In de media: Droog Brood - 8 dec 2009
"De frisse wind van het toneelmatige Droog Brood kent meer gooi- en smijtwerk. (..) Vergeleken met voorgangers Omwille van de Smeer en De kip met de Gouden Enkels heeft deze voorstelling meer vaart, dat is een pluspunt. Inhoudelijk is het iets minder schrijnend - het kon eerder nog wel eens echt ongemakkelijk worden, nu wordt het randje minder opgezocht. Waar het in vorige voorstellingen vaak over onmogelijke (liefdes)relaties en communicatief onbegrip ging, schuilt de humor nu vooral in absurde situaties. (..) Droog Brood heeft opnieuw een feilloos oog voor het menselijk onvermogen. En dat levert dit keer vooral vermakelijk theater op."
'Vermakelijk theater over menselijk onvermorgen' door Merijn Henfling, in: Volkskrant, 24 nov 2009

"Meestal komt er een samenspraak op gang die eerst nog wel enigszins alledaags lijkt, maar al snel een rare wending neemt. Zodat er een komisch soort kortsluiting ontstaat. (..) Alle scenes lopen zo goed als moeiteloos in elkaar over. Zelfs de lange stiltes - uiterst ongebruikelijk in de humoristische sector - zijn spannend. (..) Als het bij Droog Brood ergens over gaat, is dat misschien het ongemak in allerlei situaties.
'Droog Brood veroorzaakt komische kortsluiting' door Henk van Gelder, in: NRC Handelsblad, 24 nov 2009

"In 'Een frisse wind' nemen ze de zakenman op de korrel, en dan vooral zijn platheid, egoisme en zelfingenomenheid. Zijn vriendschappen zijn oppervlakkig en hij overschreeuwt zijn zwakheden. Hoeflaak en Van de Witte zijn goede acteurs en spelen dit type man op voortreffelijke wijze. (..) Het duo is meester in het overbrengen van plaatsvervangende gene en schaamte. (..) Bas Hoeflaak is het overrompelendst in dit programma: hij is hard op weg om de titel van Nieuwe Vieze Man te bemachtigen."
'IJzersterk in onfrisse zaken' door Annet de Jong, in: Telegraaf, 23 nov 2009

"Als het allemaal niet zo vervreemdend zou zijn, zou je het een geengageerd programma kunnen noemen. (..) Nog steeds staat bij het duo de miscommunicatie tussen mensen centraal. Zo ook weer in 'Een frisse wind'. (..) Absurdisme viert hoogtij in 'Een frisse wind' en als je denkt dat het niet gekker kan, doen ze het gewoon toch. Hoeflaak blinkt weer uit in de 'bedrukte blik'. Je voelt aan alle kanten met hem mee in zijn ongemakkelijke situatie op het toilet. Het is een bijna woordloze slapsticksketch, in de lijn van Mister Bean. Fascinerend knap en grappig."
'Een nier afstaan? Nee joh, dat doen we maar niet' door Rinske Wels, in: Trouw, 24 nov 2009

In de media: Droog Brood - 27 feb 2008
"Zo op het oog is er nog niet veel aan de hand: een relatie wordt verbroken, dat gebeurt wel vaker. Maar als het daarna op het verdelen van de spullen komt, gaat het van kwaad tot erger. Niet met ordinair gescheld, maar met zorgvuldig geformuleerde volzinnen geselen de ex-geliefden elkaar. Het levert een geweldig prachtige scène op, nu al een van mijn favorieten. (..) Het cabaret dat de mannen van Droog Brood bedrijven is in de loop van hun voorstellingen steeds toneelmatiger geworden. Niet voor niets vroegen zij dit keer toneelregisseur Gijs de Lange om de rij sketches aan elkaar te rijgen. Het thema dat telkens terugkeert in hun voorstellingen is communicatie tussen mensen. Of liever gezegd: miscommunicatie. Hoe hard je het ook probeert, je zult een ander nooit helemáál begrijpen. (..) Met een paar penseelstreken als het ware weten ze een scala aan levensechte personages op te voeren. Geen pruik of opplaksnor komt eraan te pas, laat staan een kledingwissel. Alleen hun mimiek, stemgebruik en lichaamshouding verandert. (..) De overdrijving is vaak heel subtiel en dat maakt ’De kip...’ tot een hilarische, bij tijd en wijle absurdistische voorstelling. Het taalgebruik van de heren is licht archaïsch, maar die keurig geformuleerde komische scènes laten wel de menselijke onmacht tot in de kleinste puntjes laat zien. Geen woord te veel, geen woord te weinig, razend knap gespeeld en akelig geloofwaardig. Kortom: een dijk van een voorstelling."
'Sublieme komische scènes tonen menselijke onmacht' door Rinske Wels in: Trouw, 16 feb 2008

In de media: Droog Brood - 24 jan 2008
"(Droog Brood is) uitgegroeid tot een van de meest boeiende cabaretacts - met dit programma als nieuw hoogtepunt. Spannend, goed geacteerd, met veel oog voor het subtiele. De grap zit verscholen, is zelden direct te herkennen, maar wordt door de twee heren in een combinatie van tekst, spel, sfeer en vaak koele, afstandelijke gezichtsuitdrukkingen zorgvuldig uitgepakt. En dan is de lach niet meer tegen te houden, hoe ongemakkelijk die soms ook voelt. (..) Hun voorstellingen bestaan steevast uit een serie eenakters, waarin ze naar hartelust en creatief variëren op het thema 'communicatie'. Of liever: het onvermogen om fatsoenlijk te communiceren. In hun wereldjes van relaties en vriendschappen komt de wreedheid soms als een sluipschutter om de hoek. (..) De prachtige slotscène met de twee bejaarde jeu de boulesspelers, die met de tegen elkaar tikkende ballen en de mond als klankkast het lied All of me ten gehore brengen, verdient een aparte vermelding. Dat wordt vrijwel zeker een klassieker."
-lees het volledige artikel
'Humor die pijn doet' door Ruud Buurman, in: Het Parool, 22 december 2007

In de media: Droog Brood - 10 april 2006
"De methode van Peter van de Witte en Bas Hoeflaak is ook in hun derde programma gelijk gebleven: in een hoog tempo jagen ze er scènes door waarin twee mensen in wisselende omstandigheden geen raad met zichzelf en met de ander weten. De lippen zijn te droog, na elf jaar huwelijk mag de vrouw haar mond nog steeds niet open doen, de blind date levert een ontmoeting met het verkeerde geslacht op. Het is altijd ongemakkelijk, altijd stroef, met absurde zinnetjes die een scène een haakse bocht geven: ‘Heb je een boek gelezen? Je praat als een idioot.’ Vrijwel alles is geestig, want dat is in cabaret ook een kwestie van eigenbelang: humor is het beste smeermiddel. (..) De liedjes hangen er een beetje overbodig bij. Ook zonder gekwinkeleer zit er genoeg muzikaliteit in de voorstelling. Maar het moet gezegd, een piano in een bos levert wel een aardig vervreemdend beeld op."
' Zinnig absurdisme van eigen bodem' door Patrick van den Hanenberg, in: De Volkskrant, 7 dec 2005

In de media: Droog Brood - 6 februari 2006
"Bas Hoeflaak en Peter van de Witte, die samen het duo Droog Brood vormen: twee mannen met ondefinieerbare cross talks die nergens over lijken te gaan en vaak een volstrekt onverwachte wending nemen. Ze drukken zich uit in tekstjes als: ,,Heb jij een boek gelezen? Je praat zo idioot.'' Ze leggen elkaar dilemma's voor die helemaal geen dilemma's zijn. Ze wekken, naar het voorbeeld van Toon Hermans, de lachlust op door onbedaarlijk door te zeuren over iets onbenulligs. Ze presenteren een tragi- en droogkomische blind date. En ze spelen een nummertje poep onder de schoen alsof het een scène uit een Tati-film was. (..) Het is, meer dan de vorige, een eenheid."
'Stijlvolle show Droog Brood' door Henk van Gelder, in: NRC Handelsblad, 3 dec 2005

"Altruïsme bestaat niet, dat is de lijn van de voorstelling Omwille van de smeer (..) Daar hoeven we niet zo treurig om te zijn, want aan de buitenkant geven zelfs goede daden uit eigenbelang de samenleving een aardige kleur. Maar als het egoïsme bijna klinisch op een rijtje wordt gezet door Droog Brood, wordt het ondanks alle grappen en idiotie behoorlijk kil. (..) Het is altijd ongemakkelijk, altijd stroef, met absurde zinnetjes die uit de lucht komen vallen en die een scene een haakse bocht geven. (..) De liedjes hangen er een beetje eenzaam en overbodig bij. Ook zonder gekwinkeleer zit er genoeg muzikaliteit in de voorstelling. Maar het moet worden gezegd: een piano in dit bosdecor levert wel een aardig vervreemdend beeld op. (..) Droog Brood bewijst dat niet al het zinnige absurdisme uit Vlaanderen komt."
'Zinnig absurdisme van eigen bodem' door Patrick van den Hanenberg, in: Volkskrant, 7 dec 2005

"De humor van dit duo is verrassend en ontregelend. Waardoor de twee cabaretiers in staat zijn van niets iets te maken. Zo is een man die klaagt over zijn droge lippen niet per definitie grappig. Toch weet Bas Hoeflaak daar een hilarische sketch uit te peuteren. (..) De twee cabaretiers leggen een bijzonder soort absurdisme aan de dag, dat tot (sic) zowel tot uiting komt in de teksten als in het fysieke spel. De vergelijking met Hans Teeuwen en Monty Python dringt zich op. Toch doet dat geen recht aan hun eigenzinnigheid. 'Omwille van de Smeer' is enig en uniek."
'Aanstekelijk absurdisme' door Marco Weijers, in: De Telegraaf, 12 dec 2005

In de media: Droog Brood - 17 feb 2004
"Jongens, wat wordt er dikwijls slecht gezongen in het cabaret. (..) Zo ook het duo Droog Brood. Hoewel, dat is vrijwel het enige manco dat in het oog springt. (..) Ze beheersen hun vak en betreden de Hollandse binnenhuisjes met loepzuivere miniatuurtjes van menselijke hulpeloosheid en onhandigheid, als het aankomt op communiceren. Want, zonder dat ze genadeloos cabaret bedrijven, gaat het bij hen over contactarmoede, misverstanden en gevoelloosheid. Qua theater installeren ze in deze elementen de absurdisteit ten top via beelden en korte, ontnuchterende, droge commentaren."
'Soms ontroerende contrasten van kladerende humor, verstilde tragiek' door Jacques d'Ancona, in: Dagblad van het Noorden, 9 jan 2004
met dank aan: Bumme

In de media: Droog Brood - 4 jan 2004
Nog meer lovende recensies voor Droog Brood.

"'Scenes voor de mensen' gaat van begin tot einde consequent over misverstanden en onhandigheden in de menselijke communicatie. En het gaat (..) ook over de mens die altijd op zoek is naar liefde en ontroering. (..) Het is zinloos een voorbeeld te beschrijven. (..) Ga vooral kijken en luisteren."
'Droog Brood zorgt voor grote klasse' door Ruud Buurman, in: BN/DeStem, 9 december 2003
met dank aan: Bumme

"De soms Monty Python-achtige situaties worden absurd-realistisch uitgepeeld. Een enkele keer is het flauw, melig of langdradig -zoals bij de twee mannen die dezelfde naam hebben als een bekende Nederlander-maar meestal puntig en raak. In diverse verhoudingen ( baas-hond, klant-verkoper, man-vrouw) stapelen de misverstanden en onhandigheden zich op: de overijverige brandweerman, de sneue vertegenwoordiger die met een balletje-balletje spel met kopjes langs de deur gaat of een uit de hand lopend raadsel met een overbekende clou, die toch des te leuker is door de manier waarop er naar toe gewerkt wordt."
Door Hans Kottman, in: Noordhollands Dagblad, 1 december 2003

In de media: Droog Brood - 10 dec 2003
Nog meer enthousiaste recensies voor 'Scenes voor de mensen' van Droog Brood. "Scènes voor de mensen stelt Droog Brood dat misverstanden en onhandigheden onze omgang met elkaar bepalen. Rond dit thema -én rond de wetenschap dat de mens altijd op zoek is naar liefde en ontroering -drapeerden Van de Witte en Hoeflaak een aantal ogenschijnlijk losse nummers die van achteren bekeken één hartverscheurende geschiedenis van menselijk onvermogen vormen. Hartverscheurend, maar ook om te lachen, want met janken alleen lossen we niks op natuurlijk. (..) Maar Droog Brood is voornamelijk ademloos kijken naar twee getalenteerde acteurs die bovendien ook nog eens heel erg muzikaal blijken te zijn."
'Hartverscheurend leuke geschiedenis van menselijk leed' door Ruud Meijer, in: Algemeen Dagblad, 28 november 2003

"Je wilt nog wel een half uurtje méér waar voor je geld, maar dat is dan tegelijk ook het enige waar je iets over te mekkeren kunt hebben. Het uur waar je het mee moet doen is namelijk van grote klasse. (..) Scenes om te huilen en scenes om te lachen, maar vooral knap gespeelde scenes uit het 'dagelijkse leven' die schuren en je een knagend en onbehaaglijk gevoel geven. Omdat ze, uiteraard absurd opgeblazen en vaak hilarisch slapstick-niveau, flarden van je eigen onvermogen laten zien."
'Droog Brood: grote klasse' door Ruud Buurman, in: Brabants Dagblad, 27 november 2003
met dank aan: Bumme

In de media: Droog Brood - 4 nov 2003
Het Parool schreef op 31 oktober j.l. over Scènes voor de mensen van Droog Brood:
"Droog Brood is minder fysiek dan vorige keer, maar dat is geen verlies - dat kunnen collega's beter. Daar tegenover staan sterkere teksten en nog bizarre gedachtenkronkels. (..) Het cartooneske waar ze drieënhalf jaar geleden het Amsterdams Kleinkunst Festival wonnen, zijn ze niet verloren. Sterker nog: dat buiten ze opnieuw optimaal uit."
met dank aan Bumme

In de media: Droog Brood - 3 nov 2003
De Volkskrant was in de krant van 1 november lovend over het tweede programma van Droog Brood. Alexander Nijeboer schrijft:
"Droog Brood heeft in Scènes voor de mensen de overtreffende trap gevonden. Wat betreft spel en mimiek is het duo ijzersterk, de vormgeving is sober, maar zeer verzorgd met mooie visuele trucs. Bijna iedere scène is een hoogtepunt en het duo kan slechts sporadisch worden betrapt op een grap om het publiek en zichzelf te plezieren met een vette lach. Vaker weten Hoeflaak en Van de Witte te onroeren met hun geestige, maar ontroerende scènes."