| Anno 2006 | |||
| jan | feb | mrt | |
| apr | mei | juni | |
| juli | aug | sep | |
| okt | nov | dec | |
| 2012 | |||
| 2011 | |||
| 2010 | |||
| 2009 | |||
| 2008 | |||
| 2007 | |||
| 2005 | |||
| 2004 | |||
| 2003 | |||
| 2002 | |||
| 2001 | |||
| 2000 | |||
| 1999 | |||
| 1998 | |||
| 1997 | |||
Persbericht
Op 26 maart 2006 sloot het Oude Luxor de heropeningsweek af met de terugkeer van de cabaretmarathon.
Tussen 10.00 en 22.00 uur waren er optredens van o.a. Freek de Jonge, Klaas van Eerden, Mike Boddé, Jochem Myjer, Droog Brood,
Mylene d'Anjou, Najib Amhali, Roué Verveer, Murth Mossel, Van Houts en de Ket, Jetty Mathurin, Vincent Bijlo,
Brigitte Kaandorp, Jan Jaap van der Wal, Maarten van Roozendaal & friends en de Asthon Brothers.
Het -opnieuw- heropende Oude Luxor Theater in Rotterdam was afgelopen zondag het décor van een halve Cabaretmarathon.
Na drie eerdere marathons van 24 uur, dit keer 12 uur lang optredens van cabaretiers aan elkaar gepraat door
Richard Groenendijk en Bert Visscher. Als geboren Rotterdammer ben ik veel in het theater aan de Kruiskade geweest,
beginnend met de Sinterklaasfeesten. En het is goed om te zien dat dit oude theater nog niet gespeeld is.
De prachtige foto's zijn van www.jaapreedijk.nl
De stroom aan cabaret werd geopend door Freek de Jonge die de oudheid van het theater nog eens benadrukte door via een steeds groter worden gat in het doek van theater de zaal toe te spreken. Eerder die week had hij de deuren van het Luxor opnieuw geopend en hij speelde een kortere versie van zijn programma met oud en nieuw materiaal. Het Paul van Vliet-verhaal heb ik inmiddels in zoveel varianten gehoord, dat ik het ontwakend uit een coma zou kunnen navertellen. Er zit voor mijn gevoel toch wel een grens aan het recyclen van materiaal. Zo kan ik ook 35 programma’s per jaar maken. Maar goed, ik overdrijf. Het pesten van Youp van ’t Hek blijft ook een bron van vermaak voor De Jonge. Ditmaal bekende hij Youp wel eens van advies te voorzien: ‘Gewoon op dezelfde weg doorgaan’. "En ik heb de laatste dertig jaar geen merkbare veranderingen waargenomen. Dus in die zin kan je zeggen dat ie een goeie leerling is." Na een verhaal over agressieve wc’s in toiletten en een telefoontje met de helpdesk (uit Kortgehouden) sluit hij af met een variant op Brels ‘Mijn vlakke land’ waarin hij het gevaar van het Vlaams Belang bezingt.
Klaas van der Eerden bracht stukken uit Extreem en Mix en kreeg gelijk de lachers op zijn hand met zijn realisatie dat de grote Freek de Jonge nu in zijn voorprogramma speelde. Maar het leukste moment was toch wel dat hij bij het stellen van vragen over de ideale vrouw voor hem (als aanzet voor een ‘improvisatie’ over die fictieve dame) door het publiek gestuurd werd naar die ene blonde Linda op rij 2. Moet zeggen dat ze me ook wel een beetje bekend voorkwam van mijn recente nachtmerries.
Na het beatbox-geweld van Klaas kwam het engagement van Vincent Bijlo wel een beetje saai over. Na grappen over Geert Wilders kwam hij beter op gang toen hij de draak stak met de huidige angst voor terreur. Jammer genoeg kwam hij daarna met grappen over Erica Terpstra die zijn weinig verhulde walging voor het repertoire van volkszanger Jannes moesten opleuken. En dat heeft Bijlo niet nodig.
Vervolgens enige verwarring, want Jetty Mathurin. Die had bedacht om uit de zaal op te komen, maar dat was niet bij iedereen bekend. De xx-jarige Mathurin komt op met een wilde dans waarna ze al snel in haar hemdje staat. Van mij had dat niet gehoeven hoor. Ze trekt een hermelijnen mantel-achtige ochtendjas aan en stelt zich voor als H.M. Dat staat niet alleen voor Hare Majesteit, maar ook voor Henriëtte Mathurin, zoals ze eigenlijk heet. Mathurin vertelt over het begin van carriere als loempiabakker in Brabant en hoe ze ongewild woordvoerder werd voor Surinamers.
Droog Brood had veel succes met scenes uit hun drie programma’s, waaronder uitgesponnen sketch van de inbreker die bij zijn toekomstige slachtoffer informeert wanneer hij van huis gaat. Bijna hilarisch is de scene waarbij er moet worden gekozen tussen twee vreselijke opties en het gratis uit eten gaan met je vriendinnetje. Na onder meer het smurfenlied volgt een scene tussen een stelletje waarvan de een wel erg bang is dat de ander een oorbel neemt. Ook dit wordt lang uitgesponnen en balanceert op het randje van overacting. Na ook nog de lange vingers-act te hebben gedaan krijgt Droog Brood een goed applaus van het Rotterdamse publiek.
En dan volgt er een thuiswedstrijd van de ooit verloren dochter. Na 18 jaar in Amsterdam woont Mylene d’Anjou weer in Rotterdam. Om de liefde. Het Geluk blijkt namelijk te wonen in een flatje in Ommoord, een beetje het Oostblok van Rotterdam. Het volle stemgeluid is zoals gewoonlijk weer genieten. Wat dat betreft heeft ze last van de remmende voorsprong, want Mylene is gewoon altijd goed.
Mike Boddé
Na eerder de vocale orkaan van Mylene d’Anjou steekt er een wervelwind op in Luxor. Als presentator Richard Groenendijk Jochem Myjer aankondigt begint de zaal zowaar te juichen. In hoog tempo brengt hij een Marco Borsato-persiflage, chinees eten bestellen op z’n K3’s, treffende imitaties van Ab Normaal, Samson (van Gert) en Willebrord Frequin. Op geheel eigen wijze zingt Jochem dat vandaag zijn dag is. Het is het enige lied dat hij geheel speelt, al volgen nog diverse imitaties die voor hen a-typische liedjes zingen. Waarna Myjer er snel weer mee ophoudt, want "ik moet geen jonge Hans Liberg worden. - Hij is er toch niet he?"
En zo snel als hij speelde is Myjer weer verdwenen.
Wie na Myjer komt, moet wel van erg goede huize komen. Waar de organisatie beter een muzikaal optreden had kunnen zetten, werden de geengageerde Van Houts en De Ket geconfronteerd met een publiek dat net is rondgebeukt met de dolle pret van Myjer. En dan vallen veel grappen een stuk minder. De grappen over de Oranje SS-helm voor het WK voetbal gingen er goed in, evenals een snelle crosstalk tussen onder meer de Dood en God, maar bij de Tommy Cooper-imitatie bleef het stil in de zaal doordat veel Cooper niet kenden. Dat is het nadeel van het niet spelen voor je ‘eigen’ publiek. Ook Porno Idols waarbij Van Houts plots poedelnaakt op het podium staat deed het minder goed dan normaal, al was er wel hilariteit toen hij het publiek in dreigde te duikelen.
Vanwege rugproblemen van Sanne Wallis de Vries werd zij vervangen door Anuar. In 2004 won hij de juryprijs van het Cameretten Festival in het Nieuwe Luxor. Nu hij dan in het Oude Luxor Theater stond bespeurde hij toch een negatieve lijn in zijn carriere. Het optreden bevatte veel onderdelen uit zijn Cameretten-optreden, maar daarnaaste maakte hij ook grappen opgehangen aan voetbal, fitness en .. ballet. Het maakte een wat automatische piloot en vermoeide indruk op me.
Reinder van der Naalt heb ik deels gemist, maar hij deed zich als homosexueel voor als ‘een echte man’ om zo beter geaccepteerd te worden. De grappen waar niet erg bijzonder en niet memorabel genoeg om zonder aantekeningen te onthouden.
Daarna weer gejuich, want Najib Amhali kwam het podium op. Hij had zijn vrienden meegenomen en hijzelf was de MC tussen de optredens door. Als eerste kondigde hij Murth Mossel aan die verhaalde over zijn deelname aan de Waddentour en tentjes op de camping. Erg grappig waren de grappen over Marokkanen. Iets waarop Amhali hem natuurlijk gelijk terugpakte, al was hij erger voor de volgende comedian, Roue Verveer die gelijk terugsloeg met nog meer rake grappen over Marokkanen. Surinamer Verveer kwam jaren geleden naar Nederland toe en daar viel het hem op dat Nederlanders vooral heel goed kunnen klagen. Vooral ook over het weer. Het viel hem echter op dat tegenwoordig iedereen klaagt. Onder meer over zwarte pieten tijdens Sinterklaas. Waarna hij ons nog wat tips mee gaf om Lonsdale jongeren in opperste verwarring te brengen. Het was een sterke ‘set’.
Vervolgens komt de ‘ouwe rot’ (haar woorden) Brigitte Kaandorp op. Kaandorp is zoals ze dat zo goed kan: georganiseerd chaotisch. Met een onnavolgbaar verhaal over haar kinderen legt ze uit hoe ze speciaal voor deze avond een nieuw liedje had willen schrijven. Maar al snel wordt duidelijk waarom ze daar helemaal geen tijd voor had. Ik bleef achter met het gevoel van ‘oh wat heb ik gelachen’ en ‘oh wat ben ik blij dat ik zelf nog geen kinderen heb’.
Daarna kwam Marijke Boon. En al snel werd duidelijk dat zij haar tekstueel kunstige programma niet echt is voor een dergelijke grote zaal. Haar ironisch/cynische opmerkingen en woordspelingen leverden soms merkwaardige stiltes op. Zelf vond ik de act met de hoelahoep tijdens het gedicht over Sven Kramer nogal gezocht. Al was het best knap hoe ze de hoepel hoog kon houden.
Maar voor acrobatische kunsten konden we beter terecht bij de Ashton Brothers. In drie scenes lieten zij verschillende kanten van zich zien. De fysieke en muzikale krachttoer van Joost Spijkers hangend in het plafond aan twee doeken blijft indrukwekkend. Daarna volgde de enigszins klassieke (ik zeg bewust niet ouderwetse) sketch met het hoofd in de doos waar een onophoudende stroom balletjes uit lijkt te komen. Van dichtbij zijn de trucs echter wel zeer doorzichtig. Tot slot volgden de muzikanten-sketch waarbij de capriolen tijdens een muzikale uitvoering werden getoond tot aan het geweldadige einde. Het blijft uniek in Nederland was deze gasten brengen.
Kick van der Veer en Rinske Wels presenteerden samen met Hijlco Span een rechtstreeks verslag voor Radio 2.
Hier wordt Mike Boddé geinterviewd door Kick van der Veer. Geheel links zit regisseur-producer Hans van Dijk, ook bekend
van zijn eigen radioprogramma 'De bovenste plank'.
Brigitte Kaandorp praat met Hijlco Span en geniet ondertussen van een goed glas port.
Nadat Bert Visscher het publiek mee poogt te laten zingen met Ketelbinkie is het de beurt aan misschien wel de beste zanger van die avond: Maarten van Roozendaal. Met ‘friends’ Egon Kracht en Marcel de Groot. Kracht kwam door een file halverwege het eerste nummer pas binnen. Wat valt er nog over Van Roozendaal te zeggen. Prachtige liedjes zoals alleen hij ze kan zingen. Nooit wordt het een maniertje. Helaas was dit muziektheatergeweld niet besteed aan het publiek dat vooral kwam om te lachen. Ik had ook graag even met een zeis door de zaal gelopen om het kaf van het koren te scheiden. ‘Cultuurbarbaren’ vond ik, nadat ik ‘heidenen’ als niet helemaal gepast had laten varen.
Howard Komproe is bij de meeste mensen bekend als de blauwe leeuw uit de reclame. Maar op het podium zet hij een heel ander persoon neer. Iemand die heel erg veel van muziek houdt en zich echt boos kan maken op zaken. Veel muziek is bagger, vind Komproe. Waar blijft de bezielde muziek? Dit mondt uit in een aanval op Idols. Opmerkelijk is dat Komproe, net als eerder die avond Jetty Mathurin, het nummer ‘Het was maar een neger’ van de Zangeres zonder naam laat horen. Waar Mathurin over dergelijke onzin moet lachen, kijkt Komproe diepgekwetst de zaal in. Dat we het niet in het hart halen om te lachen ofzo. Het kon niet voorkomen dat ik inmiddels de tekst aan meezingen was. Dat Komproe er vervolgens ook grappen over maakte strookte mijns inziens niet met zijn houding tijdens het spelen van de plaat. Maar goed. Komproe vind het kwalijk dat dit dertig jaar geleden nog kon, maar vergeet kennelijk dat dat een tijd was waar men nog nooit van politiek correct had gehoord en we nog spraken over gastarbeiders.
Waar festivals normaal gesproken uitlopen was men nu aan het inlopen en bleek Brigitte Kaandorp bereid om de tijd vol te kletsen met een theorie over het verband tussen seksuele activiteit en kunststof kozijnen. En ik moet zeggen: daar zat best iets in.
Vervolgens Montezuma’s Revenge en hoe virtuoos ook, ik vroeg me af wat zij te zoeken hadden op deze marathon. Nu ben ik geen puritein, maar de cabaretconnectie ontgaat me totaal. Of het moest zijn dat ze gekleed waren als een overjarige boyband. Wellicht dat het meer kwam omdat ze binnenkort zelf in het Oude Luxor stonden. Het moet gezegd: ze kregen de zaal wel zover om mee te doen met een lied.
Ook presentator Richard Groenendijk blijkt nog genoeg fut over te hebben om de tijd te vullen. Met de keuze tussen het serieuze materiaal en het platte vermaak uit zijn programma ‘De adem van de nacht chinees’ komt hij met een hilarische conference over kenau Bianca, taples en een auditie voor 42nd Street.
Vervolgens komen Marjolein Meijers en Jan Rot, als An en Jan, het podium op. Samen met hun nieuwe gitarist Jan van der Meij brengen zij naar het Nederlands vertaalde Amerikaanse en Engelse hits. Naar ik begreep was Van der Meij echt net nieuw en koos Rot ietwat grillig voor een lied waarvan Meijers de tekst zich nog een beetje wist te herinneren. Het kwam hier en daar wat chaotisch over, maar muzikaal is het allemaal prima.
Dan volgt het slotakkoord. Jan Jaap van der Wal was al aankondigd en als nieuwbakken artistiek leider van de Comedytrain heeft hij een aantal comedians meegenomen. Bij wijze van grap kondigt hij een Comedytrain-marathon aan tot half twee, een opmerking die met gejuich wordt begroet. Maar nee, we eindigen gewoon netjes om tien uur na optredens van Micha Wertheim, Sander van Opzeeland, Ronald Goedemondt en Daniël Arends.
Wat me daarbij opviel dat het lastig was voor Van Opzeeland zijn optreden moest inleiden met de mededeling dat hij geen sympathieke uitstraling heeft, om zijn veelal sarcastische grappen bij het publiek te brengen. Arends is een relatieve nieuwkomer, maar redde zich uitstekend als slotact.
Sander van Opzeeland
Ronald Goedemondt
Daniël Arends
Presentator Bert Visscher geeft de bejaarde nicht van Annie de Reuver een t-shirt nadat hij per abuis De Reuver dood had verklaard.
------
geplaatst op 29 mrt 2006
