Bio.txt
"Direkte radio-uitzendingen zijn net iets minder
erg. Vlak na het uitkomen van mijn LP Bofkont zat ik in het programma
‘Van Twaalf tot Twee’. Een zaal vol huisvrouwen joelde het uit toen
Hans van Willigenburg opkwam. Hij had er meer slag van de dames
te onderhouden dan ik. Om de lichtste van zijn haast niet waarneembare
kwinkslagen werd gegierd en gebruld en de dames van wie ik dacht
dat ze veel te huishoudelijk waren voor enige vorm van erotiek,
probeerde met verhitting te koppen om hem aan te raken. De gedachte
dat zij naar mijn lied moesten luisteren, maakte mij nog zenuwachtiger
dan ik al was. Het zweet brak mij uit en de kans dat er iets mis
zou gaan, werd groot. Als ik een verkeerd accoord aansloeg, hoorde
heel Nederland dat. Tienduizenden mensen in kantoorruimtes, huiskamers,
auto’s en horeca-bedrijven zouden elkaar bevreemd en daarna lachend
aankijken.
De manier waarop de dames naar me gluurden, verried dat ze dachten:
‘Wat is dit in hemelsnaam?’ Veel liever hadden ze iemand gewild
die ‘Ja, zo’n reisje langs de Rijn, Rijn Rijn’ had gezongen.
Er begonnen nu dames door het lied heen te fluisteren. De rest keek
ongeďnteresseerd toe. Ze hoopten dat ik weer gauw weg zou gaan.
En dat Hans van Willigenburg weer zou komen.
Het zaaltje applaudiseerde, niet omdat mijn lied afgelopen was,
maar omdat de slanke presentator weer te voorschijn was gekomen...."
