsels, uitgesproken met een aparte, gespannen dictie. Opmerkelijk is dat het Koningshuis er flink van langs krijgt, maar dat dit allesbehalve smakeloos overkomt, ondanks de recente dood van Prins Claus.
In zijn eerste liedje beschrijft zijn absurde liefde voor een meisje, gevolgd door een onderkoeld verteld verhaal over zijn eerste liefdeservaring. Hij rondt het onderwerp af met een lied waarin hij speelt met de cliches van liefdesliedjes. Na een originele invalshoek over treinvertragingen zingt hij een hilarische en tegelijkertijd aandoenlijk lied over Lex Goudsmit. Op muziek van Frans Halsema's klassieker 'Kees' zingt Tommie van Sesamstraat over de lotgevallen van de Sesamstraat-bewoners. Wanneer de luitmuziek uit het begin weer inzet verwacht je dat de voorstelling is afgelopen, maar dan gaat hij verder op dinosauriërs en wil het publiek aanzetten tot een meezinger. Als het aarzelt floept hij eruit: 'Moet ik jullie gijzelen ofzo?', een geweldige terloopse opmerking die de zaal opnieuw openbreekt. Hij sluit af met het protestlied 'Elke euro telt'.
De jury sprak over een bijzondere kandidaat. Men was verrast door zijn originele, eigenzinnige kijk. De motoriek en het pianospel was misschien wel wat houterig, maar het past. Alleen het einde met de meezinger werd door de jury als een stijlbreuk gezien.

Dat Thijs van Domburg de juryprijs zou winnen lag na zijn optreden voor de hand en gezien de positieve reacties die we uit de zaal opvingen was het ook geen verrassing dat hij de publieksprijs mee naar huis mocht nemen.
Het langst debateerde de jury over de persoonlijkheidsprijs. Zij kozen voor Silvia Robbemondt.

De jury bestond uit Bert Visscher, Anja Overhoff-van der Lem (directrice van Dilligentia en Pepijn), Kathleen Warners (producente bij de VARA), Robbert- Jan Grünfeld (impresariaat Grünfeld theaterproducties) en René M. Broeders (artistiek leider van improgroep 'Op Sterk Water').

--

geplaatst op 26 oktober 2002