Het Schip

Silvester Zwaneveld (Arie & Silvester), Onno Innemee, Noël van Santen (Schudden), Emiel de Jong (Schudden) en Rob Urgert maakten in de zomer van 2005 een gezamelijke voorstelling, getiteld 'Het Schip'. Op Zwartekat deden ze verslag van een programma in wording.

Journaal 01
"Als je alleen maar de lege loods ziet, is het moeilijk te bedenken dat hier straks een voorstelling wordt gemaakt.
Ik kan nauwelijks geloven dat we creatief zullen zijn op die kale vloer. Dat we hoog oplopende discussies zullen voeren. Dat we dertig keer ons hoofd gaan stoten omdat we het ##&@*-decor nog niet genoeg kennen. Dat we er zullen zweten en bloeden. Hier gaan we vanaf nu elke ochtend fris naartoe en 's avonds vermoeid weer terug."
-lees verder

Journaal 02
"Vanaf vandaag is het geen lege, stoffige, kille, lelijke oude loods meer, maar een gevulde. Hij is gevuld namelijk met een pracht decor (waarvan ik kan verklappen dat het veel weg heeft van een schip) en met vier pracht acteurs (waarvan ik kan verklappen dat dit enigzins gelogen is). Onder het genot van twee potten sterke koffie zijn we van start gegaan met het lezen van het script. Want hoe gek het ook klinkt: ook een tekstloze voorstelling heeft een script."
-lees verder

Journaal 03
"Gisteren besloten dat we sneller moeten repeteren. Ongelofelijk, koud een dag begonnen en het moet al helemaal anders. Niet eerst door het hele script heen, dat neemt te veel tijd in beslag, maar eerst werken aan de sleutelscenes. En dan later de rest. Dus vandaag ging over sleutelscenes."
-lees verder

Journaal 04
"Ik was te vroeg aanwezig, zodat ik twintig minuten buiten heb staan wachten op de rest. De koffiefilter zat schreef, dus we dronken vooral cofferdam, maar met een extra schepje suiker is dat best te drinken. Toiletpapier was op in de wc, maar dat is gewoon een kwestie van heel goed je handen wassen"
-lees verder

Journaal 05
"'Nog een toastje met kaviaar, Meneer Innemee?', 'Nog een voetmassage, Meneer van Santen?'. Never a dull moment met vier cabaretiers. De bedoeling is dat ik als stagiair een kijkje in de keuken krijg bij het maken van een professionele voorstelling, en dat ik meedenk in het maak-proces. Wat verwacht je als beginneling wanneer je mee mag kijken bij Silvester, Onno, Emiel en Noël? Ik verwachtte eigenlijk dat die jongens wel even een voorstelling op de planken zouden zetten in een weekje."
-lees verder

Journaal 06
"Het décor was klaar en was werkelijk prachtig. Het verhaal was klaar en zat geramder in elkaar dan de vrouw van Regilio Tuur. De schema's klopten, de koffie was lekker. Zelf de koeken lonkten alsof we de enige mannen waren op een eiland met alleen vrouwen. Ik had er zin an! Schoorvoetend begonnen we de eerste scenes te maken. Het is altijd moeilijk om een scene te repeteren zonder dat je je personage kent. Maar ach, als alles zo meewerkt, neem je dat voor lief. Maar toen ging het mis."
-lees verder

Journaal 07
"Op de vijfde dag, waarop God de vogels en de vissen schiep, werd er in mijn rug een duivelse pijn geschapen. Het gebeurde tijdens mijn sterven wat ik ongeveer twaalf keer over moest doen; sterven in een voorstelling mag je gelukkig vele malen repeteren, totdat je dood de moeite waard is om naar te kijken."
-lees verder

Journaal 08
"Vandaag ben ik van boord gegaan. Er zit een ontsteking in mijn bovenkaak (links) met als gevolg een geweldige putlucht uit mijn broodmolen (mijn kinderen wilden niet bij mij op schoot zitten, zelfs niet als ik slijmde met ijsjes), pijn en een gratis metamorfose in de Plaaggeest van Bassie en Adriaan. Ik liep alleen niet handenwrijvend en 'gna gna gnaa' roepend achter mensen aan, ik keek wel uit, ik kwam vandaag niet op straat. Veel te bang voor starende blikken of om bekenden tegen het lijf te lopen."
-lees verder

Journaal 09
"Als ik solo repeteer ben ik de baas. Ik vind een grap leuk, dus dan is die grap leuk. Zonder dat Silvester een betere grap verzint. Als ik geen inspiratie meer heb dan ga ik de Viva lezen. Als ik geen zin meer heb dan ga ik naar huis, zodat ik net op tijd ben voor "The Bold and the Beautiful". Maar nu zit ik van 10 tot 5 in een stoffige loods met vier mannen. Dus heb met die vier andere mannen bijna een van 9 tot 5 baan. Als de zon schijnt gaan we niet op een terrasje zitten loeren naar lekkere wijven, maar nee, wij nemen scene 7.11 door waar Emiel één van de rekwisieten aanziet voor een lekker wijf."
-lees verder

Journaal 10
"Vandaag zijn ze op het punt beland dat zo'n beetje alle belangrijkste scenes gezet zijn. Maar dan moet het hele zooitje nog wel aan elkaar geknoopt worden. En hoe doen we dat? Met grappen! Nou hangt er in de loods een lijst met losse grappen die allemaal aan de schrijftafel bedacht zijn. Maar die blijken dus niet allemaal te werken of te passen. Nou, dan gaan we toch gewoon nieuwe grappen verzinnen...TER PLEKKE! En dat was het beeld van vandaag: vier mannen die heel hard grappen aan het persen waren."
-lees verder

Journaal 11
"Kwam het door het weer? Kwam het doordat we de makkelijkste scenes al hadden gedaan? De afgelopen week is lamlendig te noemen... Misschien was het dat we na tien dagen creativiteit gewoon leeg waren - hopelijk maar voor even. Toch hebben we ondanks onze lamlendigheid nog best veel gedaan. Maar we hebben vooral veel gelachen. Niet omdat we nou zo adrem zijn, maar omdat je vreemde dingen moet doen voor een voorstelling."
-lees verder

Journaal 12
"Nooit gedacht dat ik het maken van een tekstloos stuk zo moeilijk zou vinden. Je mag namelijk, en hoogstwaarschijnlijk is dit overbodige informatie maar ik zeg het u toch, mede omdat ik de door ons afgesproken 120 woorden voor dit te schrijven stukje moet halen, geen woorden gebruiken. Dit kan natuurlijk in mijn voordeel werken, omdat ik mijn tong nog al eens breek over moeilijke woorden als: merveilleus of virulent"
-lees verder

Journaal 13
"Het is de tijd van het nuttige werk. Vandaag zijn we met een 'staccatoscript' door het stuk heengegaan. In een staccatoscript staat het hele stuk neergeschreven in korte zinnen zonder interpunctie en met veel spelfouten. Dat maakt geen zak uit. Het helpt. Iemand roept van de kant 'Noël op' en dan weet ik wat er van mij verwacht wordt. We hebben er zo'n vier uur over gedaan schat ik. Overal waar er iets onduidelijk is in het script of bij de spelers komt een vinkje. Het staccatoscript staat nu barstensvol vinkjes."
-lees verder

Journaal 14
"Paar dagen geleden kregen we de eerste opzet te horen van de muziek voor 'Het schip' . Fantastisch dat we Vincent van Warmerdam hiervoor wisten te strikken. En ik vind er nu al hele mooie en spannende stukken bijzitten, al zijn het nog maar schetsen. De geluidsfragmenten en effecten zijn in elkaar gezet door Rob Touwslager, een andere medewerker, die we niet hoefden te strikken omdat hij nergens anders werk kan krijgen. Hij begroet mensen altijd met "vuile homo", dat zou de reden kunnen zijn."
-lees verder

Journaal 15
"Ik voel me vandaag heerlijk ontspannen! Want ik heb vandaag een dagje vrij genomen, en ik ben lekker naar een theatervoorstelling geweest. Althans, zo voelt het. Wat ik wil zeggen is: het stuk komt tot leven! Vandaag werd ik voor het eerst meegesleept door de spelers. Vandaag werd het geloofwaardig waar ik naar aan het kijken was en kwamen de personages op sommige momenten echt tot leven."
-lees verder

Journaal 16
"We beginnen magie te maken, theatermagie. Je begint langzaam de zee te horen, de golven te voelen en de deining te zien. Dat komt omdat we deze week kleine stukjes spelen. Geluidseffecten erbij hebben. Muziek en rekwisieten. En we schieten op, we gaan lekker. Het enige wat echt jammer is, is dat je tijdens zo'n proces jezelf zo tegen komt. Ik schijn allemaal stopwoordjes en standaard uitspraken te hebben. En niet eens hele leuke. 'Kan!' en 'door!' zijn de termen die ik het meest gebruik."
-lees verder

Journaal 17
"Terwijl ik met mijn volle gewicht aan de bestelde-maar-nog-niet-geleverde-netten hang, vist Silvester al met zijn handen iets onzichtbaars tussen de-meer-gaten-dan-net vandaan. Hij geeft het met uitgestrekte lege handen aan mij en ik pak het niets vermoedend van hem over. Ik kijk met een schlemiele blik naar mijn ledige handpalmen, totdat het tot mij doordringt: EEN BOM, FUCK ALLEJEZUS, IK HEB EEN BOM IN MIJN HANDEN!!!"
-lees verder

Journaal 18
"We hebben al drie weken discussies over de precieze invulling van mijn rol. Ik zal een kort overzichtje geven van wat ik zoal geprobeerd heb te spelen: zoöloog, cameraman, Jacques Cousteau, wetenschapper, de slechtste van allemaal, hobby-duiker, duiker van beroep, sbs6-man, alcoholist, Steve Zissou, stuntman en plaaggeest. Er is een verband maar echt helder is het niet. Nog niet."
-lees verder

Journaal 19
"We zijn precies op de helft! En dan zit de repetitie periode erop. Dan hoef ik niet meer onmenselijk vroeg mijn bed uit om af te reizen naar het pittoreske Weesp. Dan kan ik me weer onbekommerd elke avond vol laten lopen in 1 van de vele Leidse kroegen. Dan zie ik me nieuwe makkers alleen nog maar anderhalf uur voor de voorstelling tijdens het ordenen van de rekwisieten. En tijdens het douchen na de voorstelling."
-lees verder

Journaal 20
"Het stuk vordert en vordert. We zijn al toe aan details, of zoals de jongens zeggen 'werken op de vierkante centimeter', of zoals ik zeg 'mierenneuken'. We zijn vandaag bijna tot het einde gekomen. Vrijdag zullen we het laatste stukje doen en dan hebben we het hele stuk tot in detail doorgeploeterd. In dit stadium moet alles gesmeerd gaan lopen, of zoals de jongens zeggen 'het moet virtuoos worden', of zoals ik zeg 'ze gaan zich enorm uitsloven nu'."
-lees verder

Journaal 21
"Het is misschien erg laat in het project, maar ik wil toch de mensen voorstellen met wie ik werk. Ik zal proberen te vertellen waarom ik deze mensen heb gekozen. Anita van der S. DE agent (in burger) van het Nederlands cabaret. Mijn aanspreekpunt, steun en toeverlaat bij Mojo-theater. Zij regelt de boekingen, publiciteit, posters, flyers, contracten enz. We bellen elkaar bijna elke dag. En ik ben zo blij met haar, omdat zij alles doet wat ik rotwerk vind. Een topwijf!"
-lees verder

Journaal 22
"Vandaag voor het eerst een totale doorloop gedaan, wat inhoudt dat we van begin tot eind zo goed mogelijk proberen te spelen wat we de weken daarvoor zo slecht mogelijk hebben proberen neer te zetten. Dit is altijd een confronterend kantelpunt in een repetitieproces, met doorgaans de stimulerende conclusie 'waar zijn we in godsnaam mee bezig?'. De eerste drie scenes beginnen vaak veel belovend, omdat je je tegen beter weten in probeert wijs te maken: ik kan het, ik kan het, ik kan het."
-lees verder

Journaal 23
"Komedie spelen is een bloedserieuze zaak. En daar waren we het allemaal over eens. Dus boos zijn betekende niet als een dolle windmolen met je armen zwaaien en al helemaal niet je onderkin naar voren duwen en je tanden laten zien, maar spanning opbouwen, voelen dat je boos bent en die boosheid richten met je ogen op je rivaal. Kijk hem aan! Maak hem bang. Echte emotie. Natuurlijk subtiel gecombineerd met techniek, uiteraard, want als acteur hou je de controle.

"Je moet geen Brits drama willen spelen maar elkaar wat meer in de kont neuken!"
-lees verder

Journaal 24
"Ik was vandaag een beetje ziekjes, eigenlijk al een paar dagen. Ik drink om het half uur een 'Hot Coldrex' en honing in me thee. Elke dag vragen de jongens hoe het met me gaat. En ik antwoord steevast: wel goed. Maar tegelijkertijd heb ik een hele zielige blik in me ogen zodat ze wel moeten inzien dat ik of een zware kater heb of doodziek ben. Het valt mee, het is een verkoudheid. Maar een man met een verkoudheid is doodziek. Ik wel. Ik ben een man. Dus ik vraag aan Silvester of hij me een beetje wil sparen. Dat doet ie, zegt hij."
-lees verder

Journaal 25
"Het eerste wat de jongens deden vanmorgen was vier boterhammen met pindakaas eten omdat ze zo weinig energie hadden en zo moe waren. De voorstelling heet nu tijdelijk Rondvaartboot Avondrood. Ik zeg tijdelijk want na de lunch gebeurt er iets. Ze proberen voor de 60ste keer een doorloop te doen die weer verzandt in discussies en alle scenes opnieuw zetten. Ze raken er zichtbaar van in de war want telkens denken ze dat ze het verhaal nu toch eindelijk wel rond hebben, en dan blijkt het toch nog niet goed te zijn. En dat komt simpelweg doordat ze nu aan het spelen en acteren zijn. Pas dan merk je waar de gaten zitten en waar het verhaal inkakt of onlogisch wordt."
-lees verder

Journaal 26
"Op de werkvloer blijken sommige ideeën niet helemaal te werken zoals je had gehoopt. ‘Praktisch niet haalbaar’ zegt de één. ‘Theatraal oninteressant’ roept een ander. ‘Gewoon heel flauw’ brult de derde. Als een avonturier die met een enorm hakmes zich een weg hakt door de jungle. Zo vliegen in mijn ogen perfect goeie scenes de afvalbak in. Met tranen in mijn ogen en het zweet in mijn handpalmen zeg ik tegen de jongens dat dit nou eenmaal bij het proces hoort. We hebben na twee weken hakken ongeveer twee honderd grappen over."
-lees verder

Journaal 27
"Ik vervloek de uitvinder van de spiegel...nee, ik vervloek de moeder van de uitvinder van de spiegel...nee, ik vervloek de moeder van de uitvinder van reflectie in het algemeen. Ik heb zo’n bad-hair-day, dat Sugar Lee Hooper zelfs niet met me zou willen ruilen. Ik wil het liefst thuis blijven om het hele huis een grote schoonmaakbeurt te geven, maar ga toch naar de repetitieruimte in de hoop dat ik het hele scheepsdek dan maar mag schrobben. Kortom: ik ben vreselijk ongesteld!"
-lees verder

Journaal 28
"Ik krijg net via de mail voor de zoveelste keer een nieuw script van Silvester binnen maar durf het niet door te nemen omdat ik bang ben voor alle wijzigingen. Vandaag is de zwaarste dag in het proces tot nu toe. We begonnen te laat, dat was mijn schuld. De doorloop was geen doorloop maar een opeenstapeling van discussies en onopgeloste problemen. De lunch was met brood van gisteren en geloof me: ik proef dat. Omdat ik te laat was zijn we tot zeven uur doorgegaan. 'Sorry Onno, sorry Silvester en sorry Emiel.'"
-lees verder

Journaal 29
"Ik heb wat op te biechten. Dat moet dan maar nu. Want het is de laatste keer dat ik in het scheepsjournaal mag kladderen. Volgende week hebben we geen tijd meer zegt Silvester. Volgende week in Hoofddorp dan maken we het technisch af zegt Silvester. Maar nu moet ik even wat zeggen, want ik heb wat op te biechten. Ik heb namelijk mijn scheepsjournaal steeds een paar dagen van te voren geschreven. Ik heb jullie dus besodemieterd."
-lees verder

Journaal 30
"Het moest er maar eindelijk van komen dat we een keuze gingen maken voor de kleding. Silvester neemt een kranten-knipseltje mee van een artikel over Sail. Daarbij staan 4 foto-tjes van heren in matrozen-kleding. Silvester wijst aan wat hij de mooiste kleding vindt en zegt tegen mij: "regel dat, en voor weinig!". "Tuurlijk!" zeg ik, maar het zweet breekt me uit. Waar haal ik dat vandaan? Ik bel met de marine in Amsterdam, ik bel met de marine in Den Helder, ik bel met het KPU (een bedrijf voor mariniers-kleding) in Soesterberg. Niks! Dan schiet me opeens te binnen dat ik ooit heb samen gewerkt met een kledingmaakster voor een musical."
-lees verder

Journaal 31
"Wat wij maken wordt groot! Het schip wordt spektakel. Het wordt lachen en het wordt mooi. Maar hoe verkoop je dat? Hoe breng je dat aan de man? Hoe zorg je er voor dat mensen kaartjes gaan kopen? Ik heb eerlijk gezegd geen idee. Ik heb mijn uiterste best gedaan op een leuke poster, een leuke flyer en een goed stukje, te vinden onder de kop 'voorstelling' van deze site. Maar dan? Gelukkig heb je dan interviewers die vragen stellen, bijvoorbeeld in de flair: 1. Arie heeft geen rol in 'Het Schip'. Mis je hem?"
-lees verder

Journaal 32
"Afgelopen week was onze laatste week in de stoffige loods. Met pijn in ons hart namen we afscheid: "Vaarwel lieve loods! Rijden! Gas!! WEG HIER!!!" We reden allen een lang weekend tegemoet (drie dagen i.p.v. twee), waarna we met Het Schip voor een laatste week zouden gaan aanmeren in theater De Meerse in Hoofddorp. Drie dagen vrij vraagt om problemen dacht ik, iedereen gaat zich liters Cuvée de Moed indrinken voor de laatste repetitieweek. Maar onze Alcoholicus Not Anonymous Onno Innemee stond cold-turkeyend te vertellen dat hij dit weekend aan de Spa rood is gegaan ... en geloof me, sober is Onno tien keer minder grappig."
-lees verder

Journaal 33
"Wat ben ik toe aan het theater. Ik heb nog nooit zoveel stof gehapt als in de loods in Weesp. Wanneer ik hoeste was het net of iemand de stofzuiger in de blaasstand had gezet. Vorige week toevallig het atelier van Schudden nog schoongemaakt waar al een paar maanden niemand meer was geweest, maar dat was echt brandschoon in vergelijking met Weesp. Ik bedoel ook: wat heb ik een zin in het theater en vooral wat heb ik zin in publiek."
-lees verder

Journaal 34
"Dus ik schrijf in journaal 29 dat het de laatste week was dat we zouden schrijven. Maar dat werd gelezen door Emiel die blij smste naar Noel, die laat het zien aan de moeder van zijn kinderen die op haar beurt Silvester belt om te zeggen dat het zonde is om te stoppen met schrijven omdat het zo leuk is om te lezen. Ja voor haar omdat Emiel in zijn stukjes zijn gevoelens toont en dat doet hij thuis niet. Maar Silvester luistert naar vrouwen dus schrijven wij weer braaf elke dag na de repetitie in Schouwburg de Meerse een verslag van die dag."
-lees verder

Journaal 35
"Deze week moet alles perfect. Alles erop en eraan. De quotes van deze week zijn: 'oh, we moeten dit nog hebben', 'hier mist nog dat' en 'dit moet anders en daar hebben we dat voor nodig'. En wie mag dat allemaal gaan halen? Juist! Ik wil niet te veel verklappen over de voorstelling, maar als u grijze long-sleeves ziet, denkt u dan nog eens aan mij en mijn wereldreis langs de filialen van de H&M in Amsterdam, Den Haag en Trutschurkerdeel om ze allemaal in de juiste maten bij elkaar te krijgen. Ik heb het zwaar! Zo zwaar!!!"
-lees verder

Journaal 36
"De repetitie periode is klaar. Eindelijk. We gaan try-outen en daar zijn we erg aan toe. Hoewel ik erbij moet zeggen dat je altijd kunt blijven werken en de try-out periode altijd te snel komt. Hoe veel tijd je ook inplant, een voorstelling is nooit klaar. Toch ben ik toe aan aan vaste afspraken, aan publiek, aan applaus. Oh mijn god applaus! Dat is de meest verslavende drug op aarde. Als de Jellinek zou weten hoe verslavend applaus is, zouden ze een aparte ruimte vrijmaken voor verstokte artiesten. Ja hoor ik je al denken, 'Het levert geen gevaar voor de gezondheid.' Nou mijn gezondheid is echt tanende, ik eet slecht, ik slaap niet meer, ik pijnig mijn hersens op weer een scene die beter moet. Mijn lichaam zit vol met schrammen, butsen, opengehaalde benen en armen. En dat allemaal omdat ik graag een groepje mensen wil horen die hun handen ritmisch tegen elkaar aan slaan."
-lees verder

cabaretiers  overzicht | speellijsten | impresariaten | links | festivals