In de media: Gino Sancti - 9 mei 2005
"Een avondje Vlamingen, daar verheug je je op. Ja, totdat je bij 'Après-ski' van Gino Sancti bent geweest. Dan is alle vreugde in één klap weggevaagd. Wat een draak van voorstelling heeft dit duo gemaakt. (..) In 2002 wonnen zij de jury- en de publieksprijs op het Amsterdams Kleinkunst Festival; de jury prees de jongens toen terecht voor hun literaire kunnen en hun meesterlijk taalgebruik. Daar is nu niets meer van over. 'Après-ski' begint bijvoorbeeld met een minutenlange scheld-rap waar de 'nomdedieus' en 'miljaars' niet van de lucht zijn. Niet origineel en al helemaal niet leuk. (..) Twee jongens hebben apart van elkaar een contactadvertentie gelezen van een meisje dat voorstelt op een bepaalde piste in Oostenrijk af te spreken. Daar aangekomen blijkt dus dat de heren elkaars concurrent zijn en dat levert de nodige grappig bedoelde snoefpartijen op. Af en toe zingen ze er een liedje bij dat bol staat van de clichés (..) Maar het ergste is wel dat het gewoon niet grappig is. (..) Je raakt maar niet betrokken bij hun 'dramatische' verhaal, dat in de verte iets weg heeft van 'Romeo en Julia'. (..) Flauwe types, zoals twee oervervelende Clini-clowns verkleed als de herten van de kerstman, krijgen voorrang."
'Jammer genoeg is niet alles uit Vlaanderen goed', door Rinske Wels, in: Trouw, 10 maart 2005

In de media: Gino Sancti - 4 apr 2005
"De jonge Vlamingen Han Coucke (29) en Frank van Erum (26) werden na hun eerste programma getipt als veelbelovend cabaretduo. Een belofte heten is eervol, maar het afbrandrisico is groot. Een pijnlijke waarheid voor Gino Sancti dat met het nieuwe programma 'Après-ski' afglijdt naar bedenkelijk niveau. (..) De Vlamingen hebben een kinderlijke obsessie voor urine, grijpen geregeld naar hun kruis en bespreken verkleed als rendieren de genitale schimmel van sinterklaas. En passant wordt de kerstman geliquideerd omdat hij zich vergrijpt aan één van zijn beesten. Het absurdisme waarop Gino Sancti zich voorstaat, is in 'Après-ski' zo plat als een dubbeltje. (..) Een sneeuwballengevecht met de zaal verlicht de spanning in de kromme tenen voor even."
'Après-ski lawine van flauwiteiten' door Annet de Jong, in: De Telegraaf, 15 mrt 2005

"Gino Sancti bedrijft absurdistische kleinkunst. Van het dunne verhaallijntje - twee mannen op wintersport jagen dezelfde snowboardster achterna - wordt voortdurend afgeweken met absurde invallen en associaties. (..) Met hun zangerige Vlaamse tongval (miljaar, nondeju, goesting) en hun energieke aanwezigheid weten ze soms een lekker sfeertje à la de Ski-hut op te roepen. Maar vaker leidt de vorm waarin Gino Sancti de voorstelling heeft gegoten tot een zekere verveling. Herhaling zou het fundament van hun humor moeten zijn, maar de steeds repeterende elementen halen juist veel vaart en verrassing uit de voorstelling. (..) Après-ski is als productie evenwel te veel een gestileerd `maniertje' om de toeschouwer vijf kwartier echt te kunnen raken."
'Shakespeare op snowboard' door ?, in: Algemeen Dagblad, 10 mrt 2005

"Het vertelt een doorlopend verhaal in de vorm van komisch gemonteerde monologen, slapstick-scènes en nogal rafelige liedjes die toch hun effect niet missen. En hun personages zijn types waar Vlaamse komieken vaak in goed zijn: ontwapenende dwazen, die met nauwelijks begrijpende ogen naar de wereld kijken. (..) Af en toe is Gino Sancti kinderlijk flauw en soms net niet zot genoeg om te overrompelen, Maar onvoorspelbaar is het steeds, en daarmee houden ze de gekte gewiekst gaande."
'Komische slapstick en rafelige liedjes' door Henk van Gelder, in: NRC Handelsblad, 8 mrt 2005

In de media: Gino Sancti - 3 mrt 2004
"'Theater moet niks dan stinken. Duw het publiek zoveel mogelijk stront door de strot,' stelt het Vlaamse duo Gino Sancti in hun debuutvoorstelling 'Niet op de openbare weg strooien'. (..) (In deze voorstellling) combineert Gino Sancti gitzwarte humor en absurdisme. Twee broers ontmoeten elkaar op de crematie van moeder. De reeks sketches gaan over de onderlinge relatie tussen de broers, de relatie met de moeder en de wreedheden die mensen elkaar aandoen. (..) de twee Belgen blijken veelbelovende acteurs, verdienstelijke zangers en schrijvers van messcherpe dialogen. Het wramge absurdisme is een verademing vergeleken met de sketches van iemand als Hans Teeuwen (..) Theater moet een beetje stinken, de geur moet wel te harden blijven. Daarin slaagt Gino Sancti."
'Gino Sancti stinkt, maar net niet te veel' door Alexander Nijeboer, in: De Volkskrant, 22 jan 2004

Het Eindhovens Dagblad sprak met de Belgen:
"'Niet op de openbare weg strooien' werd met name geprezen om het absurde en poëtische taalgebruik dat Gino Sancti ragfijn verweefde met hun kernachtige, ontroerende muziek. (..)'Wij beginnen nooit specifiek met muziek of theater. Eerst hebben we losse ideeën. De vorm dringt zich langzaam op, afwisselend in tekst en muziek. Wat we altijd proberen, is ook muziek en ritme in de spreekteksten te verwerken, waardoor die neigen naar poëzie. We proberen een taalconstructie op te bouwen, maar ook weer niet zeer bewust. Eén ding is zeker: dat typische taalmatige aspect maakt het vaak zo grappig.' (..) 'Wij Vlamingen proberen vaak een apart saamhorigheidsgevoel te kweken. We zoeken de sfeer juist in het afwijkende, hoewel we ook weer niet het contact met de realiteit verliezen.'"
'Gino Sancti: melig en morbide' door Danielle Stals, in: Eindhovens Dagblad, 22 jan 2004
met dank aan: Bumme