Verslag

Donderdag 3 Maart

De opening van het festival en de act waar iedereen op af kwam deze avond waren De Lama's. Het was dan ook erg druk in de foyer en dringen geblazen toen de deuren eindelijk open gingen. De Lama's van deze avond waren Tijl Beckand, Sara Kroos, Ruben van der Meer en Arie Koomen. Er was twee keer achter elkaar een Roetschbaan, maar ook de 'Allerslechtste Allertijden' (presentator, GSM, Pornoster, Sesamstraat), het nieuwe 'Spel met de briefjes', waarbij er heel veel briefjes met daarop een zin op de grond liggen en de lama's tijdens de scene telkens een briefje moeten pakken en hardop moeten voorlezen. Ook het 'Wereld Kampioensschap', Bonfire in slowmotion imiteren zorgde voor de nodige lachsalvo's in de zaal. Als laatste had Ruben als hobby laminaat likken en ging Tijl hem er over interviewen en was Sara de doventolk van wat Ruben vertelde. Dat werd werkelijk zo'n bizar verhaal dat Tijl de slappe lach kreeg, en het publiek ook de grootste lol had. Een mooi einde van de eerste voorstelling van de avond.

De volgende voorstelling was die van Rooyakkers, Kamps & Kamps. Hun vorige voorstellingen ken ik ook, deze had ik nog niet gezien dus dat kwam goed uit. Als decor hebben ze een geweldig flatgebouw, waarin zich een groot deel van de voorstelling afspeelt. De scenes volgen elkaar in razend tempo op en het publiek wordt regelmatig bij de voorstelling betrokken. Erg kunstig is de scene waar Wart in bed ligt en schaapjes gaat tellen, wat mij betreft één van de hoogtepunten van het optreden.

Hierna snel weer in de rij aansluiten en door naar de volgende ronde van De Lama's. Dit keer moesten de Lama's het op eigen volume doen, want de zenders bleken onwijs te storen. Dat zou niet de laatste keer te zijn dat er iets mis ging met de techniek. Regelmatig hoorde ik daar klachten over en dan vooral wat betreft de Agora-zaal. De Lama's waren ook deze keer goed op dreef, waarbij moet worden gezegd dat Sara en Tijl opnieuw de show stalen. Spellen die voorbij kwamen waren 'De Roetschbaan', 'Ik wil graag zien' (Gert die Samson laat inslapen), 'Alleen Vragen' en als laatste de 'Datingshow'. Het publiek was heel enthousiast en erg behulpzaam met het aandragen van onderwerpen voor de verschillende onderdelen.

Als laatste was Paul Smit aan de beurt, hij zou eerder op de avond spelen, maar door wat verschuivingen speelde hij nu de laatste voorstelling van donderdag in het Amphi-theater. Inmiddels is zijn programma 'Het geheim van de Smit' avondvullend en hij speelde daar vanavond ruim drie kwartier van. Zijn programma gaat over Rubberbootisme, zijn diensttijd, over genieten van de positieve dingen van het leven, maar ook de immer leuke auditie bij de soundmixshow kwam nog even voorbij. Voor je het weet zijn de drie kwartier voorbij en verlaten we na een flitsend optreden weer de zaal. Opvallend was dat in tegenstelling tot vorig jaar, eigenlijk alles de eerste avond op tijd kon beginnen. Enig minpunt was de grote zaal. Vorig jaar stonden daar heel veel stoelen beneden en was het bovenbalkon bijna niet in gebruik. Nu stonden er beneden zes tafels met wat stoelen er omheen en moest de rest er achter staan. Waardoor iedereen op het balkon wilde zitten en het dus vreselijk dringen was bij het betreden, maar ook bij het verlaten van de zaal, wat maar via een uitgang kon. De derde avond waren er gelukkig veel meer stoelen beneden, maar dat kon niet verhelpen dat het betreden en verlaten van de zaal niet erg prettig verliep. Na afloop nog gezellig een poosje in de bar rondgehangen en rond 02.00 uur huiswaarts.

Vrijdag 4 Maart

Na een nacht goed slapen in een heerlijk bed en een middag shoppen in Enschede was het weer tijd voor de tweede avond Laughing Matters. Het is bij binnenkomst al erg druk, goed te merken dat het een volle bak wordt vanavond. We begonnen met stand-up comedy in de Audio-zaal. In die zaal was zes keer per avond een show en mensen konden tijdens de show de zaal in en uitlopen. De MC was Tricky Rick. Grappig detail was dat hij zichzelf aankondigt in een donker hoekje achter in de zaal en vervolgens komt oplopen en applaus in ontvangst neemt. De eerste comedian was Wilko Terwijn die ik al vaker heb zien optreden. De zaal moest even op gang komen, maar Wilko's grappen over de angsten in het leven, de Oranjes, Jackson, en het verschil tussen criminelen en IT-ers vielen erg goed. Daarna was Martijn Oosterhuis aan de beurt om de zaal twaalf minuten lang te entertainen. Zijn verhalen zijn vermakelijk en zaal kon het allemaal erg waarderen wat ie deed. Wel jammer alleen dat ie blijkbaar nog steeds niet aan het try-outen is voor zijn nieuwe programma en ik dus grappen hoorde die inmiddels ruim twee jaar oud zijn. Zodoende was er voor mij niets nieuws bij. En dat verwacht ik toch wel als ik naar stand-up comedy ga kijken.

Vervolgens was het de beurt aan Delfts Blok om ons te vermaken. Ik kende ze van naam, wist dat het een groep mannen was, maar had ze nog nooit zien spelen. Een erg sterk programma, met een gewaagd thema, namelijk de dood. Soms hard en confronterend, maar ook regelmatig heel integer en mooi. Vooral de liedjes die ze met zijn allen doen kon ik heel erg waarderen. Het acteerwerk daarentegen laat nog wel wat te wensen over. Maar ik heb me uitstekend vermaakt en de mensen om mij heen ook. Delfts Blok is een aanrader voor een ieder om eens in het theater te gaan bekijken.

Leon van der Zanden was een na laatste van de tweede avond die we gingen bekijken. Zijn programma is scherp, flitsend en de grapdichtheid is erg hoog. Hij heeft het over zijn jeugd, over het feit dat je als kind enorm vaak wordt voorgelogen, de nietszeggende muzikale hits van de jaren '90, opperde dat hij een BNN is, een Beregeile Neuk Neger. Het publiek had het enorm naar hun zin en Leon speelde lekker. Het is nergens echt diepgaand, maar als je gewoon eens flink wilt lachen dan ben je bij Leon aan het juiste adres.

Op het moment dat we nog even een kijkje namen bij de stand-uppers begon Martijn Koning net. Helaas was dat van een dermate slecht niveau dat we de zaal na 5 minuten weer hebben verlaten, net als het merendeel van de andere aanwezigen in de zaal. Jammer dat zo iemand op een festival staat waar ie niet kan tippen aan het niveau van de rest.

We sloten de avond toch nog op een geweldige manier af, want nadat we even met Gerard O hadden staan kletsen, moesten ook wij de tent van De Stijle Want in. We hadden er al omheen lopen draaien en waren erg benieuwd wat er daar binnen toch zou gebeuren aangezien iedereen bulderend van het lachen weer naar buiten kwam. Ook wij konden niet anders doen dan heel hard lachen. Het duurde even voordat ik was uitgelachen voordat ik aan Gerard O kon vertellen hoe leuk ik het vond. Wat een geweldig idee en ongelooflijk hilarisch was dat. Leuk is ook dat niemand die binnen is geweest aan de mensen buiten zal vertellen wat ie heeft gezien, zo blijft het een geheim totdat je binnen bent geweest.

Zaterdag 5 Maart

Alweer de laatste avond, helaas, die we voornamelijk doorbrachten in de grote zaal. Het was iets minder druk dan de voorgaande avonden. Het in- en uitlopen van de zaal ging nu gelukkig ook een stuk rustiger.

Eerst zagen we Op Sterk Water, de mannen die impro-comedy naar Nederland hebben gebracht. Ze zijn nu al een aantal jaren bezig, maar nog steeds niet echt heel bekend in Nederland. Daar moet wat mij betreft maar heel snel verandering in komen, ze zijn heel origineel, goed op elkaar ingespeeld, muzikaal en erg energiek. Ga ze zien!

Daarna was de beurt aan Men in Coats, die twee mannen die ieder jaar wel op één van de festivals in Nederland te bewonderen zijn. Visueel theater kan mij erg boeien en ook de rest van de zaal zat -soms ademloos, vaak bulderend van het lachen- naar ze te kijken.

Roué Verveer mocht bijna een uur spelen in de grote zaal. Al na een paar minuten had hij de zaal naar zijn hand gezet. Roué blijft dicht bij zichzelf, vertelt verhalen over wat hij meemaakt op straat, wat hij om zich heen ziet en over zijn eigen leven. Zo vertelde hij over een restaurant naast het theater in Zoetermeer, waar het eten vreselijk slecht was. Hij vroeg of er iemand uit Zoetermeer kwam. Nu kwam de vriendin die met mij mee was daar vandaan en zij wist precies welk restaurant het was. Leuk detail was ook dat zij op haar beurt Roué kon gerust stellen met de tent inmiddels failliet is. Het publiek luisterde zeer aandachtig en er was een constante lach te horen. Roué was duidelijk één van de favorieten van vanavond. De zaal zat dan ook stampvol tijdens zijn optreden.

Na Roue Verveer hebben we nog een rondje Op Sterk Water gedaan. De tweede show was nog beter dan de eerste. Het publiek was goed opgewarmd en had er duidelijk meer zin in. Er werd heel actief meegedaan en dat maakte dat drie kwartier weer veel te snel voorbij waren.

Met het eindigen van deze voorstelling was ook het drie dagen durend feestje voorbij. Zoals altijd had het nog wel een dagje langer mogen duren, iets dat gezellig en leuk is, dat is altijd te snel weer voorbij. De sfeer was goed, alles was goed georganiseerd, mensen waren vriendelijk, iedereen had het naar zijn/haar zin. We verlieten om half twee De Vrijhof, om met zijn allen door te gaan in de dichtbijgelegen Vestingbar. Daar was het feesten, kletsen en dansen tot zes uur in de ochtend, op de muziek van de mensen van de Silent Disco. Volgend jaar ga ik beslist weer, Laughing Matters rules...

Door Juud

------
geplaatst op 8 februari 2005