In de media: Ronald Goedemondt - 14 mrt 2009
"In Dedication smelt hij standup comedy en solocabaret samen tot een overrompelende synthese waarin hij, meer dan in zijn vorige producties, onvoorwaardelijk kiest voor de lach. (..) Tegen een decor van verlepte kamerplanten in manshoge terraria (die willen in zijn appartement maar niet groen worden) gidst Goedemondt de zaal door zijn bestaan. (..) Het alledaagse wordt daarbij onder zijn vergrootglas telkens weer absurd - het krankzinnige laat hij juist weer volkomen normaal schijnen."
-lees het volledige bericht
'Goedemondt virtuoos in Dedication' door Arno Gelder, in: AD, 15 dec 2008

"Wat ik doe, is eigenlijk een soort method-cabaret. Ik pas pijnlijke ervaringen uit mijn leven toe in mijn shows om het Nederlandse volk te vermaken. Voorbeeld: vroeger op de middelbare school bleef ik bij het uitkiezen van de voetbalteams wel eens als laatste over. Dat gevoel gebruik ik dan voor mijn voorstelling. De verhalen die ik vertel, zijn heel persoonlijk. Het gaat over mij, al is het uitvergroot. (..) Ik kom steeds dichter bij de vorm die echt bij mij past. Omdat ik steeds meer vertrouwen krijg in mezelf. En omdat ik veel meters maak in het theater. (..)Het enige wat een artiest kan bieden, is eigenheid en originaliteit. Ik maak alleen maar wat ik zelf leuk vind en dat wordt kennelijk gewaardeerd. Ik mag in mijn handjes klappen dat dat zo is. Voor de rest is het hele artiestendom een groot beest dat ook zijn rug naar je kan keren."
-lees het volledige bericht
'Goedemondt is zoals zijn shows' door Daphne Broers, in: BN/DeStem, 6 dec 2008

"Door zijn grillige fantasie is zijn optreden een aaneenschakeling van onverwachte wendingen, dwaze observaties en combinaties van onderwerpen die normaal gesproken niets met elkaar te maken hebben. Hij stapelt grap op grap op grap, en strooit met zinnetjes waarmee pas bij nader inzien iets raars aan de hand is: Het is niet voor niks dat beschaving een Nederlands woord is. En door de hilariteit die hij te weeg brengt, doet het er niets toe dat er ook wel eens een minder geslaagde kwinkslag tussen zit."
'Goedemondt stapelt grap op grap' door Henk van Gelder, in: NRC Handelsblad, 15 dec 2008

"Er zijn op dit moment maar weinig cabaretiers in Nederland die zo vaardig kunnen vertellen als Goedemondt. Hij rijgt verhalen aan elkaar, die vaak nergens naar toe lijken te gaan en slaagt er dan in om die met een paar briljante grapjes toch relevant te maken. Zo legt hij ons beeldend uit waarom een tangoles te vergelijken is met het storten van groot vuil op de gemeentewerf. (..) Hij zet een cabaretprogramma van bijna anderhalf uur op tafel, met originele ingrediënten en die maken het kijken en luisteren naar hem van begin tot einde spannend en ontzettend leuk."
'Goedemondt fantastische verteller' door Ruud Buurman, in: Het Parool, 15 dec 2008

"Ronald Goedemondt is in zijn voorstelling 'Dedication' weergaloos. (..) Hij laat een jongen zien die van zichzelf stoerder moet zijn dan hij is. Licht misantropisch, verongelijkt af en toe en vol twijfels. En dat verpakt hij in hilarische, beeldende, absurde, droge humor. Bovendien is zijn timing akelig precies. (..) Daarbij wordt hij dit keer persoonlijker dan in zijn vorige shows omdat hij ook veel liefdesleed verwerkt. Goedemondt schakelt snel, rijgt associatief zijn onderwerpen aan elkaar en laat zijn publiek gieren van de lach. Meesterlijk."
-lees het volledige bericht
'Ironische denker en de jongen die van zichzelf stoer moet zijn' door Rinske Wels, in: Trouw, 31 jan 2009

"Cabaretier Ronald Goedemondt (33) is een meester in de zijlijnen. Telkens als je denkt dat hij een verhaal begint, rijdt hij een dwarsstraat in waarvan je het bestaan nooit had vermoed. Bij voorkeur blaast hij kleine gebeurtenissen op tot absurde proporties. (..) Met een verbluffende timing, een energieke mimiek en een hoge grapdichtheid houdt de cabaretier zijn publiek anderhalf uur in een hilarische houdgreep. (..) Dedication heet de voorstelling. Hier staat een jongen die toegewijd met zijn vak bezig is."
-lees het volledige bericht
'Goedemondt neemt publiek in een hilarische houdgreep' door Merijn Henfling, in: De Volkskrant, 9 jan 2009

In de media: Ronald Goedemondt - 10 apr 2007
"Ronald Goedemondt is een beetje een engerd. Althans, dat speelt hij op het toneel. Een kluizenaarachtige jongen die elk moment een geest in een spiegel verwacht en allerlei complotten om zich heen ziet. Iemand die de wereld met de nodige paranoia tegemoet treedt en zijn eigen verbeelding en fantasie tegenover de gevaren van de buitenwereld zet. (..) Goedemondt is in zijn tweede solo ’Ze bestaan echt’ meteen goed op dreef. Deze jongen met uitgestreken smoelwerk trekt je langzaam zijn wonderlijk kronkelige geest in met zijn grappen. Daar is hij overigens een meester in. Ronald Goedemondt heeft waarschijnlijk de grootste grapdichtheid van allemaal, hij laat je af en toe naar adem happen van het lachen. En hij kan het ook zo plastisch uitbeelden dat je alleen nog maar harder moet lachen. (..) Was zijn vorige programma ’Spek’ theatraal nog wat aarzelend, in ’Ze bestaan echt’ kun je zien dat Goedemondt uren heeft gedraaid en zich beter bewust is van een podium. Ook durft hij stiltes te laten vallen, waardoor de spanning extra oploopt. Hij heeft niet alleen een spervuur van grappen om zich achter te verbergen, maar laat ook zijn verlegen en kwetsbare kant zien. Die gelaagdheid maakt hem interessanter."
'Paranoia omlijst tweede solo van grappenkanon Goedemondt' door Rinske Wels, in: Trouw, 30 mrt 2007

In de media: Ronald Goedemondt - 23 mrt 2007
"'Ze bestaan echt' is opnieuw een overtuigende demonstratie van zijn talent als verhalenverteller en grappenmaker. Met lachwekkend resultaat kan hij een redenering uitwerken tot in de meest onverwachte consequenties, hij haalt hilariteit uit groteske uitvallen naar dagelijkse muizenissen (..) en hij is bovendien een voortreffelijk typeur die raak demonstreert hoe onverstaanbaar Jackie Chan praat en hoe zeer het Arabisch lijkt op achterstevoren Brabants. In zijn tweede programma is Goedemonst wederom een buitenstaander die met enige argwaan en een verongelijkte ondertoon bespreekt wat hem allemaal vreemd voortkomt in de wereld van de volwassenen. Alsof hij het eigenlijk nauwelijks kan geloven wat zich daar afspeelt. En met die scheve blik vindt hij zijn humor op plekken waar andere cabaretiers zelden zoeken."
'Goedemondt weer talentvolle grapjes' door Henk van Gelder, in: NRC Handelsblad, 24 feb 2007

"Hij is een typisch voorbeeld van een cabaretier die snel zijn achterban heeft weten te creëren doordat mensen aan elkaar doorvertellen hoe grappig hij is. (..) Geen stand-upper met improvisaties die voortdurend contact maakt met het publiek, maar een jongen die op overtuigende wijze zijn eigen verhaal presenteert. Een meeslepende verteller. (..) Het zit 'm in de herkenbaarheid van zijn verhaal gecombineerd met bizarre gedachtespinsels. En in het grote verbeeldingsvermogen: Goedemondt neemt geen genoegen met de werkelijkheid, maar redeneert nog even door. En dat beeldt hij uit met de juiste mimiek, bewegingen en stemmetjes. (..) Inhoudelijk is zijn programma eigenlijk niet zo bijzonder; het gaat over alledaagse dingen als vakantie, omgangsvormen, jong zijn. Er is geen moraal, noch diepere gedachte. Goedemondt rijgt alle losse opmerkingen en observaties aan elkaar met de opmerking dat hij nogal onhandig is in de omgang - niet meer dan een trucje."
'Goedemondt is domweg leuk' door Merijn Henfling, in: Het Parool, 23 feb 2007

"Met 'Ze bestaan echt' slaagt hij er in het hoge niveau van zijn eersteling te overtreffen met een indrukwekkende voorstelling. Daarin bewijst de cabaretier uit de school van de stand-up comedy ook als meer traditioneel kleinkunstenaar goed uit de voeten te kunnen. (..) Je hangt bij de Eindhovenaar aan zijn lippen; hij kan het gemakkelijk stellen zonder decor en, een snoeiharde gitaarsolo uitgezonderd, muzikale begeleiding. Zijn zonderlinge mimiek - de blik van Rudolf Valentino in de stomme film - en soepele wisseling van stemaccenten en types wendt hij mooi aan. 'Ze bestaan echt' vertelt het verhaal van een lichtelijk paranoide jongen die zelden zijn huis verlaat en die binnen de muren van het isolement grote en kleine wijsheden debiteert en complotten vermoedt, ontsproten aan een rijke fantasie. (..) De lach kan bij Ronald Goedemondt even onbezorgd als ongemakkelijk zijn. 'Ze bestaan echt' laat de toeschouwer geen moment onbewogen."
'Goedemondt overtreft zichzelf' door Arno Gelder, in: AD, 24 feb 2007

"In Spek bleken zijn geëngageerde grappen nog speldenprikjes - te vluchtig om pijn te doen en te minuscuul om zijn voorstelling inhoud te geven. Hij toonde zich te zeer een clown die het publiek komt vermaken en er dan weer vandoor gaat. In 'Ze bestaan echt' (maakt) hij korte metten met inhoudsloze lolbroekerij. Zo vermeldt hij terloops opeens dat hij een in een tijdschrift las dat op aarde twaalf vermogende families feitelijk alle macht in handen hebben. Het zijn dit soort thema's die hem verlammen. Goedemondt brengt een intelligente en vaak zeer geestige lofzang op het individue. Het sneert het publiek toe dat het zich veilig voelt in de anonimiteit van de donkere schouwburgzaal.'Als je invloed wilt hebben op hoe je herinnert wilt worden, dan zul je echt iets moeten doen.' (..) In 'Ze bestaan echt' snijdt Goedemondt grote thema's aan, maar relativeert deze met zijn eigen beperkingen om de problematiek te bevatten en twijfels over hoe te handelen in prachtige conferences die nog lang naklinken." 'Wereldproblemen brengen cabaretier voorbij lolbroekerij' door Alexander Nijeboer, in: De Volkskrant, 23 feb 2007

In de media: Ronald Goedemondt - 1 feb 2007
"Het knappe van deze droogkomische podiumpersoonlijkheid is dat hij aan elk herkenbaar dingetje wel een bizarre draai weet te geven. Zo legt hij in Spek de vinger op de willekeur van de wetgever door te stellen dat je in de auto niet met een telefoon aan je oor mag zitten, maar bijvoorbeeld wel met een blik kalfsragout. (..) Spek is inmiddels uit op dvd en Goedemondts nieuwe voorstelling Ze bestaan echt is klaar. (..) Hij haast zich te verduidelijken dat hij niet zo verlegen en paranoïde is als het mannetje op het podium. ,,Maar er moet wel een kern van waarheid zitten in de personage die je speelt. Wanneer je het contact met de kern van jezelf verloochent, dan pikt het publiek dat meteen op.' (..) 'Ik wilde de werkelijkheid die de mensen al kennen op een andere manier laten zien. Een unieke manier van tegen de dingen aankijken is essentieel wanneer je als comedian op een podium gaat staan.' Neem nou het terrorisme. De cabaretier meent dat het altijd de moslims, de christenen en de joden zijn die overgaan tot bedreigingen en geweld. Hij heeft tenminste nog nooit een opdringerige zenboeddhist gezien die iemand tegen de grond werkt en schreeuwt: 'nou zitten in kleermakerszit en nergens meer aan denken, godverdomme!'"
-lees het volledige bericht
'Blik kalfsragout aan je oor' door Ruud Meijer, in: AD, 5 jan 2007

In de media: Ronald Goedemondt - 8 mrt 2005
"Zijn omgang met de zaal is zijn sterke punt. Hiermee is niet gezegd dat deze stand-upper vlotjes met zijn toeschouwers improviseert. Integendeel: in zijn debuutprogramma Spek zitten helemaal geen improvisaies. Goedemondt moet het hebben van zijn sterke gevoel voor timing en de vernuftige manier waarop hij zijn verhaallijnen aan elkaar praat.(..) al snel buitelen de grappen over elkaar heen. Als hij eenmaal op dreef is, houdt zijn publiek niet meer op met lachen. (..) Hij is niet het type makkelijke moppentapper, zoals je nogal eens in het stand-upcircuit ziet. Hij weet wat hij wil vertellen, alhoewel hij nogal veel losse onderwerpjes behandelt. Voortdurend raakt hij op triviale, maar hilarische zijpaden. Toch blijft hij hier niet steken, maar kreert hij telkens weer terug bij waar hij gebleven was. En zo schetst hij tussen alle onzin door een beeld van een man die moeite heeft om zijn gedachten op een rijtje te krijgen. We zien een jkongen die meent dat iedereen tegen hem is. Om zich te wapenen tegen de wereld vlucht hij in zijn eigen gedachten. En dat dit vaak behoorlijke gedachtekronkels zijn, is des te prettiger."
'Goedemondt op triviale maar hilarische zijpaden' door Merijn Henfling, in: Het Parool, 17 feb 2005.

"Dat Goedemondt een prachtige verteller is, daar valt geen speld tusen te krijgen. Met zijn hilarische, soms absurdistische verhalen en grappen krijgt hij gemakkelijk de lachers op zijn hand, maar Spek is consumptiecabaret. Een grap. Hap - slik - weg. Flauwe vondsten en bizarre, verzonnen anekdotes. (..) Het zijn vaak geestige verzinseltjes - soms ook flauw en langradig - die als je eenmaal buiten staat, alweer vervlogen zijn. En dat ruim anderhalf uur lang, vertelt met een minimum aan theatrale elementen. De verhalen beroeren de herens nauwelijks en ontroeren evenmin, en visueel prikkelt de voorstelling ook niet. (..) Goedemondt zit vol goede bedoelingen en wil tussen alle angelloze vertelsels best zijn mening over de maatschappij kwijt, maar zijn meer geëngageerde grappen over terroristen en extremisten, Amerikanen en racisten blijven bij aanzetjes. Het zijn speldenprikjes - te vluchtig om pijn te doen en te minuscuul om zijn voorstelling inhoud te geven. (..) Hij is geen clown die het publiek vluchtig komt vermaken om er dan weer vandoor te gaan. Zoveel laat hij van zichzelf in Spek nog wel zien. Zijn debuutprogramma azet hem op het verkeerde spoor." 'Goedemondt brengt met 'Spek' consumptiecabaret zonder verhaal' door Alexander Nijeboer, in: De Volkskrant, 18 feb 2005.

"Hij is grappenmaker, en wel een van de weergaloze soort. Een kanon dat grap na grap afvuurt op het publiek en dat kan maar een ding doen: keihard lachen. Het werkt aanstekelijk, die droogkomische humor, en het gaat maar door. De onderwerpen zoekt hij dicht bij huis: zijn jeugd in Eindhoven, de rariteiten in de supermarkt, sportschoolbelevenissen, zijn Italiaanse familie. Erg origineel is het niet, maar de grappen zijn kurkdroog en zo goed, dat je dat snel vergeet. (..) Theatraal valt er nog wel wat af te dingen op 'Spek'. De onderliggende thematiek is niet altijd even duidelijk. Goedemondt voelt zich niet zo thuis in deze woelige wereld. Licht paranoïde is zijn blik, maar wat is zijn standpunt? Alleen als hij het heeft over identiteit of een epidemie van onverschilligheid zie je een echte cabaretier aan het werk. Zijn podiumpresence is soms nog te veel die van de schlemiel en hij beweegt weinig, waardoor hij wat verloren lijkt op dat grote podium. Goedemondt valt associatief van het ene in het andere onderwerp, maar één spanningsboog mist." 'Ronald Goedemondt is kurkdroog grappenkanon', door Rinske Wels, in: Trouw, 21 feb 2005.

In de media: Ronald Goedemondt - 15 feb 2005
"Op mijn twaalfde begreep ik nog niks van Toon of Youp of Freek. Maar de comedian Eddie Murphy vond ik heel grappig. Die vorm sprak me lange tijd meer aan dan cabaret. Directer, gevaarlijker, dicht op het publiek. Nu zie ik steeds meer de waarde van cabaret: de vrijheid om jezelf andfers uit te drukken. Dat prikkelt, omdat daardoor andere aspecten van mij naar boven komen. Het is stimulerend om bijvoorbeeld een scene te spelen, of een dicht voor te dragen dat niet perse grappig is, of spanningen op te roepen door stiltes te laten vallen. Nou ja, er zijn talloze voorbeelden. Dat be nik allemaal nog aan het ontdekken. Maar naast cabaret zal ik altijd blijven stand-uppen, want dat zie ik niet alleen als een opstapje naar een theaterprogramma."
'Er is lef voor nodig om op het podium te staan', door Jan Pieterse, in: Haarlems Dagblad, 2 okt 2004.