Annie M.G. Schmidtprijs 2004
Juryrapport

Een lied van de winnaar van de Annie M.G. Schmidtprijs moet niet verbleken als het opklinkt na of voor een lied van Annie M.G. Schmidt zelf. En wij, juryleden , Martine Bijl, Hans van Dijk, Kick van der Veer, Jacques Klöters weten dat. Het is ook met die wetenschap in ons achterhoofd dat we ons gezet hebben aan de beluistering van de 114 inzendingen die we dit jaar ter beoordeling kregen voorgelegd. En na de eerste schifting , toen de pareltjes kwamen bovendrijven dacht ik heel even aan Annie . Ik kreeg een beeld van haar op mijn netvlies: dat ze op een wolk zat en riep :" wat mooi allemaal, ik ben blij dat ik niet in de jury zit!"
Wij zijn dat wel. Juist omdat we op zoveel moois zijn gestuit. Maar er is natuurlijk altijd weer dat lied waarvan werkelijk ieder jurylid zegt: dat raakt me, dat is prachtig, dat moet de prijs krijgen. Er was volstrekte eensgezindheid over de winnaar.

Hoe moet ik beginnen om dat winnende lied te omschrijven? De oerkracht waarmee gezongen wordt , de gedrevenheid, de passie. Laat ik daar mee beginnen. De zanger , tevens de tekstdichter, gaat van klein naar groot, van hard naar zacht, zijn dynamiek voorziet zijn woorden van een extra lading. Als je niet aandachtig zou luisteren zou je kunnen denken: deze man gaat over de top, maar dat is absoluut niet het geval.
Vervolgens die huiveringwekkend mooie tekst. De smeekbede om niet te vergeten, ook al ben je niet meer met elkaar, ook al is er iemand overleden, vergeet ze niet. Je bent er geweest....( neen, dit is niet de woordspeling die, zij het op een iets andere wijze, zit verpakt in een ander lied van hem.) Hij zegt:ieder mens heeft recht op een plek in de herinnering. Geen gekunsteld woord is er bij. Geen bedacht rijm. Een bijna organisch vers.

Hij zegt zelf over zijn teksten in het Belgische blad HUMO van maart vorig jaar:
Ik ben geïnteresseerd in het geheimzinnige sentiment dat diep achter woorden en zinnen schuilgaat. Dit lied roept die sentimenten als vanzelf op en geeft het lied inderdaad iets mysterieus mee.
En dan de muziek. Het is net alsof de pianist is ingefluisterd door de theaterpianisten van weleer, Cor Lemaire en meer nog Ru van Veen, ooit de begeleider van Wim Kan. Dienend, maar met een mooie melodielijn. Deze muziek vergeet je niet.

In het winnende lied bekronen we niet alleen de tekstdichter en de componist, maar we hebben ook het idee dat we daarmee onze liefde voor het theater kunnen honoreren. Dit lied bevat het dna van het ultieme theaterlied. In het winnende lied horen we de echo van het verleden, en daarnaast wordt er ook een waarde voor vandaag , voor morgen, voor altijd in verklankt. Het geeft het lied een tijdloos karakter.
De Annie M.G.Schmidtprijs is een prijs voor het beste theaterlied van het afgelopen jaar.
De winnaar is iemand die de theatergeschiedenis zo langzamerhand zelf belichaamt. Hij zegt er zelf het volgende over in datzelfde interview met het Belgische blad HUMO:
" Ik merk wel dat ik steeds meer simpelweg entertainment ga doen. Dat ik mezelf steeds meer als de conservator van een vergaan soort amusement zie".

Maar wat ook waar is: hij blijft nog steeds verbazen met zijn onstuitbare productiestroom, zijn ideeënrijkdom, zijn inlevingsvermogen, zijn gedrevenheid en bovenal zijn humor.
De begeleider die hij heeft dwingt hij tot een bijna bovenmenselijke prestatie. Probeer dat tempo maar eens bij te houden, probeer die stem die geen echte zangstem is maar eens van een muzikaal fundament te voorzien. Hij slaagt er in. Dat alles bij elkaar geeft het lied de schoonheid van een ruwe diamant.
De Annie M.G.Schmidtprijs van dit jaar is voor het lied dat was opgenomen in de buitengewoon knappe tv-theaterserie De Vergrijzing: Vergeet Mij Niet. De Annie M. G. Schmidtprijs is voor Freek de Jonge en Robert Jan Stips.

Frits Spits
Voorzitter van de jury voor de Annie M.G. Schmidtprijs