www.zwartekat.nl - Verzamelpunt voor cabaret en stand-up comedy

terug

De Loop Der Dingen: In Den Vergulden Draek

Die finale-avond traden we op in de Twentse Schouwburg in Enschede: Een echt theater, met een bona fide podium, en zelfs een balkon waar mensen plaats konden nemen! Er hingen gekleurde lichten, gericht op ons, en de zaal zat behoorlijk vol. Dit keer waren het er geen 30 of 40, maar 200 of 300.

Over het finale-optreden kan ik kort zijn: Ik weet er helemaal niets meer van. Ik weet niet of het relatief goed ging, of er veel fouten werden gemaakt- ik weet het niet meer. Wél weet ik dat Mini en Maxi in de grote zaal naast ons speelden, waardoor we in elk geval konden zeggen dat we in het zij-programma van Mini en Maxi hadden gespeeld.

Een paar maanden eerder, toen we besloten om aan de Pythische Spelen mee te doen, stuitten we op een probleem: Op het inschrijfformulier moesten we de naam van onze cabaretgroep invullen- maar die hadden we nog helemaal niet.

Voor het oplossen van dergelijke problemen hadden we inmiddels een beproefd concept: We gingen na de repetitie naar Jazzcafé Bebop, onze stamkroeg in Delft:

(insert piano here)
where everybody's knows our name
and they're always glad we came


Door de jaren heen hadden we café Bebop via deze maandagavonden, die doorgaans niet de drukste avonden zijn voor een kroeg, aardig gesponsord door het proberen van menig speciaalbier en het bestellen van legio worst/kaas-plankjes (al gauw omgedoopt tot worst-kaas-scenario).

Ook het naam-probleem werd die avond nauwkeurig en professioneel aangepakt, en alle registers werden opengetrokken om de creativiteit op gang te helpen. Naast 'Delfts Blok' (een parodie op het extreem rechtse Vlaams Blok, tegenwoordig Vlaams Belang) waren er onder andere namen als 'In Den Vergulden Draek' en ik weet niet hoeveel meer, van oubollig tot grappig, van flauw tot onuitspreekbaar. We schrapten de namen die we echt niet leuk of goed genoeg vonden, en met de resterende namen, een stuk of 25, trokken we die maandag erop naar onze regisseur.

We lazen de namen één voor één voor, maar Pim leek niet echt onder de indruk. Ongeveer als tiende kwam de naam 'Delfts Blok' langs. Pim schaterde kort en zei "Als jullie écht lef hebben, dan kies je die naam". Kortom, we konden geen kant meer op.

We zaten met zijn tienen (Sander was op survival in de Ardennen) op het balkon van de Twentse Schouwburg toen Klaas van der Eerden al beatboxend de winnaar van De Pythische Spelen bekend maakte: "Delfts Blok!"

We ontploften en renden gillend naar buiten, de trap af, hangend aan de reling- totdat een hele strenge mevrouw ons tot stilte beval; Mini en Maxi speelde immers in de grote zaal! Dat hadden ze toch van te voren gezegd!



Toen we later die avond op de campus zaten, tussen ons publiek, de studenten van de universiteit in Enschede, mocht ik voor het eerst ervaren hoe het is om 'de beste' te zijn, en hoe de wereld om me heen veranderde. Een nieuw soort zelfverzekerdheid maakte zich van mij meester, en ik had die avond vrienden die ik helemaal niet kende, maar ik had vooral de cabaretgroep: een samengeraapt zootje studenten met bijna nul ervaring in het theater dat de fucking eerste prijs had gewonnen!

We hadden ze allemaal in hun ootje genomen, die theatermensen!

Dat smaakte naar meer. Er stonden eind die maand twee optredens gepland in een klein theater in Delft, dat we via de Delftse Komedie hadden geregeld, maar het was nu duidelijk dat we niet wilden dat dát ons eindpunt zou zijn.

René M. Broeders zei dat we mee moesten doen aan Cameretten, maar daar wilden we niets van weten- de finale in Enschede was de tweede keer dat we op het podium stonden, en Enschede konden we misschien nog voor de gek houden, maar de serieuze competitie op een groot festival, dat zou toch andere koek zijn.

(wordt vervolgd)