Verslag

"Kilkenny - Thank the Lord!"
Een lachende kat in Ierland!
 
Razende reporters - nooit snel, altijd razend - Patrick Deters en Arie Koomen bezochten begin juni het 11e Cat Laughs Comedy Festival in Kilkenny, Ierland. Waar dit festival nog niet wordt overspoeld door de media, doen deze twee stand-upliefhebbers verslag in het kader van Zwartekat International.

Ieder jaar is Kilkenny (de voormalige hoofdstad van Ierland) het decor voor het grootste kleine stand-up comedyfestival van het jaar. In tegenstelling tot het 'Edfringe' (het grootste festival van Europa) en 'Just for Laughs' in Canada spelen de comedians bij Cat Laughs uitsluitend op uitnodiging. De comedians worden gekozen door een zeer kundige organisatie. Dat bleek vorig jaar wel toen we bij een aanbod van 26 comedians slechts 2 rotte appels konden ontdekken. Die waren dan ook echt rot: ga nooit naar een voorstelling van Jason Byrne of van Jeremy Hotz. Ook dit jaar was het niveau weer enorm hoog. Maar laat ik niet op de zaken vooruit lopen.

Zodra het vliegtuig landt merk je dat de Ieren een leuk volk is. Tenminste, zodra je buiten Dublin bent gekomen. Binnen die stand zijn het vooral douane-beambten en winkelpersoneel waar je mee te maken krijgt en die willen allemaal wat van je. Het is daarom zaak om zo snel mogelijk je auto op te halen en vol gas langs de eerste rotondes te scheuren.

Thema

Vorig jaar viel het op dat als je veel comedians op één plek samen brengt je ineens ook 'de tijdgeest' begint te ontdekken. Veel comedians werken toch veelal beschouwend en dat vind je terug in hun show. Vorig jaar was was de kop boven het verslag 'Stop the paedophiles!'. Dat was de slogan van een Ierse politicus die graag in het Europees Parlement wilde (hij heeft het niet gered, heel raar). Dit jaar viel het ons op dat een hoop comedians het over de religies hadden. Waarbij de vorm wel varieerde: dat de bijbelvertelling niet klopt, over hun eigen rol in de evolutieleer. Het geloof als rode draad! Dank De Heer dat we er weer bij mochten zijn!

Dag 1

De Master of Ceremony (MC) van de eerste show in Langtons (en enorme danszaal achter een groot café geen grand café want daarvoor schenken ze te veel)) was Dom Irrera. Dom is een klein mannetje dat als trademark zijn Amerikaans/Italiaanse accenten heeft. Hij is de ideale MC, als is het meeste materiaal van hem inmiddels wel op CD verschenen, waardoor we veel grappen wel kenden. Toch was het weer leuk om hem aan het werk te zien. Zeker zijn interactie met de zaal is geniaal.
-Dom Irrera - official website

De eerste comedian die aangekondigd wordt is Owen O'Neil, een roodharige Ier (ja, die zijn er). Jammer genoeg speelt hij veelal hetzelfde materiaal als vorig jaar. Het nieuwe materiaal behoeft nog veel werk wat ons betreft. Vreemd als je beseft dat hij dit jaar ook een solovoorstelling heeft in Kilkenny, je zou toch verwachten dat hij daarvoor nieuw materiaal heeft geschreven.

Dan een bijzonder moment. De comedian die als een soort mentor Arie heeft geadviseerd om stand-up te gaan bedrijven, betreedt het podium: Lewis Black! Van Black verwacht je door zijn intensiteit van spreken dat hij elk moment een inzinking krijgt of dat zijn hart het begeeft. De optredens van Black zijn doordrongen met actueel, politiek materiaal en knallen van de energie. Heerlijk. Zijn grappen zijn hard en snedig, gaan dwars in tegen alle 'regels' van de etiquette en knallen de zaal in, geweldig! Toch lijkt het Ierse publiek niet echt gecharmeerd van snedig materiaal. Pech voor de Ieren, maar des te meer lol voor ons!
-Lewis Black - officiële site

De laatste comedian van vanavond is Tommie Tiernan, een Ierse held. Hij heeft in een paar films gespeeld, maar voor de stand-up comedians is hij toch bekend geworden door zijn werk als vaste MC van het BBC-programma 'The Standup Show'. Toch is het materiaal dat hij doet voornamelijk veilig en makkelijk. Het Jezus-verhaal is wel aardig, maar toch komt het niet boven de middelmaat uit. Niet dat we ons hebben verveeld, maar het was ook niet dat we hebben staan juichen.
-Tommie Tiernan - officiële site

Dag 2

Wederom begon onze avond in Langtons waar ditmaal Neil Delamere de MC was. De taak van MC is over het algemeen nogal ondankbaar omdat je een totaal onderkoeld publiek naar een van hitte bubbelende massa moet zien te krijgen. Natuurlijk een onmogelijke opgave. Vandaar dat MC's meestal wat het publiek proberen te kletsen om het ijs te breken. De ene keer werkt het en een andere keer absoluut niet. Neil deed zijn werk zeer goed en wist dat te doen zonder het gevoel te hebben dat hij veel vantevoren had ingestudeerd. Mooi om te zien.
-Neil Delamere - meer informatie

De eerste comedian was Colin Murphy. Naar eigen zeggen een comedian die reeds 7 jaar op het festival aanwezig is, maar desondanks toch bleef hangen in het makkelijke materiaal. Niet dat het vervelend was om naar te kijken, maar het ging toch te lang duren. Toch een aandachtspuntje... hoewel de sexgrappen meestal te makkelijk voor woorden zijn hebben we bij hem toch vreselijk moeten lachen.
-Colin Murphy - officiële site

Dan de comedian waarvoor we waren gekomen: Rich Hall. Deze politieke/maatschappelijk betrokken comedian heeft een zeer bijzondere presentatie. Hij brengt zijn materiaal zeer afstandelijk, spreekt het publiek steeds aan met 'well ladies and gentlemen' en lijkt bijna autistisch in zijn bewegingen. Maar zijn grappen compenseren dat allemaal. Toch lijkt het hier in Kilkenny wederom niet aan te slaan. Je ziet dat dit soort comedians -zoals ook Lewis Black- hier het dak er niet afkrijgen.

De laatste van deze voorstelling was publiekslieveling en presentator van de Live Floor Show op de BBC Dara O'Briain. Naar Ierse maatstaven een boom van een vent -hij is een kop kleiner dan Patrick!- die met een enorm zelfvertrouwen op het podium staat. De podiumpresentatie is geweldig en de snelheid is 'mindbogling'. Hij past terplekke zijn materiaal aan naar het publiek, maar zijn babbels met het publiek zijn ook heerlijk om te zien. Een must see voor iedere comedian.

Het meest bizarre aan de eerste voorstelling: Een brandalarm dat 3 keer in de optredens afgaat geeft de avond een bijzonder gevoel, maar nogal een vreemde beleving!
En daarna rennen... we hadden 15 minuten de tijd om aan de andere kant van Kilkenny te komen. Dat we dat hebben gehaald en nog 10 minuten over hadden zegt meer over de grootte van Kilkenny dan over onze conditie.

In het Kilbride congrescentrum (zalen met hoogpolige wollen vloerbedekking!) was de MC Dara O'Briain. Die had kennelijk een nog betere conditie dan wij. Als MC trof hij het dit keer een stuk minder met zijn publiek. Op rij 1 zaten twee vreselijke mannen vooraan die echt op wilden vallen... en dat helaas ook deden. Het deed niets af aan Dara's presentatie, maar het bleef vervelend voor de rest van het het publiek.

De ontdekking van het festival voor ons was Hal Cruttenden. Dat is een jonge vent uit London die door middel van heel slim materiaal en innemende podiumpresentatie het publiek weet in te pakken. Een mooie beschrijving: Een heteroseksueel met homoseksueel materiaal. Juist door de nadruk op zijn 'modisch' uiterlijk, 'posh' (bekakt) taalgebruik en inlevende manier van vertellen stuurt hij je perceptie van hem als homo, wat weer mooi contrasteert met de verhalen van zijn huwelijk met een Noord-Ierse vrouw. De grappen over politiek en zijn naïviteit daartegenover zijn innemend en ontwapenend. En als hij dan ook nog afsluit met zijn speech op de HAL conferentie zijn wij om!
-Hal Cruttenden - meer informatie

Na dit hoogtepunt komt gelijk de teleurstelling van het festival: Kevin Meaney. Makkelijk en té makkelijk materiaal. Laag bij de gronds, een act die als een act gespeeld wordt en daarmee totaal ongeloofwaardig is. Ons advies 'Don't go to Kevin Meaney! Lose him from the guest lists'.
-Kevin Meaney - officiële site

En de hekkensluiter van deze LANGE avond was Ardal O'Hanlon. Wellicht ken je hem ook uit de populaire comedyseries Father Ted en My Hero). Het is een publiekslieveling van de Ieren en hij is ook zeer vermakelijk. Hij ontstijgt het niveau van vermakelijk helaas niet, maar zijn materiaal is veilig en erg leuk. Jammer dat dronken Ieren ook steeds luidruchtiger worden, waardoor de show steeds moeilijker te volgen was.
-Ardal O'Hanlon - fansite

Dag 3

Gedurende een uitermate vroege (7 uur) en uitverkochte (Langtons vol) voorstelling mochten we genieten van Bill Bailey, comedygod! Tenminste... hij is erg leuk, zeer vaardig, speelt diverse instrumenten, heeft leuk materiaal en is een genot om naar te kijken. Vreemde uitstapjes volgens uitermate snel muzikale uitspattingen (en verzoekjes) op om weer te ontaarden in dat waar hij goed in is... Hans Liberg, maar dan ijzersterk en iets meer in 'touch' met de moderne stromingen En natuurlijk even een momentje van trots van Arie... Bill Bailey vraagt op een gegeven moment nummers te roepen om te 'veramerikaniseren' op een banjo en degene die de langste uitvoering, inclusief het meeste commentaar van Bailey, was de suggestie van onze langharige vriend! 'Lady in Red'!
-Bill Bailey - fansite

Daarna hebben we een uurtje mogen genieten de lokale voetbalgekte om ons daarna te storten in de show van Reuben. Vorig jaar ik hem al gezien en op mijn voordracht vertrokken we nu voor een uur in de wereld van deze kortharige (Onno Innemee look-a-like) Ierse comedian/mime speler. En normaal heb ik het niet op mime spelers, maar de manier waarop deze man je mee weet te nemen naar de eerste moonwalk, zijn avondjes in de disco, de keuring in een sportsteam en vingerjaloersheid... superlatieven schieten gewoon even te kort. Wederom de winnaar van het jaar... Reuben... waarschijnlijk ook omdat het bijna een geheel andere tak van sport is. Het is geen comedy in de basis betekenis van het woord, maar de manier waarop hij zijn set opbouwt, hoe de grappen worden gebracht etc... dan is het ineens wel weer comedy.

En daarna in gestrekte draf het dorp door naar de voorstelling van Dylan Moran, een van de schrijvers van de populaire serie 'Blackbooks' en diverse films. De voorstelling, ja... we zijn er nog niet uit. Enerzijds heeft hij leuke verhalen, voornamelijk observationeel materiaal, en weet hij het publiek de gehele voorstelling aan hem te binden. Hij heeft de routine en de podiumpresence die nodig is om ons in de stoelen te houden. Anderzijds is hij zo warrig en zo aan het zoeken dat het ongeloofwaardig wordt en een stukje nonchalant overkomt richting het publiek. 'Doe je dit nu voor het eerst of... '. Wij zijn er niet uit, we hebben ons wel vermaakt maar zijn niet onder de indruk... dat is het denk ik!
-Dylan Moran - fansite

KittyFlicks

Maar we hebben het alleen nog maar over de avonden gehad. De dagen hebben we gevuld met de traditionele zaken zoals sightseeing en lekker touren in een van de mooiste landen van europa. Dus daar gaan we niets over vertellen. Maar zowel de zaterdag als de zondagmiddag zaten Arie en ik in het plaatselijke theater wat tijdelijk als bioscoop was ingericht voor de speciale voorstellingen van KittyFlicks. Dit zijn speciaal uitgezochte korte films voor het festival. Het materiaal wat je te zien krijgt is heel divers: Soms geniaal en soms te flauw voor woorden. Over de laatste categorie laten we ons natuurlijk niet verder uit, maar een paar tips van uw afgevaardigden in Kilkenny:

-Fallen Art (Tomek Baginski (POLAND))- "One final mission for these soldiers will create a lifelong legacy"
-Not There Yet (Jason Tammemagi (IRL)) - "Inspired by Irish Rail's advertising slogan, a journey into Irish transport, one of the finest examples of transport mayhem ever seen."
-Our time is up (Rob Pearlstein (USA)) - "When a therapist (Kevin Pollak) finds out he has six weeks to live, he adopts a fresh method of treatment: brutal honesty."
-Gopher Broke - (Jeff Fowler (USA)) - "Nominated for an Oscar© in 2004, a hungry gopher devises a scheme that he hopes will provide him with a tasty snack."

Van sommige films is een teaser te zien en de rest zul je op een festival tegen moeten komen... maar Fallen Art is voor ons de winnaar! En nee, ik ga geen plotlines verraden. Zo zijn we niet!

Al met al zijn we weer gelukkige comedyfreaks. Zij het enigszins betraand over het naderende afscheid van dit heerlijke festival.

And on a personal note:
Bedankt voor de pudding, worstjes, bacon, eieren, steak's, blt's, club sandwiches, chips (en dan natuurlijk niet die dingen in zakken, maar de 'proper chips') en alle andere calorieverrijkende maaltijden en toetjes... We zullen de komende dagen nog wel een in zout/vet-coma verblijven, maar 'it was for a righteous course'!

Door Patrick Deters en Arie Koomen

------
geplaatst op 14 juni 2005