Verslag VSCD-Cabaretprijzen 2003

In het gezellig drukke Oude Luxor Theater werden dit jaar voor het eerst de VSCD-Cabaretprijzen uitgereikt. De prijzen hebben nog geen naam, maar dat bleek op de avond zelf voor niemand een steen des aanstoots. Er was geen weigering, de cabaretiers leken er zelfs blij mee. De presentatie was in handen van de uitgever Vic van de Reijt en dat deed hij op een wat chaotische, maar buitengewoon verfrissende wijze. Van der Reijt had een mooie oplossing voor de prijzen zonder naam. Niks geen prijsvraag, we noemen ze gewoon de Ibo, naar de legendarische producer en cabaretchroniqeur.

Voor een cabaretavond lagen de gastoptredens niet bepaald voor de hand. Danny de Munck opende de avond met een nadrukkelijk gezongen versie van het lijflied van het cabaret, 'Mensch durf te leven'. Jammerlijk verloor hij op het eind diverse malen de tekst uit het oog. Later op de avond was een prachtig optreden van Peter Tuinman die een lied vertolkte van Zarah Leander, slechts gekleed in rood jasje, rode mini-rok en rode hoge hakken. Het meest opvallende optreden was echter Ed van Thijn.
In zijn 'cabaretlezing' vertelde hij zijn ambitie om als jonge politicus genoemd te worden in de conferences van Wim Kan en hoe het was toen hij door Koot en Bie genadeloos werd getypeerd. Het heeft ook zijn nadelen: "Toen ik daarna een plechtig woordje moest spreken tijdens een begrafenis van een bekend stadsgenoot, kreeg iemand op de voorste rij de slappe lach, waardoor het hele gezelschap werd aangestoken. Nog nooit is er bij zo'n gelegenheid zo onstuimig gelachen. Zelfs de overledene, zo verbeeldde ik mij, lag in zijn kist te schuddebuiken. Ik was nu echt een typetje geworden." Het applaus hield zolang aan dat Van Thijn moest terug komen uit de coulissen. Presentator Van der Reijt: "Wat een rasartiest he, die Kees van Kooten."

Tijd voor de prijsuitreiking, juryvoorzitter Benjamin Koolstra leest de juryrapporten voor. Afgelopen seizoen zag 120 voorstellingen. Daarbij viel de juryleden het enorme aanbod van jonge solisten op "die persé in hun eentje een avondvullend programma willen maken", iets wat volgens hen niet altijd ten goede komt aan de kwaliteit van de programma's. Theaters en impresariaten had volgens de jury hierin een grote verantwoordelijkheid hebben. "Ze zouden soms zuiniger op hun artiesten moeten zijn, en jonge cabaretiers meer de kans moeten bieden om in de luwte op te bloeien. Televisie en het grote zalen-circuit kunnen jong talent al in de knop breken."
Naast sterke debutanten zag de jury het afgelopen seizoen ook goede voorstellingen van gevestigde namen. Toch was er één programma dat alle zeven juryleden unaniem beoordeelden als het beste theaterprogramma van het afgelopen seizoen: M.M. Huijbregts van Marc-Marie Huijbregts.

De jury roemt zijn innemende theaterpersoonlijkheid en zijn grote publieksappeal. Met zijn veelzijdigheid gebruikt hij alle tinten van het cabaretpalet en dankzij 'het sterk persoonlijke engagement' noemt de jury het programma 'door en door authentiek.' Ook bejubelt de jury zijn interactie met het publiek.
De jury vindt M.M. Huijbregts een betoverend programma zoals er maar heel weinig worden gemaakt, cabaret in zijn mooiste vorm. Daarom was het oordeel unaniem: de VSDC Cabaretprijs 2003 komt toe aan Marc-Marie Huijbregts.

Huijbregts is op dat moment niet in de zaal, hij zit moe thuis, net terug van een reis naar Amerika. Maar via de mobiele telefoon van zijn impresario kan de zaal toch kennis nemen van zijn vreugde. In hoog tempo reist hij alsnog af naar Rotterdam om daar de pers te woord te staan.

Ondertussen gaat de uitreiking verder. De andere VSCD-prijs is bestemd voor een cabaretier met een opvallend programma en/of opvallende ontwikkeling. Bij deze bekroning zijn vernieuwing en originaliteit belangrijke elementen. Deze prijs gaat dus niet het beste programma van het seizoen, maar wel naar het opvallendste, en daarmee in zekere zin het meest gedurfde. Dat was volgens de jury 'Sleet', van André Manuel.

De jury prijst Manuel omdat hij volgens hen op een uiterst eigenzinnige manier feilloos het menselijk onvermogen en het derailleren van de Nederlandse samenleving bloot legt. "Manuel is aanvallend en ontwapenend tegelijk, en speelt voor het publiek een verwarrend spel met fatsoen en moraal. (...) André Manuel speelt geen type, probeert niet te behagen maar doet datgene wat puur cabaret op zijn best kan doen: hij verontrust." Voor de jury is hij de onbetwiste winnaar van de Signaleringsprijs.

De gelauwerden kregen uit handen van de directeur van de VSCD - Hans Onno van den Berg - een spiegel overhandigd. Deze staat symbool voor het portret dat van beide cabaretiers wordt gemaakt en die de start zijn van een "portrettengallerij" die in een van de Nederlandse cabaretminnende theaters gehuisvest gaat worden.

Door Richard van Bilsen

Zie ook:
-het juryrapport
-het persbericht
-VSCD-traject cabaret

------
geplaatst op 23 sept 2003