In de media: Klaas van der Eerden - 8 feb 2010
"Van der Eerden is een rasverteller, die met zijn elastieken stem het saaiste verhaal nog sjeu kan geven. Zo doet hij in zijn eentje een zwik jonge moeders na die elkaar aftroeven met gruwelverhalen over hun bevalling en daarmee zijn vriendin de stuipen op het lijf jagen. Of toont hij aan waarom Marokkanen wel kunnen ‘hangen’ en Nederlanders niet. Inhoudelijk zit dat op dezelfde lijn als zijn vorige shows, maar het razende tempo houdt de verveling op ruimte afstand. (..) Schwalbe is een onschuldig vermaak met een sadistisch randje."
'Licht sadistisch vermaak met een razende snelheid' door Mike Peek, in: Parool, 19 jan 2010

"Als er een woord toepasselijk is voor de presentatie van cabaretier Klaas van der Eerden, is het wel flair. Met een natuurlijke losheid beweegt hij over het podium en zijn verteltrant is levendig. Maar met flair alleen heb je nog geen programma. In zijn show Schwalbe lijkt Van der Eerden alles wat hij de afgelopen periode heeft meegemaakt op een hoop te hebben gegooid. (..) het zijn tamelijk willekeurige onderwerpjes, niet bijster verrassend en vaak met een wankel bruggetje aan elkaar verbonden. (..) sterk is zijn act waarin hij een moeder speelt die werkelijk alles opgeeft voor haar pasgeboren kindje, omdat hij hier het cliché voorbijgaat. (..) Wanneer hij vertelt over zijn passie voor vissen mét levende aas, wordt zijn verhaal steeds sadistischer: hier zien we opeens een gevaarlijke Van der Eerden, een jongen die zijn publiek niet alleen wil behagen, maar ook op het verkeerde been zet. Jammer genoeg blijft het daarbij."
-lees het volledige artikel
'Obligate bespiegelingen met wankele bruggetjes ' door Merijn Henfling, in: Volkskrant, 22 jan 2010

"Het zijn herkenbare items over keukens kopen, wokken, zwangerschap, vissen, tuinieren enzovoorts. Er loopt niet echt een rode draad door de voorstelling, maar uiteraard zijn er toch verbanden te leggen. Dat heeft te maken met de instelling van Klaas. Hij is een innemende, vrolijke man die blijkbaar alles goed vindt, geen commentaar geeft en zeer meegaand is. De venijnige uitspraken die af en toe klinken worden liefjes door hem verpakt. (..) Om in voetbaltermen te blijven zoals Klaas zelf aangeeft met de titel van zijn voorstelling 'Schwalbe'; de presentatie heeft ten opzichte van zijn voorgaande programma's gewonnen, de vorm geeft een gelijkspel, de inhoud heeft helaas verloren."
'Klaas maakt een schwalbe van zijn voorstelling' door Ineke Gaastra, in: Steenwijker Courant, 27 jan 2010

In de media: Nina de la Croix - 1 feb 2010
"Inhoudelijk is haar show consequent, met een enkele uitschieter. Ze haalt herinneringen op uit haar leven (..) De la Croix’ verhalen zijn omwille van de theatraliteit sterk aangezet, waardoor ze goed bij de rode draad van het programma passen: haar schreeuw om aandacht en wens om beroemd te worden. Nina gaat over lijken om door te breken, maar strandt telkens voor de finish. (..) Over haar thematiek is goed nagedacht, maar niet alle geschiedenissen zijn even sterk uitgewerkt. (..) Wel maakt haar programma nieuwsgierig naar de toekomst, omdat ze een rond verhaal kan vertellen en intussen haar thematiek weet te verbreden naar meer maatschappelijke thema’s, zoals loverboyslachtoffers, internetexhibitionisten en zelfmoordterroristen die een daad stellen."
-lees het volledige artikel
'De la Croix smaakt naar meer' door Merijn Henfling, in: Volkskrant, 27 jan 2010

"De la Croix speelt in Alles kan kapot, zo neem je aan, een uitvergroting van zichzelf. een exotisch getint meisje uit Edam dat daar per se weg wilde. 'Ik hoor daar niet, ik ben bijzonder.' Op haar elfde stond ze met Michael Jackson op het podium en onlangs was ze nog te gast in Deal or no deal, met Beau van Erven Dorens. (..) Aandacht is het centrale thema van Alles kan kapot. Hoe ver ga je voor die aandacht? Vooral in haar liedjes lijkt De la Croix zelf op zoek naar een balans. Ook als het materiaal in de tweede helft van de voorstelling wat inzakt, blijft de cabaretiere zelf gemakkelijk overeind. (..) ondanks haar vriendelijke, meisjesachtige uitstraling schuilt er flinke woede in De la Croix (..) die in vrijwel het hele programma net onder de oppervlakte ligt. Alles kan kapot is een aangename kennismaking met een jonge vrouw die wel wat aandacht verdient."
'Geestig, plat en flink woedend' door Mike Peek, in: Parool, dec 2009

"Vorig jaar kreeg ze de kans om met de korte voorstelling 'Poldervrouwen' op tournee te gaan. (..) Ze gebruikt er stukjes uit, en zingt ook het liedje 'Poldervrouwen'. (..) nu komen we meer te weten over haar motieven. Die blijken vooral ingegeven door een obsessieve hang naar aandacht, naar snakken naar roem. (..) De cabaretiere moet het niet hebben van een hoge grapdichtheid. Ze bouwt haar nummers zorgvuldig op, al springt dat niet direct in het oog. (..) Haar kracht is dat haar niets-aan-hand-gebabbel steeds als het flauw dreigt te worden een venijnige wending of absurde draai weet te geven. (..) Onder een laagje van opgeruimdheid gaat niet zelden een wrange ondertoon schuil. (..) In haar eerste echte voorstelling blijft De la Croix absoluut overeind. Ze is een innemende persoonlijkheid die onverwacht fel om zich heen kan slaan."
'Ongedwongen Nina de la Croix kan fel uithalen' door Mark Minnema, in: Noordhollands Dagblad, 21 dec 2009

In de media: Oeloek - 1 feb 2010
"Dit derde programma van Theatergroep Oeloek roept namelijk precies dezelfde reacties op als de films van Van Erp: ontroering, plaatsvervangende schaamte, verbijstering, een schaterlach. En op de beste momenten allemaal tegelijk. Wie op zoek gaat naar een rode draad tussen de talloze, in elkaar overvloeiende sketches, komt uit bij onvermogen. Onvermogen om te communiceren, te begrijpen en uiteindelijk: onvermogen om te leven. (..) Pretentieloos amusement is het echter allerminst. Hoe grappig het bijvoorbeeld ook is als twee mannen in een soort zelfmoordmedley alle methoden om jezelf van het leven te beroven voorbij laten komen, er is altijd wel een gebaartje, een woordje of een blik die een diepere laag verraadt. Tekst en spel botsen voortdurend en bijna alle scčnes schuren genoeg om te blijven hangen. (..) Als je al kritiek wilt leveren op Oeloek, zou je kunnen zeggen dat de theatergroep beter schrijft dan acteert. Carlijn van Rij overtuigt in elke rol (..), maar de drie mannen zijn niet altijd even trefzeker."
'Lachen om al dat onvermogen' door Mike Peek, in: Het Parool, 5 nov 2009

In de media: Jan Jaap van der Wal - 30 dec 2009
"Wat heel leuk is, is het ’o ja-gevoel’, dat mensen vier, vijf keer per avond hebben. Je vergeet toch snel wat er allemaal in een jaar gebeurt. (..) Een goeie grap houdt ook in dat je de informatie verstrekt die nodig is. Daarnaast vind ik dat er een mening in moet zitten, een overdenking of een bepaald soort slimmigheid. Mijn vaste thema is in twijfel trekken wat al vaststaat. Ik probeer de dingen terug te brengen naar hun juiste proporties. (..) Geert Wilders en de PVV komen langs, de crisis, het failliet van Borsato’s Entertainment Group, DSB, Doutzen Kroes, Obama, Louis van Gaal en natuurlijk de aanslag op Koninginnedag. (..) Twee jaar geleden hebben we te weinig over nagedacht over het medium televisie, er te weinig gebruik van gemaakt ook. Ik was te veel met de zaal bezig. (..) Ik had al eerder de keuze gemaakt om toen een iets serieuzere show te maken, dat wilde ik op dat moment van mijzelf laten zien. Maar voor televisie had ik een andere volgorde moeten hanteren, lichter moeten beginnen. Daar heb ik met Ruut eerlijk op teruggekeken en we hebben onze conclusies getrokken. Je moet op zo’n oudejaarsavond rekening houden met een groot publiek dat kijkt en dat jou misschien niet zo goed kent of geen geoefend cabaretkijker is. Ik heb nu een makkelijker te behappen structuur bedacht, meer blokken, zodat je niet helemaal in de war raakt, als je halverwege invalt omdat je de oliebollen nog moest afbakken. (..) Ik ben behoorlijk afgemaakt na mijn vorige oudejaarsconference. Dat is me niet in de kouwe kleren gaan zitten, maar kennelijk is het iets dat erbij hoort. Ik heb gemerkt dat ik een treetje hoger ben gaan staan, heb meer verantwoordelijkheid genomen en dus moet ik accepteren dat iedereen een mening over mij en de show heeft. Ik wil daar niet voor weglopen. Een oudejaarsconference doen blijkt een grote droom. Ik heb het naar mijn zin op het podium nu, de show is een fijne en lekkere om te spelen."
-lees het volledige artikel
'Een jaar zoet met de oudejaarsconference' door Rinske Wels, in: Trouw, 29 dec 2009

"(..) op een zeer knappe manier spiegelt hij ons gewetensvol en met grote vakmanschap het afgelopen jaar voor waarin de crisis uiteraard de belangrijkste rol speelt. (..) Maar het is niet alleen crisis wat de klok slaat in deze show waar het name dropping als een kapstok dient waar hij de gebeurtenissen van het afgelopen jaar aan ophangt. Het gaat met name ook over de mentaliteit van de Nederlander die in de PVV van Geert Wilders zijn verhaal ‘bevestigt’ ziet. (..) Nee, het is niet aangenaam om genoemd te worden in deze conference. Of je nu lid van het koninklijk huis bent, politicus, voetballer of volkszanger; je krijgt er moreel genadeloos van langs in een stijl die hard aankomt. Maar alles wat Van der Wal zegt, is zijn antwoord op een veranderend tijdsbeeld. Een tijdsbeeld waarin verlegenheid als sociaal onwenselijk gedrag wordt gezien, een tijdsbeeld waarin wij als gewone mensen ons eigen verhaal maken zonder dat wij ons daar verantwoordelijk voor voelen. (..) Lekker hard lachen met oliebollen is een zeer goed gecomponeerde conference met messcherpe beelden die het afgelopen jaar neerzetten met een morele platonische schaduw voor morgen."
-lees het volledige artikel
'Jan Jaap van der Wal is zeer goed op dreef' door Wiggele Wouda, in: Friesch Dagblad, 29 dec 2009

In de media: Guido Weijers - 30 dec 2009
"Ik ram er in twee uur een enorme hoeveelheid grappen doorheen en ben zeer benieuwd naar het ritme van de voorstelling. Het plan is om er twintig grappen in vijf minuten doorheen te beuken, en daarna overgaan in een totaal andere vorm van entertainment. Dat wordt een battle tussen acts en mijn gesproken woord. (..) 'Het hoort bij deze tijd. We hebben momenteel een zapgeneratie. Ik denk dan; waar kijk ik zelf het liefst naar? Youp van 't Hek maakte één grap in drie minuten en voor zijn tijd was hij extreem snel. Jochem Myjer, Bert Visscher en ik hebben het tempo veel hoger liggen. Ik ben in mijn eentje sneller dan Lebbis en Jansen met elkaar."
-lees het volledige artikel
'Guido Weijers komt met bruut spektakel' door Dennis van Lulling, in: Nu.nl, 29 dec 2009

"Het was ook voor anderen het jaar van tegenstrijdigheden. Marco Borsato, Dirk Scheringa, Yuri van Gelder, Tiger Woods, allemaal helden die alles hadden, maar nu alles kwijt zijn... Dat kleeft een beetje aan dit jaar, vind ik. (..) Ik vind dat je alles kan zeggen over iedereen. Maar ik heb geen grappen over Ramses Shaffy of zo. Ik vind Michael Jackson dan een beter onderwerp, ik pak dingen die bij mijzelf in de belevingswereld liggen. Ik ben 32, ben opgegroeid met de muziek van Michael, niet met die van Ramses. (..) Mijn show gaat ook over serieuze dingen, zoals wat er is gebeurd op Koninginnedag, Oeroezgan, het strandfeest in Hoek van Holland, niet alleen over K2 zoekt K3 en Arie Boomsma die ook aan bod komen, of dus Yolanthe Cabau van Kasbergen en Jan Smit."
-lees het volledige artikel
'Guido Weijers sluit jaar af' door Patricia Cortie, in: Telegraaf, 21 dec 2009

In de media: Droog Brood - 8 dec 2009
"De frisse wind van het toneelmatige Droog Brood kent meer gooi- en smijtwerk. (..) Vergeleken met voorgangers Omwille van de Smeer en De kip met de Gouden Enkels heeft deze voorstelling meer vaart, dat is een pluspunt. Inhoudelijk is het iets minder schrijnend - het kon eerder nog wel eens echt ongemakkelijk worden, nu wordt het randje minder opgezocht. Waar het in vorige voorstellingen vaak over onmogelijke (liefdes)relaties en communicatief onbegrip ging, schuilt de humor nu vooral in absurde situaties. (..) Droog Brood heeft opnieuw een feilloos oog voor het menselijk onvermogen. En dat levert dit keer vooral vermakelijk theater op."
'Vermakelijk theater over menselijk onvermorgen' door Merijn Henfling, in: Volkskrant, 24 nov 2009

"Meestal komt er een samenspraak op gang die eerst nog wel enigszins alledaags lijkt, maar al snel een rare wending neemt. Zodat er een komisch soort kortsluiting ontstaat. (..) Alle scenes lopen zo goed als moeiteloos in elkaar over. Zelfs de lange stiltes - uiterst ongebruikelijk in de humoristische sector - zijn spannend. (..) Als het bij Droog Brood ergens over gaat, is dat misschien het ongemak in allerlei situaties.
'Droog Brood veroorzaakt komische kortsluiting' door Henk van Gelder, in: NRC Handelsblad, 24 nov 2009

"In 'Een frisse wind' nemen ze de zakenman op de korrel, en dan vooral zijn platheid, egoisme en zelfingenomenheid. Zijn vriendschappen zijn oppervlakkig en hij overschreeuwt zijn zwakheden. Hoeflaak en Van de Witte zijn goede acteurs en spelen dit type man op voortreffelijke wijze. (..) Het duo is meester in het overbrengen van plaatsvervangende gene en schaamte. (..) Bas Hoeflaak is het overrompelendst in dit programma: hij is hard op weg om de titel van Nieuwe Vieze Man te bemachtigen."
'IJzersterk in onfrisse zaken' door Annet de Jong, in: Telegraaf, 23 nov 2009

"Als het allemaal niet zo vervreemdend zou zijn, zou je het een geengageerd programma kunnen noemen. (..) Nog steeds staat bij het duo de miscommunicatie tussen mensen centraal. Zo ook weer in 'Een frisse wind'. (..) Absurdisme viert hoogtij in 'Een frisse wind' en als je denkt dat het niet gekker kan, doen ze het gewoon toch. Hoeflaak blinkt weer uit in de 'bedrukte blik'. Je voelt aan alle kanten met hem mee in zijn ongemakkelijke situatie op het toilet. Het is een bijna woordloze slapsticksketch, in de lijn van Mister Bean. Fascinerend knap en grappig."
'Een nier afstaan? Nee joh, dat doen we maar niet' door Rinske Wels, in: Trouw, 24 nov 2009

In de media: Vrouwelijke cabaretiers - 7 dec 2009
Ellen Dikker, Nathalie Baartman en Katinka Polderman werden allen genomineerd voor de Neerlands Hoop.
"Hoe belangrijk is zo'n nominatie? Baartman: 'Heel fijn. Je doet iets wat uit je hart komt, en je moet toch maar kijken hoe de reacties daarop zijn. Voor mij is het een soort erkenning.' Dikker: 'Het voelt als een HEMA-keurmerk. Daarvoor denk je: is het nou wel wat? Nu hoef je dat niet meer zo te bevechten.' Polderman: 'Ik vind het wel leuk! Het overrompelde me nogal. Ik dacht: sta ik hier al?' (..)

Polderman: 'Ik (vind) het totaal geen issue dat ik vrouw ben.' Baartman: 'Ik voel me heel juist heel vrouwelijk op het toneel, ik wil die vrouwelijkheid ook tonen. Dat vind ik interessant. Inderdaad, er is heel veel mannencabaret. Dat heeft te maken met willen scoren, de zaal op een mannelijke manier helemaal inpakken.' Dikker: 'Een kwestie van met hun pik zwaaien, haha.' Baartman: 'Ik sta op het toneel zonder dat ik bewust wil scoren. Ben ik totaal niet mee bezig. Ik ben inderdaad een vrouw, en waarschijnlijk wel een grappige vrouw. Ik doe gewoon mijn ding. Dat vind ik wel een meer vrouwelijke benadering.' Polderman: 'Jij hebt geen imponeergrapjes.' Dikker: 'Wij hebben minder oneliners, volgens mij. Wij bouwen niet eerste een grap op, en slaan dan de zaal in één keer - pats! - om de oren.' Baartman: 'Nee.' Polderman: 'Ik doe dat wel! Met een set-up en een punchline: echte oneliners. Ik geloof toch wel dat ik echt grappen heb met een hele vette clou.' Baartman: 'Maar zo ben jij gewoon.' (..)

Wie vinden jullie zelf goed? Baartman, fluisterend tegen de anderen: 'Zullen we gewoon elkaar zeggen?' (..) Dikker: 'Ik hou er wel van als de echte wereld en de theaterwereld elkaar raken. Sacha Baron Cohen vind ik heel goed (..) Polderman: 'De mannen van de Bende van Vier, dat zijn wel mijn helden: Maarten van Roozendaal, Theo Nijland, Jeroen van Merwijk en Kees Torn. Net als Willem Wilmink - de liedjesschrijvers dus. En Brigitte Kaandorp.' Baartman: 'Wim Helsen is mijn held. Ik vind zijn absurditeit leuk. Ik hou gewoon niet zo van grappenmakers. Ik hou meer van mensen die een verhaal vertellen en die terloops grappig zijn. Die het er niet om doen.' (..)

Hoe gaat jullie volgende programma eruit zien? Polderman: 'Ik wil nog geëngageerder worden. Het minder over mezelf gaan hebben. Maar ja, of dat lukt?' Dikker: 'De grap is dat ik dacht mijn ik-stem groter zou worden. Maar hij is juist gereduceerd tot nul. Mijn eigen stem zit verscholen in al die personages.' (..) Baartman: 'Ik wil iets normaler worden, op het toneel.' Dikker: 'Jij houdt net een heel pleidooi voor gekte!' Baartman: 'Nou ja, ik bedoel daarmee te zeggen: ik heb in Roemenië zoveel geweldige verhalen meegemaakt, die wil ik gewoon kunnen vertellen op het toneel. Snap je? Ik wil graag dat het nog natureller wordt, het nog persoonlijker maken. Maar je kunt het van tevoren niet bedenken. Bij mijn tweede voorstelling dacht ik ook: nu moet het iets realistischer worden. Werd het weer helemaal absurd.'"
-lees het begin van het artikel
'De opmars van de vrouwelijke cabaretiers' door Hilde Postma, in: HP/De Tijd, 2 dec 2009

In de media: Sonneveld voor altijd - 28 nov 2009
"‘Goedenavond, we gaan er een gezellige avond van maken.’ Als deze openingszin zonder ironie wordt uitgesproken, met de frisse glimlach van AVRO-coryfee Frits Sissing, dan weet je dat het een lange zit gaat worden. En dat werd het. (..) Geheel zonder kwaliteit is Sonneveld voor altijd! niet. Daar zorgen Suzan Seegers en Syb van der Ploeg voor. (..) (Seegers) heeft de komische glans en de ernst om Sonneveld-nummers als Het hondje van Dirkie en Carolien tijdloos te maken. De matig zingende Frits Sissing lijkt er vooral voor de kneuterige sfeer bijgehaald, en Trudy Labij voor de geestige Sonneveld nummers. De Stalmeester en Nikkelen Nelis helpt zij totaal de vernieling in. (..) Het gebrek aan enige fantasie in de regie van Eddy Habbema maakt Sonneveld voor altijd! tot een tragisch gemiste kans."
-lees het volledige artikel
'Niets tragi-komisch te horen van Tearoom Tango' door Patrick van den Hanenberg, in: Volkskrant, 24 nov 2009

"Wim Sonneveld met zijn charme, nauwgezette timing en feilloze dictie laat zich moeilijk imiteren, laat staan evenaren. Het ensemble, dat verder bestaat uit Trudy Labij, Syb van der Ploeg, Roberto de Groot en Suzan Seegers, zingt en speelt Sonnevelds liedjes en sketches, maar overtuigt nergens. Dat ligt deels aan de fantasieloze regie (..) maar meer nog aan de zielloze vertolking van het repertoire. (..) En dan dat arme hondje van Dirkie. Dat hij in het gelijknamige liedje wordt vermoord is erg, maar wat hier op toneel gebeurt is erger: met haar pieperige uitvoering en vet aangezette Amsterdamse accent maakt Seegers slapstick van wat hoort te ontroeren. Nee, als hommage is Sonneveld voor altijd! volledig mislukt."
-lees het volledige artikel
'Hommage aan Sonneveld mislukt' door Joukje Akveld, in: Het Parool, 25 nov 2009

"Voor de mensen die zijn optredens in het theater en op televisie nog hebben gezien was het vrijdagavond een feest van herkenning. De liedjes spreken mensen van latere generaties bepaald niet meer aan. (..) Zo werd De opperstalmeester (sic) uitgevoerd door Trudy Labij die het op zich leuk deed, overigens met iets meer mimiek en uitbundigheid dan Sonneveld zelf. Maar zo'n sketch is alleen leuk voor degenen die nog iets weten van het defile op Soestdijk. (..) Syb van der Ploeg was wel het buitenbeetje van de groep. (..) Robert de Groot vertolkte de liedjes redelijk op een Sonneveldse manier, Frits Sissing deed daar overigens niet veel voor onder en Suzan Seegers heeft een mooie stem en vertolkte de liedjes heel verdienstelijk. Een voorstelling die bij het publiek goed in de smaak viel."
-lees het volledige artikel
'Ode aan een veelzijdig artiest' door Jack Fröhlich, in: Friesch Dagblad, 23 nov 2009

"Frits Sissing, Syb van der Ploeg, Roberto de Groot, Trudy Labij en Suzan Seegers krijgen de eer een mooi gebaar richting de theaterlegende te maken. Een in eerste instantie natuurlijk niet de meest logische keuze voor een liedjesprogramma, maar wat is het een goede keuze geweest! Als ik je vertel dat de performance van Frits Sissing de grootste verassing en één van de hoogtepunten in de show is, denk je waarschijnlijk dat ik zwaar aan de alcohol moet hebben gezeten. (..) We kunnen alleen maar hopen dat Frits vaker dit soort uitstapjes maakt. (..) om nou te zeggen dat de humor van Wim Sonneveld nou nog leuk is in deze tijd. De goede man is natuurlijk in zijn tijd grandioos geweest, maar hedendaags is de humor werkelijk beschimmeld van oudheid. Zo vroeg ik me bijvoorbeeld af bij een stukje over een stalmeesteres waar nou die ene hilarische grap moest blijven en of het überhaupt wel grappig bedoeld was? Wim Sonneveld is overleden en zijn grappen zijn dat ook al tijden. (..) Het oog wil echter ook wat en het is daarom dan ook werkelijk jammer dat er geen aandacht wordt gegeven aan een wat spectaculairder lichtontwerp."
-lees het volledige artikel
'Sonneveld voor altijd' door Dennis Piek, in: Demusicalbende, 25 nov 2009