In de media: Ashton Brothers - 17 apr 2008
"De derde show Charlatans - A Medecine (sic) Show is wederom een variétéprogramma, dat je het best zou kunnen omschrijven als een poppenkast voor volwassenen. De show is een vrijwel tekstloze storm van briljante ideeën die met bewonderenswaardig vakmanschap en griezelige perfectie wordt uitgevoerd. Je zit als toeschouwer letterlijk anderhalf uur met je mond open. Natuurlijk bestaat het viertal niet uit virtuoze Balkan-muzikanten of trapezewerkers met goddelijke kwaliteiten. De goddelijk gave van de Ashton Brothers is, dat zij hun publiek doen gelóven dat ze dat zijn. En als je dát kan, dan mag je de scheldnaam charlatan koesteren als een geuzennaam."
-lees het volledige artikel
'Ashton Brothers: briljante charlatans' door Ruud Meijer, in: AD, 18 mrt 2008

"Bij de Ashton Brothers moet je iedere keer je verwachtingen bijstellen. Omdat ze van die wonderlijke acts bedenken, omdat ze iedere keer voor een verrassende wendingen zorgen, maar vooral omdat je toch iedere keer denkt een variétéact te krijgen, waarin een virtuoos kunstje wordt vertoond. (..) maar eigenlijk zijn ze geen variétéartiesten, en in die zin charlatans. De vier muzikale clowns gebruiken de variétéacts slechts als vorm, die ze vervolgens invullen met absurdistische slapstickacts. (..) Bijzonder aan de Ashtons is dat ze werken in een traditie met een stoffig imago van vergane glorie, maar dat ze daar de overrompelende kracht en frisheid van een funky gitaarband aan geven. Door hun charmes en looks, maar zeker ook door de kekke aankleding. En in de regie van Peter de Baan dendert het allegaartje in enerverend hoog tempo voorbij. (..) Maar zoals de Ashtons de variétéact die ze beginnen, vaak onmiddellijk links laten liggen, zo doen ze ook verder niets met die medicine show."
'Ashtons spelen met de rolstoel' door Wilfred Takken, in: NRC, 18 mrt 2008

In de media: Ashton Brothers - 15 apr 2008
"Het moest, vonden ze, in hun nieuwe show nog harder, hoger en sneller gaan dan in de alom geprezen voorganger Ballyhoo!. Geen geringe opgave, want dat grote (inter)nationale succes vergde al veel lichamelijke inspanning. Het handelsmerk van de Ashton Brothers - de humorvolle samensmelting van clownerie, acrobatiek, jongleren, revue, slapstick, muziek, illusie en mime - oogt in elk geval als een uitputtingsslag. 'We wilden,' zegt Pim Muda, 'in onze nieuwe show een trapezenummer hebben.' (..) Friso van Vemde: ,,We trainden in een tent in Weesp. Touwtje springen, opdrukken, arm- en beenspieroefeningen, bij elkaar op de rug; we zijn echt ver-schrik-ke-lijk afgebeuld. Er was ons al verzekerd dat trapeze de zwaarste circusdiscipline is. Maar we zijn aan de slag gegaan, elke dag weer. Voor een trapezenummer zijn kracht en souplesse van groot belang en dat hebben we geweten.' (..) Charlatans, a Medicine Show (..) Pepijn Gunneweg: 'Die titel is geïnspireerd op de rondreizende kermisachtige gezelschappen van vroeger. Dat waren niet zelden freakshows. De vrouw met de baard, dat werk. Er zaten marktkooplui tussen, maar ook zelfbenoemde medici. Het was vooral vermaak waar mensen graag op af kwamen.' (..) Voor hun nieuwe voorstelling wendden de Ashton Brothers zich tevens tot de vermaarde Nederlandse jongleur Dave Parker, pseudoniem voor David Waterman, die tien jaar lang optrad in de Crazy Horse Saloon en op het podium stond met groten als Sammy Davis jr. en Maurice Chevalier. Hij overleed begin dit jaar begin op 74-jarige leeftijd. Pim Muda: 'Hij zei tegen ons: ‘je moet nooit iets níet willen proberen’. Parker bezat een enorme verzameling boeken en beeldmateriaal. We hebben gelukkig nog met hem kunnen praten. Hij wilde echt de traditie van zijn vak doorgeven.' (..) Cabareteske en theatrale elementen vormen een minstens zo belangrijk bestanddeel van Charlatans, a Medicine Show. 'We proberen,' zegt Friso van Vemde, 'altijd een gelaagdheid, een zekere dramatische lijn in onze shows aan te brengen. Pas dan geef je alle fysieke elementen ook betekenis.' En Pim Muda: 'Slapstick is een serieuze zaak. Een clown móet twee gezichten hebben. Humor kan niet zonder de ernst.' (..) Bij de totstandkoming van hun complexe voorstellingen en peperdure voorstellingen (‘We hopen ooit eens wat te gaan verdienen’) geloven de Ashton Brothers in democratie, al haast Pepijn Gunneweg zich te zeggen dat ‘je je eigen ideeën toch altijd de beste vindt’. ,,Bij de repetities maken we eerst meters, vervolgens ontstaat er vaak al een lijn.’’ Pim Muda: ,,Onze regisseurs Peter de Baan en Peter de Jong kennen ons. Zij sturen ook met hun advies en begeleiding."
-lees het volledige artikel
'Lol maken en een nek breken' door Arno Gelder, in: AD, 13 mrt 2008

"Pepijn Gunneweg, Joost Spijkers, Pim Muda en Friso van Vemde plaatsten zichzelf in de traditie van het circus en het variété, maar wisten deze ook te vernieuwen. (..) Ook Charlatans heeft de internationale allure die we van de groep gewend zijn. De voorstelling maakt de hooggespannen verwachtingen waar; de heren laten opnieuw zien verbluffend grappig én vakmatig sterk te zijn. Dankzij een ingenieuzer decor en spectaculaire kostuums (beide van Jan Aarnzten) ziet het er dit keer gelikter uit. Maar in de basis brengen ze waar ze altijd al goed in waren: acrobatiek, muziek, slapstick en clownerie. Met deze show bouwen ze verder aan hun eigen, consequent doorgevoerde stijl en overtreffen ze zichzelf vooral in de fysieke acts. (..) de acrobatiek van de Ashton Brothers (..) is niet alleen fysiek bewonderenswaardig, maar ook buitengewoon grappig. Muzikaal is het als vanouds sterk. Op een arsenaal aan instrumenten spelen ze variéténummers, zigeunermuziek en Americana. (..) De rolstoel is voor deze voorstelling wat de ladder in de eerste show was: het verbindende element van veel scènes. Ze gaan ermee racen, vliegen en stiekem rollen. (..) En uiteindelijk geldt: hoeveel hulpmiddelen of decorstukken de Ashton Brothers ook aanslepen, de meest simpele acts zijn vaak het allergrappigst. Ook nu gebruiken ze weer een doek om met z’n tweeën één personage te spelen. Hoofden, handen en benen krijgen opeens een eigen wil. Dan blijkt maar weer hoe geestig aloud variété kan zijn."
-lees het volledige artikel
'Verbluffend grappig en met allure' door Merijn Henfling, in: De Volkskrant, 19 mrt 2008

"De opening van een nieuwe show van de Ashton Brothers is altijd spectaculair. Je kijkt je ogen uit: wat doen ze nu weer? ’Charlatans’, hun derde, begint wederom muzikaal. Maar kijk goed, als je met je ogen knippert, hebben de heren een ander instrument in handen of staan ze ineens in een ander kostuum. Hier wordt een meesterlijk en geraffineerd spel met de illusies gespeeld. De rode draad van de avond. In die zin zijn Pim Muda, Pepijn Gunneweg, Joost Spijkers en Friso van Vemde echte charlatans. (..) het decor is aanwezig maar staat ten dienste van de capriolen die de vier ’broers’ uithalen. (..) Het meest bijzonder was niet het spierballenvertoon, maar een verstilde scène met orgelpijpen. De heren komen op met een extreem formaat boterhamzak en rennen rond om lucht te vangen. Die dient om orgelpijpen te laten klinken onder het gezang van Spijkers. Hij zingt op zijn Slavisch als het ware de dood tegemoet. Een kippevelmoment. (..) Elementen van het oude circus en variété worden moeiteloos gecombineerd met veel verschillende soorten muziek, fysiek cabaret en een buikspreekact. ’Charlatans’ is grappig én ontroerend, verrassend en speels, energiek, maar ook vol rust als het nodig is. In die zin hebben de mannen bijgeleerd: voorheen was elke minuut gevuld, nu durven ze meer stiltes te laten vallen en meer rust te nemen. Dat komt de voorstelling zeer ten goede."
'Ashton Brothers spelen geraffineerd met illusies' door Rinske Wels, in: Trouw, 3 apr 2008