Het zit er op
De repetitie periode is klaar. Eindelijk. We gaan try-outen en daar zijn we erg aan toe. Hoewel ik erbij moet zeggen dat je altijd kunt blijven werken en de try-out periode altijd te snel komt. Hoe veel tijd je ook inplant, een voorstelling is nooit klaar. Toch ben ik toe aan aan vaste afspraken, aan publiek, aan applaus. Oh mijn god applaus! Dat is de meest verslavende drug op aarde. Als de Jellinek zou weten hoe verslavend applaus is, zouden ze een aparte ruimte vrijmaken voor verstokte artiesten. Ja hoor ik je al denken, "Het levert geen gevaar voor de gezondheid." Nou mijn gezondheid is echt tanende, ik eet slecht, ik slaap niet meer, ik pijnig mijn hersens op weer een scene die beter moet. Mijn lichaam zit vol met schrammen, butsen, opengehaalde benen en armen. En dat allemaal omdat ik graag een groepje mensen wil horen die hun handen ritmisch tegen elkaar aan slaan.
We hebben echt keihard gewerkt. Iedereen! De techniek die ik zeer dankbaar ben voor de tomeloze inzet. De decorontwerpster die een plaatje heeft gemaakt om je vingers bij af te likken, de musicus die muziek bij deze voorstelling heeft gecomponeerd waar je kippenvel van krijgt. De webdesigner, de stagiaires, de technici van de Meerse en natuurlijk de spelers. Allemaal hebben ze het zweet in hun bilnaad gewerkt.
We hebben alles uit de zeven weken gehaald wat er in zat. Alles? Ja volgens mij wel. Niet dat de hele voorstelling al vlekkeloos loopt, maar hij loopt! Het is als een kindje, hij kan geen marathon aan, wat zeg ik nog niet eens de overkant van de straat, maar hij loopt. En daar ben je razend trots op. De rest van de wereld ziet dat niet want die zijn trots op hun eigen kinderen. Maar na één try-out kan hij sprinten en na drie kan hij een marathon lopen. En dan zien anderen het ook! Want we hebben iets heel bijzonders in handen. Met recht een unieke voorstelling. Maar nu ben ik nog moe, stuk, brak, een wrak en kapot!
Soms vraag ik mij wel eens af waar doe ik het allemaal voor. Maar dan bedenk ik mij, een drugsverslaafde vraagt zichzelf ook niet af waar hij het voor doet. Het moet, je kan niet anders, je bent al te ver heen! Ik hoor eigenlijk tussen een groep mensen, ze zitten in een cirkel en allemaal hebben ze een naambordje. Naast mij zitten artiesten, zangers, clowns en meer van dat gespuis. Ik zal als eerste opstaan en zeggen. "Ik ben Silvester Zwaneveld en ik ben een applausoholic."
Silvester
