www.zwartekat.nl - Verzamelpunt voor cabaret en stand-up comedy
nieuws  voorpagina | archief | volg ons via twitter.com/zwartekat Blendle Spotify Twitter Facebook Youtube

Verslag

Groninger Studenten Cabaret Festival 2007

Het is alweer de 21ste editie van het GSCF vanuit de heerlijke Stadsschouwburg in Groningen! De zaal zit ouderwets vol met studenten en de spanning is de hele avond te snijden. Alle ingrediënten zijn aanwezig voor een mooie avond!

De presentator van vanavond is Najib Amhali, een zeer vriendelijke en gezellige presentator, die zich goed inzet voor de acts! Precies wat we verwachten van een goede presentator!

De eerste voorstelling die we krijgen te zien is "Remi" van De Cartoons. Een cabaretformatie van vijf Groningse studenten: Edo Blaauw, Focko van der Groot, Rutger de Jong, Justus Fokker en Tein Lugtenborg. De formatie is pas sinds maart 2007 bij elkaar en hun try-out voor het festival was hun 3e optreden. Remi is gebaseerd op het gelijknamige sprookjes figuur dat alleen op de wereld is. Hun voorstelling heeft een sketchmatige opbouw van studentikoze grappen en liedjes, die variëren van een zingend slecht nieuws gesprek bij de dokter, vergaderingen van de Groningse moslim partij, hoorspelen waarbij natuurlijk alle geluiden fout gaan en het leven in Remi's aquarium. De voorstelling blijft hangen in het studentikoze schuifdeuren cabaret. Leuk, vermakelijk maar te makkelijk en simpel.



De jury roemt achteraf het enthousiasme van de groep en het bravoure, waardoor er een energie van de groep afspat. Maar daarin ligt gelijk hun zwakte volgens de jury, die aangaf het gevoel te hebben dat ze keken naar goedbedoelende getalenteerde amateurs. De voorstelling is onaf, de ideeën zijn mager en er is wel leentjebuur gespeeld met het materiaal uit het Nederlands cabaretarchief.

De tweede voorstelling is de voorstelling "Bijzaken" van Esteban. Esteban is een 24 jarige druktemaker die in hoog tempo een combinatie van absurde verhalen en doorzichtige grappen met een sterke fysieke en mimische uitstraling het publiek in slingert. De kwaliteit is niet al te hoog, af en toe gewoon (pre-)puberaal, het is zeer toneelmatig opgebouwd en de inhoud is verre van spannend. Of het moet het vermelden van een opblaasbaar hakenkruis zijn, of de veelvuldige pedofiele pornografische verwijzingen en uitgebeelde handelingen.



De jury geeft toe dat zij verdeeld is over hem. De absurdisten in de jury zijn gecharmeerd door zijn absurde verhalen, de rest vind het flauw en oninteressant. De kwaliteit van de voorstelling in de finale is veel minder dan die in de halve finale. Het tempo is te snel en het mist energie. De jury ziet een veelzijdig talent dat niet kan kiezen en raden hem een strenge regie aan. De invloeden van Teeuwen en Belgische absurdisten zijn overduidelijk aanwezig.

De laatste voor de pauze is Ronald Smink, zelfs voor de prijsuitreiking al de doodgeverfde winnaar van de avond en dus het festival. Een standup comedian met een zwaar regionaal accent doe het goed in de, met studenten, gevulde zaal. Verhalen van zijn jeugd, opgroeien in Jouwre, wonen in Groningen, logeren bij Opa en Oma, zijn smerige broer en de kerk in Jouwre gaan erin als koek. Zelfs enige, waarschijnlijk door de regie aangegeven, rustpuntjes in de voorstellen doorbreken het hoge tempo aan grappen gooien niet. En als een technisch probleem ook op een charmante wijze wordt opgelost, is hij binnen. Nog even een schetsje van een zondagochtend dienst en klaar is Ronald. Nu moeten zijn grappen nog wat minder voorspelbaar worden en minder gebracht worden als een typetje, waardoor de performance aan kracht zou winnen.



De jury geeft aan vanaf de halve finale al zeer gecharmeerd te zijn van deze 'leuke' voorstelling. Ze vinden hem een groot talent dat in staat is om out-of-the-box te denken en een bepaalde eigenheid bezit. Hij is onvoorspelbaar en heeft een natuurlijk gevoel voor taal, discipline en timing. Hij speelde in de finale alle kanttekeningen van de jury in halve finale weg. Er kon in 2e instantie zelfs een mate van engagement herkend worden. Wel waarschuwde de jury ten derde malen dat het materiaal hier en daar wel wat origineler zou mogen.

Na de pauze was het podium aan Murth Mossel, die momenteel door het land toert met zijn voorstelling Status Aparte. Hij speelt echt met de zaal, de publieksinteractie is sterk.

Daarna is het tijd voor de prijzen en Najib Amhali begint met het uitreiken van de publieksprijs. Tot niemands verbazing, behalve misschien zijn eigen, wint Ronald Smink deze prijs.

De publieksprijs van de het festival gaat naar één van de leden van De Cartoons. Edo Blaauw wordt geroemd voor zowel zijn stil als luidruchtig spel en zijn fysieke, mimische kwaliteiten. De jury heeft het gevoel hier naar een theatertalent te kijken.

Waren er dan helemaal geen kanttekeningen bij dit festival? Jawel, er was één vreselijk langdurig genant gedeelte van de avond: De presentatie van de persoonlijkheids- en juryprijs door de voorzitter van de jury Joost Nuisl. Deze man, die zich laat voorstaan dat hij vroeger cabaretier en tekstschrijver is geweest en recentelijk na 36 jaar gestopt is als directeur van de Kleine Komedie, laat hier steek na steek vallen. Hij schat zijn doelgroep verkeerd is, denkt zelf leuk te zijn en begint een langdradig epos waarin hij - hij spreekt te vaak in de ik vorm - zich begint te indekken met zijn visies over de prijzen, criteria en de kunstvorm. Zelfs het nadrukkelijk weglopen van mensen uit de zaal en de dodemansklap in de zaal kunnen hem niet afleiden. Natuurlijk mag iedereen fouten maken, alleen jammer dat het bij zo'n belangrijk festival gebeurt!

Even na 12 uur gaan de lichten in de zaal aan. Het was weer een mooie avond in Groningen!

Patrick Deters

------
geplaatst op 28 oktober 2007