nieuws  voorpagina | archief | volg ons via twitter.com/zwartekat Blendle Spotify Twitter Facebook Youtube

Een avontuur met Jules de Corte

Aan het eind van het liedje Mijn stemadvies zegt Jules de Corte op 3'16: "Nou is het lang genoeg!" Hij heeft dan ook meestal minder dan drie (en vaak zelfs twee) minuten nodig voor zijn onderwerp. Vandaar dat u kunt genieten van maar liefst 48 liedjes op deze dubbel-cd. En dat zijn 48 avontuurtjes. In de eerste plaats natuurlijk omdat u de meeste nu voor het eerst hoort. Piet Tullenaar is een gedreven geluidresearcher die doorgaat tot het gaatje (een term die veel jongeren niets meer zegt) en dus in het omroeparchief zocht, tot hij een enorme schat aan nummers van Jules de Corte had. Aan Thea de Corte de taak om daar een selectie uit te halen en die dan ook nog op een logische en smaakvolle wijze achter elkaar te zetten. Piet en Thea zijn geslaagd. Cum laude.

Maar wat is er nog meer avontuurlijk aan de liedjes van Jules de Corte? Het zit hem niet in de zang. Hij schreeuwt noch fluistert op deze cd's. Hij laat zijn stem niet trillen van emotie en hij schiet ook nooit zelf in de lach. Nee, de woede, de vrolijkheid, het verdriet en de vreugde zitten al besloten in de woorden en de muziek. Zijn voordracht behoeft geen extra accenten. Zijn liedjes spreken duidelijke taal en alles wat je toevoegt zou aanstellerij zijn en daar was Jules de Corte wars van. Hij mint eerder de stilte dan de poeha, blijkt uit De fee.

Het repertoire van Jules de Corte zit vol verrassingen. Zonder teveel prijs te geven verklap ik er toch een paar: Er liep een meisje is een betrokken liedje, dat van een zwervend meisje overgaat in een grimmig protest tegen tv-verslaving. De mensen met deftige kleren krijgt - zoals vaak - nooit de wending die je verwacht, maar blijkt een liefdesliedje te zijn. De Corte is ongekend fel in Mijne heren ('omdat uw hart uitsluitend cijfertaal verstaat'). In een lief slaapliedje gebruikt hij woorden als pissen en braken, maakt hij gebruik van woordspelingen ('Adverteerlijk duurt het langst'), maar trapt hij ook ongecompliceerde lol met absurde liedjes als Mijn tweede ik en Een waar verhaal, in een krankzinnig duet met Louis van Dijk. Een liedje als Wie in Nederland wil zingen blijkt nog geestiger te zijn dan ik al dacht omdat Piet een opname vond met schaterend publiek. Kortom, deze cd's zijn een avontuur. Muziek

Muzikaal valt er ook van alles te beleven. Van vervreemdende klanken in een lied over Adam die zoveel verpest heeft (Sling-slang-sling) tot een ingenieus in de melodie gevoegde Für Elise in Als manmens van krap twintig jaren. Ik had het eens over de muziek van Jules de Corte met Erik van der Wurff, die een paar nummers van Jules moest arrangeren. Hij zei zoiets als: "Het lijkt zo eenvoudig wat die man doet, maar ik was er avonden mee bezig. Wat hééft-ie me te pakken gehad!"

Is Jules de Corte tijdloos? Wordt hij over twintig jaar nog gedraaid? Ik kan alleen de hoop maar uitspreken. In ieder geval moeten liedjes als Het liedje van de minderheid en Andere culturen NU HEEL VAAK OP DE RADIO. En dan maar hopen dat het helpt.

Kick van der Veer

--

geplaatst op 5 dec 2011