Verslag

Leids Cabaret Festival 2007

Het deelnemersveld van een cabaretfestival bestaat in wezen uit amateurs, die aan het begin staan van hun cabaretcarriere. Programma's die niet helemaal in balans zijn, voorspelbare grappen, gebrekkige timing en (afwezige) inhoud kan amateurs in dit stadium dus niet kwalijk worden genomen. Toch verliet ik teleurgesteld de Leidse Schouwburg na het bijwonen van het 29e Leids Cabaret Festival.

Intgeniep

Het trio Intgeniep bestaat uit drie jonge Vlamingen. Twee spelers en een gitarist. Hun optreden bestaat uit een serie korte sketches en enkele liedjes. De sketches worden gedreven gebracht, maar bevatten vaak niet meer dan één grap die vervolgens wordt herhaald of uitgerekt. Ook het lied 'multi-isme' is weinig meer dan opsommingen van woorden die beginnen met multi- en woorden die eindigen op -isme, met in het refrein het verbindende multimiljonairisme. Aan het begin en in het midden van de voorstelling wordt er ingespeeld op wat het publiek van de voorstelling zou vinden. Het mondt uit in een aarzelende publieksparticipatie die helaas nogal gezocht en geforceerd overkomt en een zwak einde kent. Hoogepunt van de voorstelling is het lied 'Haren in de wind' over Bill en zijn wens om te kunnen vliegen. De tekst zit goed in elkaar, de muziek is in orde en er zit een mooie twist op het eind. Het zou zo uit een programma van Kommil Foo kunnen komen en dat mag een groot compliment heten. Tegen dit lied steekt een melige sketch over huisdieren die zich verstoppen op het hoofd van hun eigenaar toch een beetje schril af. Toch kan dit nummer de meligheid van het publiek tot op grote hoogte opzwepen. Dit keer werkt de herhaling binnen de nummers wel.
-Intgeniep.com

Paulien Cornelisse

In haar programma heet Paulien Cornelisse het publiek welkom op haar kamer. Daar komt ze op allerlei gedachten die ze graag wil delen met het publiek. Waarom het uitbeelden van guur niet het tegenovergestelde lijkt als wanneer je onguur uitbeeldt. Waarom bepaalde mensen inademen als ze ja zeggen. Dan lijkt Cornellise haar critici voor te willen zijn door die gedachten hapsnap te noemen en meer lijn in te willen. Wat die lijn is, dat zal gissen blijven, want ik heb ze niet kunnen ontdekken. Het programma is een aaneenschakeling van losse gedachten, met soms wat langere stukken zoals haar angst dat ze een 'mongool' was en het verhaal over de Finse componist die in zijn afgelegen hut de melodie schept die hem een nieuw leven kan bieden, maar hij verkoopt de riedel aan Nokia (de ringtone, snapt u). "En nu is hij dus heel rijk, maar niet gelukkig," komt er als moraal achteraan gegooid. En op naar het volgende nummer. Haar vermeende avonturen bij het programma van Amerika's Next Topmodel zijn, hoe onwaarschijnlijk ook, best leuk in aanzet, maar de uitwerking laat te wensen over en dat is een algemene tendens in dit programma.

Roy Arnouts

Roy Arnouts is de laatste deelnemer. Opnieuw een Vlaming. Hij wordt vergezelt door een contrabassist en een drummer en zij zorgen voor een sterke muzikale omlijsting van het programma. Eerst in het lied waarbij Arnouts een hobby zoekt en het lied 'In de praktijk' waarin hij het ideaalbeeld afzet tegenover de werkelijkheid. Het zijn die momenten waarop Arnouts de beste indruk maakt. Verder bezigt hij met name oninteressante teksten over zijn baantje waar hij ergens moest staan, de reden waarom zijn vriendin er vanavond niet bij was (iets met anaal en een handleiding niet gelezen..) en hoe hij zich laat wijsmaken dat mensen 'die niet van hier zijn' mogelijk toch van hem profiteren. Dat laatste wordt natuurlijk wel zo onschuldig ironisch aangekleed dat het niet discriminerend overkomt. Ook verhaalt hij over die keer dat hij en zijn vrienden zijn gaan demonstreren, wat leidt tot het roepen van loze slogans en in hoog tempo uitloopt op een kakefonie van wat hij meer en minder wil in de wereld. Op dat moment lijkt hij na al de oppervlakkige teksten daadwerkelijk iets te willen zeggen, maar het is te weinig, te laat. Muzikaal zit het wel goed met Arnouts, maar inhoudelijk zou hij wel iets meer uitgesproken kunnen zijn.

In de wandelgangen hoorde ik geklaag over het koude publiek. Maar dat herken ik niet. Ik verwonderde me zelfs zeer om de keren dat het publiek lachtte, terwijl ik niet eens de neiging tot een milde glimlach voelde opkomen. Ook als ik hoor wat er het juryrapport stond, dan vraag ik me toch af of ik een andere voorstelling heb gezien. In mijn ogen was deze editie van het Leids Cabaret Festival één van de zwakste die ik in jaren heb gezien. Als deze kandidaten een toekomst in dit metier willen hebben, moeten ze daar in mijn ogen wel keihard aan werken.