The Witches of Eastwick
Hoewel ik geheel op de hoogte ben van het feit dat de redactie van de Nederlands Cabaret Homepage het genre verafschuwt, schrijf ik toch over mijn bezoek aan de nieuwste musical in Londen. Een legitieme reden zou kunnen zijn dat het hier volgens de flyer om "A Musical Comedy" gaat.
De Time Out schrijft er kritisch over en noemt de
productie
zelfs een keer "family show", maar de zaal stroomt desondanks
vol met grotendeels gezapige Engelsen van middelbare leeftijd en
de goedkope gaten in de zaal vullen zich met toeristen. Eenieder
klapt braaf bij elke black-out, of als de acteurs hun handen op
de laatste noot ten hemel heffen.
Ik ga nogal onwetend de voorstelling in, maar zonder
op te
letten is het dunne verhaaltje goed te volgen: het stadje
Eastwick krijgt bezoek van ene meneer Van Horne, die zorgt dat de
sexuele verlangens bij de brave bevolking ontwaken. Hij bedrijft
een soort hekserij, die ervoor zorgt dat Eastwick wordt bevrijd
van het lastige echtpaar Gabriel. Ik vind het trouwens heel merkwaardig
dat ze dit duo niet moeten daar in Eastwick, want de vrouw is best
leuk en de man lijkt de sympathie te hebben van de hele zaal en
hij wordt desondanks toch op wrede wijze door het gootsteenputje
geslurpt. Van Horne dreigt het vriendinnetje van het liefste meisje
van de stad af te pakken, maar aan het eind zorgen Sukie, Jane en
Alexandra er door een Voodoo-truc voor dat het allemaal goedkomt:
Van Horne verdwijnt door de toneelvloer en de jonge verliefden vinden
elkaar in een,
zij het superkorte, zoen.
Nou hoop ik maar dat ik het goed begrepen heb, want het schijnt
ook allemaal in de roman van John Updike te staan en wellicht weet
menig lezer van dit stukje het allemaal veel beter dan ik.
Mail me maar dan.
Niet alleen het verhaal is saai, ook de uitvoering
ervan. Het
spel van de cast is vlak in de passages waar iets een lading had
kunnen krijgen en is veel te vet aangezet op de momenten dat we
het met zijn allen toch al zitten te begrijpen. Er zit nauwelijks
een interessant personage in, op één jongen na dan,
die zijn kleine bijrol werkelijk met zo veel verve speelt, dat hij
wat mij betreft vanaf morgen de hoofdrol kan krijgen. Hoe kan iemand
het opbrengen om van de eerste tot de laatste seconde tot in elk
detail zijn mimiek en motoriek met geloofwaardige finesse in te
zetten, terwijl hij volgens mij de allerlaagste rang in de cast
heeft. Hij krijgt als een van de eersten het eindapplaus, dus dan
is hij totaal onbelangrijk. Zijn naam staat vast en zeker in de
flyer, maar waar?
Hoewel het hier een musical betreft, is de muziek
totaal
onbelangrijk. Schaamteloos is door de componist het concept
ingevuld. Hij heeft ongetwijfeld de tien beste musicals
beluisterd en toen de ingredinten bepaald: een paar
liefdesballads, een gospell-achtig lied voor de pauze, een
nummer om te tappen, een duet met veel kwinten en kwarten in de
zang (hier door drie dames gezongen, ja, ja, een duet voor drie!)
en vooral veel van toonsoort wisselen. Beetje koper, beetje strijkers.
Maar nooit is er een mooi voorspel, nooit is er een melodie je na
afloop nafluit. De muziek gaat integraal het ene oor in en het andere
oor uit. Waarom geen leuke solo voor een blazer, waarom geen pakkend
thema dat hier en daar terugkomt? Een computer had het kunnen schrijven.
En spelen ook trouwens.
De complimenten gaan naar het design van de voorstelling,
want de kleding, het dcor en het lichtplan zijn verbluffend mooi.
Er is met smaak een harmonie bereikt tussen deze drie onderdelen.
Nog zelden zag ik in een voorstelling zulke mooie combinaties van
kleuren. Op elk detail is gelet. Als iemand een jurk aanheeft, komt
de print daarvan terug in een tas of een theedoek. De kleuren van
het licht zorgen voor een adembenemend schouwspel: het paarse tegenlicht
in combinatie met felblauwe neonbuizen in de coulissen, de dieprode
kleur en meer dan twintig roze lippen, er is over nagedacht. Er
zijn de hele avond verrassingen: dan weer een pyrotechnisch effectje
door knallend enkele toortsen te ontsteken, dan weer vallende glitterhartjes
en regelmatig een goocheltruc. De drie hoofdrol-dames zweven net
voor de pauze over het publiek en bij het slotakkoord draagt de
dirigent knipperende duivelhoorntjes en is zijn dirigeerstokje magisch
verlicht. Het klinkt misschien wat knullig zo, maar het is echt
mooi. Ik heb tijd genoeg om er naar te kijken trouwens en als in
Nederland mijn oordeel gevraagd wordt over een cabaretvoorstelling,
dan is mijn opmerking "mooi licht" ook meestal geen goed
teken.
Wat stoort is het vette Amerikaanse effectbejag; soms is er te veel glitter en glamour. Ook is de ouderwetse choreografie werkelijk slaapverwekkend, zij de ensemble-dansjes voorspelbaar en vooral gemakkelijk. De cast heeft er vanavond allemaal nog duidelijk zin in, maar wat wil je in de 3e speelweek. Dat zal er over een half jaar wel anders uitzien.
Tja, en dan tenslotte nog iets over het "comedy"-gehalte van de voorstelling. Nou, dat is ook erg Amerikaans. Veel platte sexgrappen, niet zo zeer in de taal, maar wel in allerlei te vet aangezette neukbewegingen. En o, wat vinden ze het leuk in de zaal. Maar de grootste hilariteit wekt de rol van de persoonlijke assistent van Van Horne. Hiervoor heeft men een lilliputter gecast en daar moet iedereen natuurlijk hartelijk om lachen. Zijn opkomst in potsierlijke kleren, zijn grimas en zijn kordate pas zorgen zelfs zo nu en dan voor een open doekje, de enigen in de voorstelling trouwens. Zou de Amerikaanse producent dat nou voorschijven? Staat er in de, ongetwijfeld gedetailleerde, lijst: neonbuizen, 2,15 meter lang, 3 centimeter diameter..butler maximaal 65 centimeter lang? Je moet maar durven.
Het eindapplaus is zorgvuldig geregisseerd, iedereen
trapt erin, daar valt nog wat van te leren. Niet de beste acteur
krijgt het grootste applaus, nee, de muziek ondersteunt met roffels
en veel koper de opkomst van de 3 reddende meiden. En hoewel er
niet één over een echte theaterpersoonlijkheid beschikt,
worden ze toch als heuse diva's bewierookt. Niet mijn bijrol-jongen
en ook niet de leuke kleine dikke dame die zorgt dat ik af en toe
kan glimlachen. Bij Van Horne is het applaus beschaafd, maar mager.
Als er kinderen hadden gezeten was er zeker boegeroep geweest, het
is immers de schurk van de voorstelling. De Engelsen houden zich
keurig in, maar ik weet zeker dat ze in gedachten niet alleen het
personage, maar ook de acteur haten. Zoals ze op slag verliefd zijn
op de kleine grapjas: keihard klappen ze als hij over het podium
dribbelt.
Bij het verlaten van de zaal is mijn desillusie pas
compleet,
want waar je vroeger na afloop van de voorstelling een
smetteloos theater aantrof, ziet de zaal er nu uit als de eerste
de beste Nederlandse bioscoop op zaterdagavond. Geen popcorn, maar
lege ijsbekertjes en plastic flesjes. En talloze rode glitterhartjes
natuurlijk. Ik zie een stel er driftig zo veel mogelijk oprapen
en in hun zak steken. Ik weet zeker dat je om de hoek in dat leuke
feestwinkeltje op Leicester Square voor een Pond een hele zak kunt
kopen. Ik ben ook benieuwd wat ze er mee gaan doen; visioenen dringen
zich aan mij op.
Op weg naar buiten lopen ze achter me en discusiren
ze over de beste route naar het hotel. Ze praten Nederlands
René M. Broeders is vaste presentator van Cameretten en oprichter en artistiek leider van Op Sterk Water.
