www.zwartekat.nl - Verzamelpunt voor cabaret en stand-up comedy

terug

De Loop Der Dingen: Wennen Aan Het Toneel

Het was eind 1999, en ik ging op een zaterdag naar de Open Avond van de Delftse Komedie, waar alle cursisten van het afgelopen half jaar een presentatie gaven. Van toneel tot zang, van cabaret tot theatersport, het was er allemaal.

Een paar jaar daarvoor was mijn wil om op het podium te staan groter geworden dan de angst ervoor, en ik had mijn eerste cursus gedaan: Basisspel, de kennismakingscursus voor toneelspelen, waar je niet zo zeer leerde acteren, maar vooral leerde je kringspier een beeeeeetje te ontspannen terwijl er honderd man naar je staren.

Eigenlijk wilde ik de cursus kleinkunst doen, maar waar ik bang was voor het podium, was ik gruwelijk doodsbenauwd voor cabaret- of eigenlijk voor cabaretiers. In mijn hoofd waren cabaretiers namelijk dermate scherp en gevat dat ze direct door mijn faÁade heen zouden prikken, me uit zouden lachen en genante filmpjes van me op youtube zouden plaatsen.

Dat nog maar even niet, dacht ik. Eerst maar even wennen aan het toneel.

Na een aantal andere toneelcursussen durfde ik het aan om de cursus kleinkunst te doen, en zoals verwacht voelde ik me daar veel meer op mijn plek. De cursus zelf was een lichte teleurstelling: Ik was 'gewoon' een cursist, niet beter dan de rest, en er kwam verder weinig uit voort.

Inmiddels zat ik aardig te klooien met mijn studie/leven/relatie/financiŽn, en ik had besloten even geen cursussen meer te doen. De open avond op die zaterdag ging ik nog even bekijken, maar dat was het dan.

Die avond waren er presentaties zoals ik vaker gezien had. Er zaten cursisten bij die best wat konden, er zaten er tussen die eigenlijk niet zo veel konden, en er zaten er tussen die psychische problemen hadden en in plaats van therapie een theatercursus hadden gedaan (ik laat even in het midden in welke categorie ik destijds viel).

Theatersport was wťl een stuk leuker dan gemiddeld; daar zaten een paar behoorlijk bijdehandte jongens tussen, viel me op.

De cursus kleinkunst had die avond ook een presentatie, en ik had het gewone recept verwacht: een leuk liedje, een aardige monoloog en misschien een lollig sketchje.



Ik zat er helemaal naast.

Dit optreden sprong eruit, en flink ook. Een man of 8, gekleed in zwarte pakken kwamen vanuit het publiek oplopen, begeleid door harde metalmuziek, en deden een aantal sketches en liedjes. Strak geregisseerd, indrukwekkend, en een paar klassen beter dan wat er normaal gesproken te zien was. Goed, er was wel eens eerder iets goeds te zien geweest, maar dit was voor mij anders: Het was cabaret, het waren allemaal studenten van mijn leeftijd en ze deden dingen waarvan ik dacht: "DIT wil ik met de cursus kleinkunst!'. Vooral het lied waarbij ze in koor de tekst van blikken erwtensoep zongen op een stuwende pianopartij bleef me bij.
Na het optreden snelde ik me naar de foyer, pakte een inschrijfformulier en vulde de gegevens in voor de vervolgcursus kleinkunst.

Maar even later twijfelde ik. Ik had immers redelijke geld- en studieproblemen, en kon mijn tijd wel beter besteden dan aan die linkse theaterhobbies. Ik koos verstandig: Ik schreef me niet in voor de cursus.

De stomste beslissing die ik ooit heb genomen.