www.zwartekat.nl - Verzamelpunt voor cabaret en stand-up comedy

terug

De Loop Der Dingen: Per Seconde Wijzer

We hadden twee optredens in het Falie Begijnhoftheater in Delft al gepland, en dit waren (na het winnen van de Pythische Spelen) de optreed-kersjes op de podium-taart. In die twee optredens konden we nog eens lekker doen wat we wilden, en de sfeer was natuurlijk niet kapot te krijgen. Bij één van die twee optredens eindigden we tijdens het eindlied met een spontane polonaise, liepen we het podium af, door de kleedkamer, naar de foyer, en weer terug de zaal in, het podium op, waar ons optreden inmiddels werd afgekondigd.

Het was helaas een relatief klein deel van mijn leven: De repetitie-avonden van Delfts Blok waren op maandagavond van 20u tot 22.30u (met daarna vaak een 'professionele evaluatie' in café Bebop), maar de volgende dag was het gewoon dinsdag. En dinsdags had ik te maken met grote-mensen-dingen.

Ik studeerde inmiddels zo lang dat ik elke maand wat bij moest lenen. Een plan had ik niet echt, en uiteindelijk gooide ik de handdoek in de ring. Geen diploma. Gelukkig was mijn studieschuld niet vreselijk groot en kon ik snel aan de slag in de ICT als helpdeskmedewerker. Wel deeltijd, zodat het cabaret niet in gevaar kwam.

Met cabaret had ik ook nog niet veel bereikt. Ik kon wel gitaar spelen, en bij Delfts Blok zat ik ineens tussen meerdere muzikanten, goede muzikanten, die vooral heel gemakkelijk samen een stukje muziek neer konden zetten. Gitaristen, pianisten, een violist, een fluitist, en bijna iedereen kon wel zingen. Toen had ik niet in de gaten hoe bijzonder dat was.

Sketches had ik nog niet zo veel geschreven; wél had ik een liedje geschreven: een vrolijk liedje, over hoe mooi de dag was, hoe de vogeltjes fluiten, niemand ruzie heeft, en met als laatste twee regels de reden waarom ik die dag als zo prachtig ervaarde:

Dat alles omdat jij kort geleden
Door de bus bent overreden

Dat was zo'n beetje wat ik kon schrijven: een geinig gedichtje, met een beetje een lompe clou. Veel meer grip op 'grappen' had ik niet, maar dat zou veranderen, en de eerste aanzet hiervoor kwam door een oud sketchje van Niels.

Niels was er niet bij geweest, het afgelopen jaar. Ik kende Niels dan ook niet, maar hij had bij de originele cursusgroep gezeten, die ik de eerste presentatie-avond van de Delftse Komedie had gezien. Kort daarna was hij een half jaar op stage gegaan naar Spanje, maar onder de voorwaarde dat hij terug mocht keren bij de cabaretgroep als hij weer in Nederland was.

Niels was terug, en Delfts Blok had inmiddels besloten op dezelfde voet door te gaan, met zijn twaalven, op weg naar één van de grotere festivals. Er was geen cursus meer, en dus vroegen we Pim of hij ons buiten de cursus om wilde blijven regisseren. Daarnaast ging de PR-machine van Pascal/Rikjan draaien, die de taak op zich namen om optredens te gaan regelen: veel buurthuizen en studentenverenigingen, met allerlei soorten podia; nooit berekend op 12 man.

Op een zekere repetitie had iedereen de opdracht gekregen om oudere sketches mee te nemen, die al eens waren afgevallen, of zelfs nog nooit waren voorgedragen. Op de vloer van de zolder van buurthuis Sint Olof, onze nieuwe repetitieruimte, waar de klokketoren van de Delftse kerk de Oude Jan door de dakkapel mooi zichtbaar was, lag een grote stapel met sketches, gedichten, liedjes en monologen. Iedereen pakte er een paar en ging lezen.

Toevallig kreeg ik een sketch in handen die Niels ooit had geschreven. Het was een parodie op het spelprogramma 'Per Seconde Wijzer', en ik vond het erg leuk. Ik vroeg waarom ze hier niks mee hadden gedaan, en direct kwam van meerdere kanten de herkenning: Meerdere mensen herinnerden zich de sketch, en we waren het al snel eens dat deze in elk geval nog maar eens bekeken moest worden.

De repetitie daarop lazen Niels en ik de sketch van papier op. Hij ging heel aardig, maar hij kwam nog niet helemaal uit de verf. Het begin was leuk, maar verderop liep de sketch een beetje dood. Pim gaf de aanwijzing om het simpel te houden: misschien moest de kandidaat sommige gerechten domweg door elkaar gooien. Niels knikte, en herschreef die week de sketch, en de week erop zag ik voor het eerst van dichtbij hoe iemand een sketch die al best leuk was, op had getild naar een niveau van buitenaardse proporties.

Ok, geen buitenaardse proporties... maar wel heel goed.



Niels had de aanwijzing van Pim genomen (die altijd notoir kort en bondig waren), en precies op de juiste plekken de juiste grappen, verwisselingen en omkeringen gemaakt. Wat me het meest opviel was dat het eigenlijk eenvoudig was, wat Niels gedaan had. Iets moois doen op de simpelst mogelijke manier. 'Poffertjes' zeggen waar het duidelijk 'erwtensoep' was. Mensen hard laten lachen om eigenlijk een simpel omdraaiing.

De 'Per Seconde Wijzer'-sketch bleek één van de pijlers waarop we het halfuur-programma zouden bouwen om mee te doen aan het Groninger Studenten Cabaret Festival van 2001.

(wordt vervolgd)