Recensie
Mike Boddé spreekt en zingt over van alles.
De première van "Alles is kampioen",
Gezien in de Kleine Komedie in Amsterdam op 12 januari 2002.
Mike Boddé, wiebelend op zijn rode schoenen,
geeft direct het gevoel alsof je thuis bent door zijn sympathieke
uitstraling. Hij start heel rustig met een goede tip van een vriend.
Deze hanteert de stelling dat wanneer je de eerste minuten van je
voorstelling meteen alle mogelijke fouten maakt, het de rest van
de avond niet meer stuk kan. Helaas maakt hij hier meteen de grootste
fout, door ook gedurende zijn programma steeds weer terug te grijpen
op het lijstje met mogelijke vervelende clichés als zelfgenoegzaamheid
en geacteerde black outs.
Boddé is veel beter in muziek maken. Zodra hij achter de
piano stapt, lijkt hij zich beter in zijn element te voelen. Zijn
piano, -en synthesizerspel worden begeleid door een vrolijke percussionist
die vele
verschillende instrumenten bespeelt. Sommige liederen krijgen een
lange inleiding. Zo introduceert hij het lied " Ik maak vrouwen
kapot" met een langdradig, maar herkenbaar, verhaal. Het gaat
over dat dames altijd net
even iets meer willen. Een cadeau, maar dan wel met een hele grote
strik. Of als je boodschappen voor haar doet, dat je net even een
blokje extra omloopt om je inzet te tonen. Veel leuker zijn de intermezzo's
vanachter de synthesizer, waar hij moppen tapt en korte liedjes
zingt over van alles
en nog wat. De dames van de paardendagen, chemokuren en het koningshuis
moeten het ontgelden.
Een misschien wel te groot scala aan onderwerpen passeert de revue. Typetjes worden afgewisseld door liedjes die soms enigszins zwaar op de hand zijn. Er is stand-up achtige interactie met het publiek. Het is heel divers, maar zijn kwaliteit ligt echt in de muziek. De sketch die terugslaat op zijn titel is uitermate zwak. Als voetbalsupporter vraagt Boddé zich af waarom niet iedereen gewoon kampioen is. Van hem mag iedereen kampioen zijn, maar daar houdt het ook mee op. Vanachter de lessenaar gaat het hem al beter af. Hij beschrijft Amsterdam over 176 jaar met een topless rechtswinkel en wildplassende agentes. Als "American penis" speelt hij in op de actualiteit. Zijn toetsenistencomplex lost hij bijzonder ruig op.
Boddé brengt een ode aan zijn vijf jaar geleden overleden broer. De hele zaal is in verroering. Toch levert het een raar plaatje op, aangezien zijn voorbindpenis van zo'n 80 cm lang nog op zijn vleugel ligt van een eerder gespeelde act. Gelukkig gaan we toch nog vrolijk naar huis, dankzij een mooi lied over een man die zat te buizen. Het was toch godgeklaagd dat er een neger op tv was verschenen die Zweeds sprak. Of er nou geen instantie was die dat soort zaken aanpakte? Na een applaus dat het tweetal elkaar gaf, barstte de zaal terecht los. Het is prettig dat Boddé zich niet verlaagt tot ordinaire schuine teksten, maar fijne (woord)grappen heeft, zelfs als penis! " Alles is kampioen" is een heel gevarieerd programma, zowel qua onderwerpen als ook qua uitvoering.
Nicole Smits
