Niet dat het veel zal toevoegen, want als je iets niet leuk vindt blijft dat vaak zo, ongeacht wat anderen zeggen. (Ik ben ook niet door welk argument danook over te halen om b.v. Karin Bloemen, Purper of Stef Bos goed te gaan vinden.)
Maar: misschien is het hier ook wel een kwestie van verwachtingen en al dan niet vatbaar zijn voor de finesses van taalhumor en een bepaalde theaterpersoonlijkheid.
Als je "valt" voor iemand ben je aangenaam geneigd hem veel te vergeven, zo vergeef / vergaf ik b.v. van ganser harte versprekingen (Torn, Polzer), niet al te virtuoze muziek (Van Merwijk), geen nachtegalengeluid (Dorrestijn), voorspelbaarheid (Kaandorp), of een zekere distantie (Nijland). Tenzij iemand er echt met zijn pet naar zou staan te gooien....dan wil ik m'n geld terug!
Zelf heb ik Einde Verhaal tweemaal gezien (waarvan één try out) en vond het één van de beste voorstellingen van het seizoen.Om alle redenen die de liefhebbers van deze voorstelling hier al hebben uitgelegd.
En dat zou ik waarschijnlijk ook gevonden hebben als ik géén zwak voor Torn had gehad: gewoon, vanwege de kwaliteit.
Ik ben het hier bijzonder mee eens, behalve dat ik bezwaar maak tegen het woord ´vergeven´. Het klinkt alsof de genoemde cabaretiers de genoemde dingen verkeerd doen, maar dat het er nog mee doorkan doordat ze andere dingen weer heel erg goed doen.
Volgens mij hoort het bij een theaterpersoonlijkheid dat hij zwakke kanten heeft. Dingen waar hij of zij niet zo goed in is. Dat maakt het plaatje rond en de persoon menselijk, waardoor je voor iemand kunt vallen. Ik heb zelf niets met geroutineerde entertainers met een heldentenor, kennis van theaterwetten, een stedelijk-museumverantwoord decor, perfecte (lees: onnatuurlijke, want aangeleerde) dictie, vlotte balletbenen en een virtuoze beheersing van één of meerdere instrumenten danwel de begeleiding van een strakke band. Waar is de mens, denk ik dan. Waar is de vent in al deze vorm? Want we zijn het eens dat het gaat om de vent. Of het wijf, natuurlijk.
Auteur
