terug

De Loop Der Dingen: It's the end of the world as we know it, and I feel fine

We hadden op die rampzalige avond, waarin Delfts Blok zou worden opgeheven, afgesproken bij Sjoerd thuis, die inmiddels (zoals een goed burger betaamt) samenwoonde met een leuk meissie in Rijswijk. Iedereen was erbij, behalve Erik. Dat was typisch één van de (latere) symptomen van Delfts Blok: een datum vinden waarop alle elf de leden konden.



We zouden het gaan hebben over de voortgang in het algemeen, en ik had via de mail geïnventariseerd hoe iedereen over de toekomst dacht. Het was niet expliciet gezegd dat we het over het voortbestaan van Delfts Blok zouden hebben, maar tussen de regels door, qua subtext, jeweetwel, body language, '85% van wat je zegt is niet de letterlijke tekst', wisten we: die avond gaat over het einde van Delfts Blok.

Behalve Erik. Of althans, misschien voelde hij het ook wel, maar toch was hij er niet bij. In de begindagen hadden we ongetwijfeld naar een andere datum gezocht, maar nu was iedereen er gelaten onder. We hadden al zo vaak problemen gehad met het prikken van data; dan dit keer maar niet compleet. De rek was er uit.

Terwijl het einde van Delfts Blok nakende was, realiseerde ik me paradoxaal genoeg juist meer en meer wat Delfts Blok eigenlijk allemaal in huis had. Dat had ik in elk geval best wel onderschat:

Christiaan, die op niks af een geweldig vioolpartij kon neerleggen. Rikjan, één van de beste pianisten die ik ken (ok, Wibi is beter, maar laten we eerlijk zijn, dat is een gek mannetje). Sjoerd, die met alleen al zijn lichaamsbewegingen hele volkstammen kon laten lachen. Sander, die meer dan eens onze bek open liet vallen met zijn muzikale composities. Erik, een ijzersterke en bloedfanatieke expressionist die sketches op een hoger plan kon tillen. Niels, die maar zo de sterkste grappen uit zijn mouw schudde (18-letterwoorden-lingo, iemand? Ja echt: Niels, samen met Lex. Wie Lex is weet ik niet.) Pascal, met een charisma en zangstem om jaloers op te worden. Sanne, die met zijn gevoelige zang menig man/vrouw op zijn/haar stoel deed smelten. Jasper, de actiefste, meest ondernemende en meest sociaal betrokken blokker. Jascha, hoewel niet al te lang bij ons gebleven (verrader), met zijn buitengewoon existentiële (taal)gevoel. Andries, misschien wel de meeste volledige schrijver en speler van ons allen. En ik, zei de gek, die op schrijf- en gitaargebied ook zijn mannetje wel stond. En dan doe ik ze eigenlijk nog allemaal te kort.

En laat ik Pim niet vergeten: onze inspirator, mental coach, aanjager, bezieler, begeleider, regisseur en vooral medemens. En last but not not least: Joost, onze steun en toeverlaat in donkere en stille tijden, iemand die nooit te beroerd was om zijn licht te doen schijnen. Hier stop ik, anders wordt het genant. Oh dat was het al? Oh well.

Dus ik zei die avond: "We hebben onszelf toch wel onderschat." Daar! Ik zei het gewoon! Nou: hoongelach, wijzen en uitlachen, filmpjes maken en op youtube zetten; met pek & veren werd ik op een balk naar de grens van de stad gedeporteerd zoals in Lucky Luke altijd met de boeven gebeurt.

Ok, ik overdrijf, maar de meeste Delfts Blokkers geloofden het niet zo. Goed, tesamen konden we best wat, maar individueel was het bij de meesten maar zo-zo, dacht men.

Maar misschien heeft die bescheidenheid en onzekerheid ons juist ook tot de hechte groep gemaakt die we waren. Binnen Delfts Blok was er immers niemand echt beter dan de rest, maar ook niemand slechter. Achteraf heb ik dan wel het gevoel dat er meer in heeft gezeten, maar ja, zoals Theo Maassen al zei, weet alles maar eens achteraf. Je weet het niet. Je weet het niet!! Alleen Peter van der Hurk, die weet het wel.

Het is natuurlijk wel verdacht dat, terwijl ik dit schrijf, inmiddels meer dan de helft van de Delfts Blokkers alweer op een podium is gesignaleerd. Andries, Sanne, Rikjan, Christiaan, Pascal, Sander, jullie weten wel wie ik bedoel. En ikzelf weet natuurlijk ook wie ik bedoel. Oh en Jasper, die in 2010 nog wat kleine prijsjes bij een onbeduidend Rotterdams festival heeft ingekopt, die weet ook wel wie ik bedoel. Jury- en publieksprijs of zoiets? Ha, alsof er publiek zat bij de finale van Cameretten. Hoeveel mensen passen er nou helemaal in dat Nieuwe Luxor. Precies.

Die avond had iedereen er vrede mee. Dat voelde ik ook. Het was goed zo. We wisten al lang dat dit moment een keer zou komen, en dit was het, in die huiskamer van Sjoerd en zijn meissie in Rijswijk. En het was buitengewoon onspectaculair: een aantal eind-twintigers en begin-dertigers waar de rek uit was, en die maar eens een andere hobby gingen zoeken.

Dat einde van Delfts Blok; dat viel een beeeeetje koud op het dak van Erik, die dacht dat ie alleen een vergadering had gemist. Erik was kwaad, en ik kan hem geen ongelijk geven. Hij was eigenlijk de enige die nog wilde vechten, maar ook hij moest er uiteindelijk aan geloven. We gingen als vrienden uit elkaar; er liep nog een tijdje wat alimentatie door, en de kinderen werden verkocht via marktplaats (waarbij met 'kinderen' de verschillende microfoons en zenders wordt bedoeld).

The End.

Niet van deze column trouwens, want ik zat rond die tijd op het forum van zwartekat.nl, waar voor mij nieuwe belevenissen op cabaretgebied begonnen. Kennen jullie die website trouwens, zwartekat? Geweldige website. Vooral de beheerder, Richard, is echt een topgozer. Wat zeg ik, hij is mijn idool.

[wordt vervolgd]