Verslag

"Stop the paedophiles"
Een lachende kat in Ierland!
 
Misschien een beetje vreemde opening, maar het is waar! Stop de pedofielen! "Maar Patrick, waarom val je ons hiermee lastig op een cabaretsite?", ik hoor het de eindredacteur al zeggen! Heel simpel, het was het actuele nieuws tijdens het 10e Murphy's Cat Laughs Comedy Festival in Kilkenny, Ierland!

Sinds 1994 wordt er ieder jaar in het gastvrije Kilkenny (Ierland) het Cat Laughs Comedy Festival georganiseerd door Richard Cook. Het festival is veel minder bekend dan haar grote broertjes zoals het "Just for laughs" festival in Montreal en het "EdFringe" festival uit Edinburg, maar qua kwaliteit doet dit festival er niet voor onder. Vijf dagen lang dompelt het antieke stadje in het midden van de Republiek Ierland zich onder in stand-up comedy. Cook slaagt er ook zeer goed in om zeer goede comedians uit binnen- en buitenland naar het festival te halen. Een 'on'ontdekt festival dus! Maar dat kan ook niet anders. In tegenstelling tot de eerder genoemde festivals is de tijdspanne veel kleiner, de hoeveelheid artiesten en venue's (speelplaatsen) zijn veel beperkter en de kaarten zijn zeer snel uitverkocht. Om nog te zwijgen over de afstanden die je met het Ierse openbaar vervoer of over de 'snel'wegen moeten afleggen om in Kilkenny te komen. Plus dat Ierland niet het goedkoopste land in de EU is maakt het gaan naar het festival een moeilijke keuze! En toch? ik vond het een bijzonder leuke ervaring die ik niet had willen missen!

Ik heb deze comedy-ervaring mogen delen met Arie Koomen (van Arie & Silvester), een Nederlandse stand-up comedian. Beiden hadden we eigenlijk maar één doel voor ogen: "Zoveel mogelijk zien om te kijken naar technieken, zoeken naar vormen en genieten van stand-up". En dat hebben we ook gezien! Na het zien van 12 shows, 46 sets (variërend tussen 15-30 minuten) van 26 individuele comedians denk ik wel dat ik mag spreken van een stand-up comedy overladen week? Of niet soms?

Dag 1

De eerste avond in de pub Cleere's. Achter de pub vinden we een klein vierkant zaaltje waarin zoveel mogelijk stoelen (ongeveer 50-60) waren gepropt om de zaal op te warmen (wat met de grootte van de airco al een prestatie was) voor de Ierse MC Barry Murphy (met zijn Duitse alter ego Gunter). Murphy is een comedian die op een losse wijze met goed materiaal en veel publieksinteractie de zaal klaar stoomde voor Louis CK, een Amerikaan van grote klasse. Een licht kalende man met een baard die met geloofwaardig materiaal kwam. Grappen over zijn huwelijk, de vlucht hiereen, dagelijkse beslommeringen! Mooi gebracht met een zeer goede techniek. Amerikanen hebben snel een 'te gepolijste' act wat de geloofwaardigheid van een voorstelling enorm kan aantasten.
Daarna mocht Sean Lock zijn opwachting maken. Een soort kruising van de belg van "10 voor taal" en Harry Hill. Een 'bijzonder' uiterlijk gecombineerd met een geest die meer bochten en krommingen heeft dan een gemiddelde weg in Ierland! Bizarre verhalen over het verdrinken van zijn oma en een (blijkbaar) roemruchte budgy sketch hebben niet alleen mij laten huilen van het lachen! Mooi was dat hij ook echt een eigen stijl had die praktisch niet te kopiëren is (daaraan refereert hij in zijn show door op te merken dat weinig comedians materiaal van hem stelen). Een succesvolle avond in Cleere's! En dan snel door. We hadden 10 minuten om te zorgen dat we in een andere pub, namelijk Kyteler's, kwamen! Het contrast had niet groter kunnen zijn. In een aparte zaal boven de pub werd de voorstelling gehouden ten overstaan van zo'n 150 mensen.

-Louis CK - official website, met Travelog en enkele geluidsfragmenten

Iedereen kent Dara O'Briain wel, hij was namelijk de presentator van de Live Floor Show, maar wat hij die avond liet zien was een hele andere klasse. Geniaal zoals hij een zaal in de ban van een comedyavond weet te houden. Hij schoot in rap tempo van verhaal naar verhaal met als onderliggende lijn de komende Europese verkiezingen hier in Ierland. Een naam die daarbij (en de latere avonden ook) genoemd werd was die van Clifford T. Reid. Deze onafhankelijke parlementarier had namelijk langs de weg van Dublin naar Kilkenny op praktisch iedere lantaarnpaal een bord hangen met zijn slogan: "Stop the paedophiles". Ten eerste is dit natuurlijk een kreet waarin iedereen achter kan staan (Owen O'Neill zou later zeggen: "Euh? dit is toch niet het resultaat van dagenlang nadenken? Eumm, waar kunnen we tegen zijn? Stop de olifanten! ? euhm? nee, dat zou teveel weerstand oproepen? Stop de? ja, wat? Pedofielen? laten we dat doen!". Getopt door Marcus Brigstocke die met de opmerking kwam "Dat jullie in Ierland zo'n groot pedofielen probleem hebben wist ik niet. Op praktisch iedere hoek staat een oversteekplaats apart voor pedofielen!"). Natuurlijk moest Dara hierover wel beginnen in een geamuseerd gesprek met de zaal.
De eerste die hij aankondigde was de amerikaan Jake Johannsen. Een innemende persoonlijkheid die zich toch wel wat gladjes door zijn materiaal heen werkt. Leuke grappen, maar toch het betere 'middle of the road' werk. Daarnaast waren er een paar blikken van herkenning die mijn reispartner en ik elkaar uitwisselde omdat er wel wat momenten van herkenning waren. Terwijl we Jake nog niet eerder hadden gezien! Jammer maar waar!
Over de Schot Fred MacAulay ga ik niet te veel woorden vuil maken. Hij heeft wel een paar glimlachjes naar voren weten te halen, en 1 ijzersterke sketch, maar daar bleef het in de 25 minuten durende act ook wel bij. Jammer, maar waar! Het is een wat oudere man en ik vermoed dat hij toch een beetje in de nadagen van het varièté is blijven hangen met zijn materiaal. Wat resulteerde in weinig originaliteit! Hij ging 'gedressed' op het toneel en het had me niet verbaasd als er een colbert naast de bühne lag.
De headliner was de Italiaanse Amerikaan Dom Irrera, die een vaste bezoeker van het festival is. Leuke man, maar beetje vol van zichzelf. Doordat ik al veel materiaal van hem heb gehoord waren er weinig verrassingen voor mij, met wat leuke actuele grappen als uitzondering. Op zich een goede publieksspeler, waardoor de sfeer er gelijk goed inzat, maar al met al is het toch iemand die routinematig zijn materiaal brengt.

Als met al blijven Louis CK en Sean Lock de winnaars van de avond voor ons. Juist ook omdat ze niet de geijkte wegen bewandelden, maar juist een eigen (aantrekkelijke) stijl hadden.

-Jake Johannsen - official website
-Jake Johannsen - beluister enkele geluidsfragmenten
-Fred Macaulay - official website
-Fred Macaulay - bio
-Fred Macaulay - radioshow
-Dom Irrera - official website
-Dom Irrera - beluister enkele geluidsfragmenten

Dag 2

Het festival heeft in een achteraf steegje een kleine pandje waar je 'potty humor' kan zien. Dat zijn dus kleimannetjes van de comedians en heel veel verhalen over de vorige festivals. Leuk om te zien al zijn de gelijkenissen over het algemeen wat minder. Maar vreselijk leuke verhalen door de comedians zijn te lezen aan de affiches op de muren en scheidingswanden, inclusief de legendarische voetbalverhalen! Iedere zaterdag is er namelijk een comedians-voetbaltoernooi tussen de Ierse comedians en 'the rest of the world". Ik heb de wedstrijd niet gezien dit jaar, maar de rest van de wereld heeft gewonnen!

Richting de Village Inn. Een ruime pub die het plaatselijke zaaltje achter de bar (gebruikt voor bruiloften en bar mitswa's) hadden ingericht als comedyzaal. We hebben daar twee shows gezien en de tweede was aanzienlijk beter dan de eerste!

De eerste show werd ge-MC't door Ian Coppinger, op zich een leuk mannetje om te zien. Beetje een leprechaun (kabouter) in voetbalshirt. Had op zich wel leuk materiaal, maar kon de aandacht van het ruim aanwezig publiek toch moeizaam vast houden. Maar zeker een aardige MC. De eerste die hij aankondigde was de Ierse comedian Owen O'Neill. Een man die eigenlijk een beetje het beeld neerzet van een verwarde dichter die ook comedy maakt. Hij had zeker leuke grappen, maar de timing miste hier wel wat werk. Daarnaast word ik altijd nerveus als iemand gedichten uit zijn eigen werk gaat voorlezen en daarbij noemt waar het werk lokaal te koop is. Het is een comedyshow geen beurs!
Daarna was de beurt aan Jeremy Hotz. Laat ik hier niet te veel woorden aan vuil maken. De man doet een typetje van een doodnerveuze man op het podium. Vermakelijk voor 4 á 5 minuten, maar vreselijk irritant als het zo'n 25 minuten doorgaat. Zeker als hij na de show 'normaal' met zijn manager zit te babbelen op de bank naast je!
Verder mochten we Barry Murphy weer eens zien. We vonden hem leuker als MC, maar voornamelijk omdat hij nu 20 minuten lang in een typetje de gedichten voorlas! Dat haalt het leven redelijk uit een zaal!

De tweede show was een 'real treat'! De MC was Ed Byrne. Arie kent hem uit Nederland waar hij in het Comedy Café heeft opgetreden dus we wisten wel iets van hem, en hij was geniaal als MC. Verhalen over en het land, de entourage, mobiele telefoons, Australië, Melbourne) etc. Wel een beetje drukke stijl, maar als MC goed om de aandacht vast te houden! Het is een reeks aan 'slap geouwehoer', die het publiek dwingt om naar het podium te blijven kijken!
De eerste comedian was Karl Spain, die ik dan weer ken uit Toomler. Hij was in Amsterdam de opening act van Dave Fulton, maar hier stal hij gelijk de show. De lat voor de andere comedians werd gelijk al hoger gelegd dan de gehele eerste show! Goede grappen, anders kan ik het niet zeggen. Een paar vreselijk harde grappen, maar de manier waarop... geniaal! Helaas kan ik ze niet herhalen zonder de grap weg te geven, maar ga ervan uit dat als alleen de comedians lachen (en heel hard) dan doe je het goed! Zeker als Arie daar nog aan toe weet te voegen "Die gozer is zieker in zijn hoofd dan ik!"!
Marcus Brigstocke was de tweede comedian. Hij ziet eruit als een docent, en opent op die manier ook zijn set. Maar daarna zie je een man die en de wereldpolitiek wil bespreken, gedrag van mensen en een partij makkelijke grappen eruit perst (dus ook echt een crowd pleaser). Een flexibel gezicht en een intonatie die intrigeert! De making van een held, zeker op comedy gebied. Zoals Arie al zei "Ik kan niet geloven dat hij uit London komt". Deze man moeten we zeker nog te zien krijgen in Nederland!
De hekkensluiter van de geniale show was voorheen in Amerika maar nu in Engeland woonachtige Rich Hall. Wat kan ik over die man zeggen. Het lijkt wel of je naar iemand zit te kijken die permanent aan het denken is en bijna autistisch boven het publiek uit blijft kijken. Op een vreselijk verwarde manier zijn verhaal aan het vertellen is, maar het is goede grap, na goede grap, na nog een goede grap. Dus al met al genoeg om je nieren te kneuzen van het lachen!

-Ed Byrne - official website
-Marcus Brigstocke - official website

Dag 3

Dag drie had een drukke avond, want er waren drie shows die bezocht diende te worden! De eerste show in Langtons, een grote bar en nog grotere zaal (300 mensen), was erg druk en we zagen daar de MC Paddy Courtney. Een gezellige Ier met vermakelijke grappen. Niet de sterkste, maar zeker leuk om te zien en geinig materiaal! Hij kondigde Barry Murphy aan, die zijn dichters act weer deed. Dit was de 2e keer voor ons (eerste keer was hij de duitse mc) en wel geinig, maar niet meer dan dat!
Na nog een keer door Jeremy Hotz heen gekomen te zijn (die man is een gevaar voor het publiek. Als het aan ons had gelegen hadden we hem opgewacht en afgetuigd, maar laten we eerlijk zijn dan zal je weer zien dat wij de gebeten hond zijn!) kwam de verrassing van de avond: Jimmy Carr. Heel leuk, de man speelt (is?) de upperclass prick die even komt vertellen wat er fout is aan de wereld. Eigenlijk een 25 minuten durende putdown hack die heerlijk is! Leuk, vlot en meer woorden van lof! We hebben in een deuk gelegen en dat is maar een paar keer gebeurd! Ik kan me heel goed voorstellen dat er ook veel mensen zijn voor wie de voorstelling van Carr beledigend is. Maar dat maakt je als comedian alleen maar beter? Neem stelling!

-Jimmy Carr - official website

De tweede show was een show in the Rivercourt Hotel in een converentieruimte. Opvallend is ook de variëteit aan venues. We beginnen hier met als MC Paddy, Karl Spain en Rich Hall. Vooral de laatste twee kunnen op onze onvoorwaardelijke steun rekenen!. De 4e act was Adam Hills, een geniale entertainer uit Australie. Hij is zeer geliefd en een hele vriendelijk crowdpleaser! En dat doet hij goed en met leuke grappen. Al met al en aanrader voor iedereen die van comedy houdt! Hij was genomineerd voor Perier award, maar won deze helaas niet. Onterecht (zeg ik, onwetend wie hem wel gewonnen heeft)!

De laatste show konden we zien omdat ik Karl al langer ken en hij de boel mocht hosten. Dus bleven we in de Rivercourt en daar gekeken naar Karl als MC, Fred Macauly en Dom Irrera. En als dieptepunt van de avond mochten we kijken naar Jason Byrne. Iemand die zonder grappen het podium op komt om te kletsen met het publiek, daar overijverig bij springt en niet leuk is. Eigenlijk Bert Visscher, maar dan zonder grappen en niet leuk! En dat 35 minuten (!! die lul zag het lichtje ter waarschuwing van "U staat inmiddels te lang op het podium, wilt u weggaan" niet!!) lang. Arie en ik hebben ons verdronken in de drank... en andere oplossing wisten we niet.

Dag 4

Met goede moed vertrokken naar de Coda (een kleine pub in de kelder van een kledingzaak) om daar een voorstelling te zien van Emo Philips, David O'Doherty en als MC Gerry Mallon. Over MC Gerry Mallon heb ik niet zoveel op te merken. Matige comedian met matig materiaal, maar zeker goed genoeg om de MC rol te vervullen in een kleine club als de Coda, al moet de man nog leren om aan te voelen wanneer een act is afgelopen (hij kwam 2 keer te laat aanrennen van buiten (er mag niet meer in de pubs van Ierland gerookt worden, dus voor rokers is Ierland een afrader)). Niets bijzonders dus! Des te leuker waren de acts die hij aan mocht kondigen!
David O'Doherty is een warrige man die heel veel echte verhalen weet te vertellen, die je ook gelooft. Doordrenkt met grappen staat er een zeer sterke act op de bühne. Omlijst met een paar leuke liedjes (ja echt) zeker een amusante 25 minuten!
De tweede act was vreemd. Er stapt een wat langere Amerikaan op het podium die uitermate gedateerd gekleed is. Een soort satijnen jas, met een te korte trainingsbroek en sportschoenen (en zwarte sokken). Daarnaast is het kapsel van de man in kwestie bijna een vrouwelijke bobline. Heel vreemd dus. En met een overslaande stem is deze Emo Philips een vreemde ervaring voor ogen en oren. Maar zijn materiaal is ijzersterk. Een stand-up comedians oude stijl, dus met een paar verhalen vol met one-liners. Erg leuk en erg sterk! Na afloop even een CD opgepikt en laten signeren en blijkbaar ben ik zijn Nederlandse vriend. Ach... daar kunnen we het altijd nog een keer over hebben

-Emo Philips - official website

Na deze voorstelling snel door naar de Cat's Comedy Cellar. Er zijn 2 "Cellars" waar 8 beginnende comedians een kans krijgen gedurende het festival. Hier heb ik ook de 'Hit of the festival' (voor mij dan) gezien!. Maar voor we te hard van stapel lopen, wie heb ik dan gezien?
PJ Gallagher, Andrew Stanley, Tommy Nicholson en Reuben (geen achternaam).
PJ Gallagher is een middle of the road Ierse comedian. Leuke verhalen, leuke expressie, maar gaat geen grote worden. Er is weinig wat mij vasthoud in het verhaal met uitzondering van zijn reclame grappen (hij heeft een reclamefilmpje gemaakt)... entertaining, maar niet meer dan dat!
Andrew Stanley is een ander verhaal. Een wilde jonge Ier die een arsenaal aan ijzerstrerke grappen met zich meeneemt. Goed doordacht en mooi ingespeeld op de lokale gebeurtenissen. Ben wel benieuwd of hij die kracht vast kan houden in een langere set, maar voor 25 minuten was het een goed volgbaar en sterk opgebouwd verhaal!
Tommy Nicholson is een oudere man die het geheel van zijn uiterlijk en accent moet hebben. Een vreselijk lelijke en onverstaanbare Ier die ook niet verder komt dan de "Ik ben te lelijk om te neuken, maar zou jij het willen proberen?" niveau komt. Jammer, maar niet overkomelijk in een comedy act!
En toen kwam wat mij betreft dé hit van het festival: Reuben ! Deze mime artiest (nee, echt waar!!!) weet een heerlijke combinatie van kunst vormen te realiseren door zulk sterke mimische stukjes op te voeren die geheel in de bean achtige stijl passen qua uitstraling en in de comedy stijl van betere comedians! En of het nu het uitbeelden is van alle personages tijdens een blind date (en dat in verband met een blind date koppel op de eerste rij en daardoor dus grotendeels geïmproviseerd inclusief schaterlach oproepende restaurantscène) of een fysiek onderzoek van 3 mannen (ook alleen) of het verkrijgen van een lift langs de weg. Alles is even sterk en met even veel humor gebracht. Heel leuk en mijn aanrader van het festival!

Dag 5

De laatste dag van het festival is helaas aangebroken. En vroeg ook! We begonnen vandaag om half 3 (14.30 uur), ochtend dus om in de termen van de comdians te blijven! En dat klopt wel aardig, want de meeste comedians gaan nogal lang door (zoals Karl ook liet blijken toen ik hem om 13.30 uur WAKKER belde ).

De eerste show was dus om 14.30 uur en het betrof een speciale '10 Cat Laughs Festival'-editie (A purrfect 10), met alle comedians die al 10 jaar bij het festival betrokken waren: Barry Murphy, Rich Hall, Owen O'Neill, Eddie Bannon, Ed Byrne. Over de meeste mensen heb ik het al gehad hier, maar van Owen wil ik nog even opmerken dat hij nu een zeer sterke show speelde! Heel leuk! Eddie Bannon zag ik het voor het eerst, een rustige Ierse verteller! Niet het sterkste materiaal ooit, maar het was dan ook nog zeer vroeg voor de heren. 's Avonds was het beter (zie hieronder). Leuk van de show was wel dat organisator Richard Cook (organisator) na afloop een woordje hield en alle bezoekers een speciale poster aanbood. 'ik heb een poster, ik heb een poster, ik heb een poster'.

Die avond was er een benefiet 'A good laugh' voor een gehandicapten in Kilkenny en omgeving. Gehost door Eddie Bannon, en nu was hij sterker dan de middag daarvoor. Wel heel veel dezelfde grappen, maar qua timing beter gebracht waardoor ze nu wel werkten. En qua MC is het een hele goede om een zaal op gang te brengen. We zaten nu dan ook niet in een pub of vergaderzaal (waar alle andere optredens waren) maar in een theater/bioscoop, dat geeft toch een ander sfeertje! De eerste comedian was Barry Murphy die ik nu voor de vijfde keer zijn gedichten zag brengen. Leuk, behalve als je dat in 5 dagen ook 5 keer ziet.

"The fat bee's"
The fat bee's flap their wings and fly, but they can't can up that high"

"The profitmargins on popcorn in the cinema's"
Hugh

U ziet, literaire meesterwerken, maar toch vervelend na 5 keer

Daarna Des Bishop, veel over gehoord en ik had een aardig hoge verwachting, maar helaas. Of het de vermoeidheid was of gewoon slecht materiaal. Ik heb geen flauw idee, maar de act was dodelijk saai en hing van flauwe grappen aan elkaar. En daardoor voor mij niet te doen en zeker niet te volgen! Het kon mij niet bekoren en dan ga je op andere dingen letten. Jammer, maar waar, geen aanrader namens mij! Adam Hills sloot de show wederom sterk af. Zelf in het bezit van een kunstvoet/onderbeen wist hij nog wel e.a. aan leuk materiaal rondom de charity te maken.

Op de terugweg sprak ik Barry Murphy en vertelde hem dat dit de laatste show was voor mij (en hij bood zijn excuus aan voor 4 keer gedichten, want hij begreep ook wel dat dat niet de bedoeling is) en resoluut stuurde hij mij naar the Kilkenny Exposure waar ik zeker nog naar toe moest. En als een comedian dat mij verteld, dan ga ik ook. En achteraf zo gelukkig als een kind met dit voorstel!

Het format is redelijk simpel. Owen O'Neill, Dom Irrera en Rich Hall doen allemaal 5-10 minuten stand-up en daarna 30-40 minuten gezamelijk een soort 'Dit was het nieuws', waarbij ze de lokale kranten van Kilkenny doorspitten en daar hun commentaar op geven. En of het nu (geheel uit zijn verband gerukte) headlines of gewone berichten waren. Heel erg leuk door een combinatie van goede improvisaties en observaties. Zeker ook nog eens als naam en toenaam van de gedupeerden en verdachten genoemd worden waarbij de zaal gek word. Op de laatste dag van het festival zijn er namelijk voornamelijk locals, dus vandaar!

Al met al kan ik voorlopig geen stand-up meer zien, tenminste niet tot de Big Night of Comedy en Comedytrain International Festival! Maar ik ben wel een ervaring rijker!

Door Patrick Deters

------
geplaatst op 23 juni 2004