44e Cameretten festival - voorronde 3
Wat een prachtige voorronde. Drie deelnemers die alledrie verrasten met hun programma, maar vooral ook hun spel. Dit had evengoed een finale kunnen zijn.
Jennifer Evenhuis was van plan om adviezen te geven over het leven. Maar tijdens de voorbereidingen was ze toch meer bezig met het eten van bastogne koeken. Vervolgens stapt ze eruit om het publiek welkom te heten bij de buurtorgie, is ze kandidaat in een kwis waarbij uiteindelijk een hilarische kakefonie van cliches voorbij komt en speelt ze een mevrouw die steeds hysterischer vertelt hoe gelukkig ze wel niet is. Andere hoogtepunten is de talkshow 'Hoofdzaken' waar we op band Evenhuis als verschillende personen op totaal verschillende wijze uitleg geven aan het gedrag van haar vriendje. Dat ze zich daarbij terloops tot de grond toe afbreekt maakt het helemaal hilarisch. Tussendoor geeft ze toch wat adviezen over hoe je gelukkig wordt, om in dezelfde zin deze weer tegen te spreken.
Jennifer Evenhuis heeft met 'Hoe moeilijk kan het zijn?' een fraai theatraal programma gemaakt waarin al haar talenten terugkomen. Ze acteert, vertelt, zingt een lied en weet het publiek goed mee te nemen in haar verhaal.
Als ik eerlijk ben zag ik het na 10 minuten niet meer zitten met Martijn Crins. Hij komt buitengewoon energiek het podium op, 'Rotterdam hebben jullie er zin in?!' We gaan samen met hem cabaret maken. Met bovenal: humor! Het wordt al snel een maniertje, waarbij de vergelijking met Hans Teeuwen er dik bovenop ligt. Het is al snel meer vorm dan inhoud. Maar dan slaat het om. De manische presentatie gaat schuren als hij langzaam begint door te draaien, met niet echt te volgen complottheorieën over cola en olie. Nadat hij zich thuis nog eens enorm boos heeft gemaakt over mensen geeft hij het woord aan God zelf. En dat blijkt een behoorlijk dronken Brabander, die vindt dat mensen maar een pilske moeten pakken en niet zo moeten zeuren. Het is allemaal op de rand van platvloers en hoewel hij er soms overheen gaat, heeft het vooral als gevolg dat het spannend blijft om te zien. Crins werkt zich danig in het zweet tijdens zijn optreden. Zijn presentatie zit wel goed, toch heb ik wel het gevoel dat er vooral aan de inhoud nog wel verbetering mogelijk is.
Als laatste deelnemer is Berit Companjen aan de beurt. Dansend op de muziek van Sing Sing Sing komt ze het podium op. Ze vertelt vooral over zichzelf. Over hoe ze nogal klein van stuk is (1,52 meter), haar ouders die zendeling zijn, het wonen in een studentenhuis, Sander die ze ontmoette via internet en hun desastreuze eerste date. Tussendoor verdwijnt ze bijna in een zitzak. Het materiaal is niet verrassend, maar het spel van Companjen is zo enthousiasmerend, dat dit niet stoort.
Nu ken ik Companjen al sinds haar studententijd bij de Koningstheaterakademie. Toen en nu ook is ze op haar sterkst wanneer ze contact heeft met het publiek, adrem reageert op mensen in de zaal en de vele tussendoor opmerkingen. Haar persoonlijkheid is vaak veel leuker dan het materiaal dat ze speelt, wat tegelijkertijd haar zwakte is. Op het Leids greep ze naast de overwinning, maar haar programma is nu veel sterker en ik verwacht dat ze minstens met de persoonlijkheidsprijs aan de haal gaat.
Richard van Bilsen
-
www.cameretten.nl
--
geplaatst op 27 november 2009
