Hans Dorrestijn

Brandnetels en andere verhalen over kindermishandeling

Brandnetels en andere verhalen over kindermishandeling / Hans Dorrestijn ; met tekeningen van Eveline den Heijer. - Den Haag : Vereniging tegen Kindermishandeling, 1984. - 104 p. : zw. tek. ; 22 cm
ISBN 90-70548-08-9

Verscheen in het kader van een actie van de Vereniging tegen Kindermishandeling om kinderen te informeren over kindermishandeling.
De uitgave is mede tot stand gekomen dankzij een subsidie van het Nederlandse Comité voor Kinderpostzegels.
De uitgave bevat drie gedichten en twaalf verhalen. Hierin komt steeds weer de kindermishandeling naar vormen, in vele vormen, direct of indirect. Zowel lichamelijke als psychische mishandeling worden aan de orde gesteld. In niet alle verhalen is de mishandeling even zwaar. Er zijn ook wat stukjes toegevoegd, die meer satirisch van stijl zijn.

Dorrestijn:

"Mijn moeder had een nieuwe partner, maar wij, de kinderen, hadden er iemand bijgekregen die niet van ons hield, die niet onze vader was. Hij kon op de meest onverwachte momenten uithalen, zonder dat er eigenlijk een aanleiding voor was. We waren doodsbenauwd. We vonden het al vreemd als hij meer dan twee dagen achtereen niet tegen mijn broer of mij uitviel. De spanning die daardoor ontstaat.
Bovendien begin je het normaal te vinden. als ik bij vriendjes thuis was en hun vader ging tegen ze tekeer, stond ik er niet vreemd van te kijken. Wat ik wel vreemd vond was als vaders hun kinderen bij thuiskomst knuffelden. Dat kwam zo raar over, dat had ik nooit meegemaakt. Angst had ik altijd, slaan was normaal voor mij geworden. Na de oorlog mocht ik met een aantal kinderen naar een kamp in Noord-Brabant. De leider daar was een man met een houten arm, waarmee hij iedereen die hem letterlijk en figuurlijk voor de voeten liep een dreun verkocht. Die angst hield ook niet op. Op mijn achttiende ben ik het huis uitgevlucht, maar moest weer terugkomen, omdat mijn stiefvader weigende geld aan mij over te maken. Twee jaar later ben ik definitief vertrokken."

"Door al die ervaringen is mijn weerbaarheid en mijn creativiteit toegenomen, maar over de schouder loert mijn stiefvader mee met bolle ogen. Het heeft me daarom ook geen moeite gekost om als die verhalen op te schrijven, als 12-jarige zat ik al achter de schrijfmachine. Dat is prettig. Ik ben goed in het naar boven halen van wat anderen onderdrukken. Slaan heb ik nooit het ergste gevonden, maar de angst. Dat is verschrikkelijk. Weten dat je ieder moment wat kunt verwachten. De terreur die dreigt. Het boek is daarom niet alleen voor kinderen, maar ook voor volwassenen. Ik denk dat er best ouders zullen zijn die het boek uit nieuwsgierigheid zullen lezen, want eigenlijk is iedereen geïnteresseerd in extremen."