terug

De Loop Der Dingen: Marjet

De maandagavond erop werd ik gebeld door Marjet, de baas van de Delftse Komedie. Of ja, 'baas': De DK was een stichting, waar niemand een rooie cent aan overhield, en eigenlijk alleen bestond door het enthousiasme van een aantal mensen voor het theatervak. Marjet was de verpersoonlijking van enthousiasme, en zij hield zo ongeveer in haar eentje de tent draaiend- en om de één of andere reden had ze besloten mij op te bellen.



Ze vertelde me dat er een plek vrij was gekomen op de vervolgcursus kleinkunst, en dat ik me als de sodemieter moest inschrijven! Ok, ik weet niet zeker meer of ze zei 'als de sodemieter'- waarschijnlijk niet, maar zo voelde het wel. Afijn, tegen dat soort overredingskracht was ik niet opgewassen, en ik zei "ok".

Marjet was dan wel heel betrokken bij de cursussen en cursisten, maar ik weet eigenlijk nog steeds niet hoe Marjet wist dat ik stiekem weer aan cabaret wilde doen. Misschien dacht ze wel dat ik bij de groep zou passen. Misschien dacht ze zelfs wel dat ik talent had!

Dat, of ze dacht: "shit, kleinkunst zit niet vol, welke ruggengraatloze sukkel kan ik het makkelijkst die cursus inlullen?" Dat maakt ook helemaal niet uit, mensen. Het is één van de beste beslissingen die iemand anders in mijn leven heeft genomen. Ik had me weer ingeschreven bij kleinkunst, en dit keer zou ik er nooit meer vanaf komen.