terug

De Loop Der Dingen: Voor De Leeuwen

De auditie voor het Griffioen Cabaret Festival waar René aan mee ging doen was in een soort campuswijk in Amstelveen. Als je kijkt in de 'lijst van meest sfeervolle locaties' dan staat 'Amstelveen' ver naar beneden, en 'campuswijk' helemaal onderaan. Desalniettemin was het zaaltje zelf best sfeervol (binnen in zo'n theaterzaal merk je natuurlijk niks van die prefab-vinex-betonnen-buitenkant).



Ik beken dat ik de uren voor een optreden eigenlijk altijd sfeervol vindt. Het liefst ga ik ruim van te voren naar het theater, zodat ik al rustig in de zaal kan zitten, in de relaxte, rode stoelen (ik heb het over een ECHT theater he), terwijl de technici nog wat lampen stellen en wat kabels aansluiten. Het gevoel om 'achter de schermen' mee te draaien, te voelen waar straks de mensen zitten, of wat het ook is, is wel aan mij besteed. De stilte voor de storm.

De zaal in Amstelveen waar de audities werden gehouden was een zaal zoals zo velen: laag podium, oplopende tribune, met dikke, zwarte gordijnen als coulissen, en helemaal bovenin de licht- en geluidstafel voor de technici. De auditie zelf was, ook zoals gewoonlijk, kort: een minuut of zeven waarin je een jury moest overtuigen om jou verder te laten gaan. Feitelijk om ze te intrigeren: "kijk, dit kan ik in zeven minuten, stel je voor wat ik in twintig minuten kan! Pick me!" Geen sinecure.



De auditie begon. Verspreid in de zaal zaten een handvol mensen: de juryleden, een paar mensen van de organisatie en nog een handjevol auditanten en/of entourage zoals ik. Geen makkelijke setting om dan rustig op het podium te staan en te proberen aan cabaret te doen, zéker als je, zoals René, dat nog niet eerder gedaan hebt. De kans dat je uit die tien mensen een lach weet te persen is klein. Dat betekent dat het voelt alsof al je grappen falen, maar je desondanks door moet spelen, zonder te denken: "het werkt niet! Ze haten me allemaal!" Doorspelen met het idee: "Als jullie niet lachen, dan is dat geen probleem, even goede vrienden. Ga ik gewoon naar huis, kijk nog even TV, huil even ongecontroleerd en duik onder de wol. Net zo makkelijk."

Ik geloof niet dat René uiterlijk zenuwachtig was, maar ongetwijfeld zal hij met samengeknepen billen hebben zitten wachten tot het zijn beurt was- net als ik. Geheimpje: ik heb ook altijd serieuze spanning als iemand die ik ken op het podium gaat staan, zéker als daar wat vanaf hangt. Dat zou ik bij Jasper hebben, en dat had ik nu ook bij René. Dus bij deze wil ik iedereen in mijn kennissenkring die zonodig met zijn aandachtsgeile harses op het podium moet gaan staan oproepen: wordt z.s.m. heel erg goed, zodat ik ten minste ook een beetje lekker achterover kan leunen. Teringlijers.

Het moment was daar: dat jonge gastje, waarmee ik de laatste maanden in dat scoutinghutje in Schipluiden had gespard, kwam het podium op, en ik kneep de billen nog iets meer samen: zou ie al zijn tekst onthouden? Zou ie gekke dingen zeggen? Een black-out krijgen? Superzenuwachtig zijn zodat de héle zaal met geknepen billen zou komen te zitten? U hoort het na de reclame.

[reclame] Koop dit product want kijk wat een lekkere wijven! [/reclame]

We zijn weer terug. René liep het podium op, goed naar het midden, beentjes iets uit elkaar, kijkend naar de paar mensen in het publiek, zoals we dat geoefend hadden. Hij stortte nog niet in, hij huilde nog niet. Tot zover alles goed. Hij begon! Het was begonnen! Nou zouden we het hebben.

En het ging goed. Het ging eigenlijk heel goed. René bleek als vanzelf op het podium te staan. Als hij al zenuwachtig was, dan was het nauwelijks te zien: hij maakte geen spreekfouten, en stond er alsof hij al veel vaker op het podium had gestaan. "Natuurtalentje", fluisterde de ietwat dikkige Amsterdammer die naast me was komen zitten (nee dat is niet waar maar dat had best gekund!)

Er werd hier en daar gegrinnikt, zelfs een keer gelachen, en dat is het hoogst haalbare bij een bijna lege, oordelende auditie-zaal als deze. Daar stond ie dan, dat jonge gastje uit Schipluiden, en hij werd volkomen terecht toegelaten tot de finale, waarin een jury- en een publieksprijs te vergeven waren!

[wordt vervolgd]