In de media: Erik van Muiswinkel - 26 jan 2012
"Barack Obama en Erik van Muiswinkel zijn even oud; ze werden alle twee geboren op 4 augustus 1961. Als dat toeval is, zegt de cabaretier van de twee, dan zou dat toch wel héél toevallig zijn. (..) De snelle montage tussen feiten en lachwekkende fictie is een van de voornaamste kwaliteiten van 4-8-'61 (..) Obama is daarin een mooie kapstok waaraan veel op te hangen valt. (..) Ook zingt hij een handvol sterke cabaretliedjes (..) In die context is bovendien plaats voor twee typetjes. (..) Zo lopen zelfspot en komische zelfoverschatting voortdurend verrassend door elkaar. Dat maakt 4-8-'61 tot cabaret op hoog niveau."
'Van Muiswinkel zit vol zelfspot' door Henk van Gelder, in: NRC Handelsblad, 8 nov 2011

"In 4-8-'61 neemt Erik van Muiswinkel het publiek mee op een reis naar Chicago. (..) De met Obama gedeelde geboortedag wordt op alle mogelijke manieren uitgespeeld: door het aanstippen van de sleutelmomenten uit hun levens die min of meer synchroon plaatsvonden, of door het benoemen van de verschillen tussen Amerika en Nederland. (..) Het Obama-verhaal is dusdanig sprankelend en boeiend verteld dat je de flauwere gedeeltes uit de show, een aantal grappen over de ongemakken van het 50 worden en een monoloog van een cynische bankier snel voor lief neemt. (..) Van Muiswinkel heeft een voorbeeldige balans gevonden tussen een inhoudelijk, politiek verhaal en de relativering daarvan, waardoor deze voorstelling nooit moralistisch wordt."
'Het verhaal over Obama wordt sprankelend verteld. Van Muiswinkel wordt op geen enkel moment moralistisch. ****' door Joris Henquet, in: Volkskrant, 7 nov 2011

In de media: Ronald Goedemondt - 26 jan 2012
"Over Goedemondt zelf niets dan goeds. Hij is snel, energiek en alert als altijd. (..) De grappen in Binnen de Lijntjes zijn helaas te zwak. Goedemondt associeert lekker maar het is allemaal net niet absurd genoeg. De teksten blijven te eendimensionaal en te puberaal. De cabaretier leent ook iets te vaak het stemmetje van Hans Teeuwen, dit gaat ten koste van zijn authenticiteit. (..) Hij grossiert in losse flodders, en toch maakt de cabaretier zich er niet gemakkelijk van af. Fanatiek struint hij door de krochten van zijn brein op zoek naar opmerkelijke kronkels. (..) Nu ratelt hij maar raak, of het nou gaat over skinny jeans of geurkaarsen. Goedemondt flippert alle kanten op. Met soms een mooie knaller, verspeelt hij de bal te vaak."
Goedemondt verspeelt flipperbal te vaak' door Marion Groenewoud, in: Stentor, 18 nov 2011

"(Goedemondt) presenteert het keer op keer om van zijn eigen onlogische gedachten logica te maken. Tegelijkertijd laat hij zien hoe onlogisch sommige dingen zijn die wij volstrekt normaal vinden. (..) Hij hopt moeiteloos van het ene naar het andere verhaal, zonder al te veel samenhang. (..) Hij blaast graag kleine gebeurtenissen op tot absurde proporties. (..) perfect gevoel voor timing (..) lachkanon (..) klassieke tranen van het lachen (..)."
'Een ontregelend lachkanon ****' door Merijn Henfling, in: Het Parool, 26 mrt 2011

In de media: Van der Laan en Woe - 9 jan 2012
"Met groots gemak schakelen Jeroen Woe en Niels van der Laan van het ene personage naar het andere. Memorabel is de vergaderscene, waarin ze allebei tenminste drie rollen spelen. (..) Prettig ook is dat het duo actueel is. (..) Fraai is dat de personages later in de voorstelling terugkomen en dat verschillende scenes bij elkaar worden gebracht. Superlatief os gewoon goed."
'Sketches in razend tempo ****' door Annet de Jong, in: Telegraaf, 28 jan 2011

"met hun huidige opzet zijn ze minder onderscheidend van andere cabaretduo's die op een vergelijkbare manier werken. Hun rode draad (over de opgefoktheid van deze tijd) is bovendien meer een rood draadje. Bij hun vorige shows moest het publiek misschien wat meer moeite doen, maar dan had het wel wat. (..) Van der Laan en Woe horen bij de interessante cabaretiers van de jonge lichting, daarover geen twijfel. Maar of ze met deze voorstelling nou de beste vorm hebben gevonden? Misschien dat ze daar nog verder naar moeten zoeken."
'Cabaretduo heeft publiek in 't vizier' door ?, in: Volkskrant, 28 jan 2011

In de media: Nilgün Yerli - 9 jan 2012
"In haar nieuwe cabaretsolo is vlinderlichte spot het belangrijkste wapen van Nilgün Yerli. Met laconieke grappen zet ze Nederland tegenover Turkije, maar ook een prozaïsche echtgenoot (Henk dus) tegenover de romantische droom van de Bouquetreeks. (..) Soms neemt Nilgün Yerli zo'n Bouquetboekje ter hand om daaruit - al of niet gefingeerde - passages voor te lezen. Dat verveelt op den duur. Maar er staat tegenover dat ze voortdurend met uitdagende flair haar publiek bespeelt. En dat ze die teleurstellende echtgenoot aan het slot toch nog een verrassend aardig trekje geeft."
'De halfgelaarsde Nilgün Yerli spot met Nederland en Turkije' door Henk van Gelder, in: NRC, 14 nov 2011

"Afgewisseld met het verhaal over Henk en het uitgebluste huwelijk wordt in de voorstelling geschakeld tussen talloze andere anekdotes en typetjes. (..) Nilgün Yerli is een getalenteerd vertelster, met een hele prettige, relaxte podiumuitstraling. (..) De verhaallijn die wordt voorgelezen uit de bouquetroman zou een parodie op het genre moeten zijn, maar is helaas net zo saai als de doorsnee bouquetroman zelf. Daarnaast zijn de korte fragmenten over een Turkse immigrante die tussen twee culturen leeft te clichématig; het zijn veelal grapjes die al te vaak zijn gemaakt, door Nilgün Yerli zelf, of door collega-cabaretiers met een soortgelijke thematiek."
'Cabaret: Weer met henk **' door Joris Henquet, in: Volkskrant, 14 nov 2011

In de media: Sara Kroos - 26 dec 2011
"Sara Kroos (is) een cabaretière geworden die alles in de hand heeft en ook in de kleinste verhaaltjes over huiselijke muizenissen uiterst geestig en gevat kan zijn. In beeldende taal roept ze zotte situaties op, met een volstrekt volleerde timing en een ogenschijnlijk gemak dat grote bewondering wekt. (..) Samen met haar vaste regisseur Jessica Borst heeft ze zodoende een programma gemaakt dat niet alleen haar zesde is, maar ook haar beste."
'Sara Kroos nu een wonder van evenwicht ****' door Henk van Gelder, in: NRC Handelsblad, 29 okt 2011

"Voor de leeuwen gaat over mensen. Mensen die elkaar dwarszitten. Of zoals Kroos het zegt: inleven in kost nu eenmaal meer moeite dan uitleven op. (..) De nadruk ligt sterker op grappen dan in haar vorige programma. (..) Het grove schelden lijkt definitief verleden tijd. (..) ze durft zowel stoer als kwetsbaar te zijn (..) Kroos weet die uitersten bovendien prima te bundelen tot een gebalanceerd geheel. (..) Boheems was misschien minder evenwichtig, maar bruiste wel de pan uit. Dat ontbreekt hier een beetje. Kniesoor."
'Kroos blijft zich ontwikkelen ****' door Mike Peek, in: Het Parool, 30 okt 2011

"Door de losse sfeer en de huiselijke onderwerpen kabbelt de voorstelling soms nogal voort en wil het niet echt spannend worden. Bovendien zijn de conferences en grappen lang niet allemaal even sterk. (..) Muziek heeft in Voor de leeuwen een bijrol. (..) Het accent ligt heel bewust op de conferences en de interactie met de zaal. Een duidelijke keuze van Kroos, die met dit programma weer cabaret 'op het randje' wil maken. (..) het is heel gezellig met Sara Kroos in de huiskamer, maar de sfeer is er wel erg ongedwongen."
'Iets te gezellig in Sara's huiskamer ***' door Joris Henquet, in: De Volkskrant, 31 okt 2011

"Veelvuldig zoekt ze het contact met de zaal. Om eens te horen waar die mevrouw op rij één nou bang voor is en die mijnheer op rij vier. Op een warme, ontspannen manier verwerkt ze delen van zulke conversaties in haar programma, soms zelfs als 'running gag'. (..) Wereldschokkend zijn haar observaties nergens, maar Sara Kroos vertelt meeslepend en beeldend. (..) Ronduit ontroerend is het lied waarin de cabaretiere zich verplaatst in de dood, de grote gelijkmaker op wie ieder mens kan rekenen."
'Sara Kroos stoer en kwetsbaar ****' door Marco Weijers, in: Telegraaf, 30 okt 2011

In de media: Ronald Smink - 26 dec 2011
"Smink heeft een karakteristieke mimiek en opmerkelijke typetjes in huis maar hij is geen absurde komiek. (..) Zijn programma 'Bor Knok' is een meer dan onderhoudend jongensboek op het Friese platteland. Het is bovenal een origineel en ontroerend verhaal waarin een jongen lijdt onder de pijnlijke echtscheiding van zijn ouders."
'Het weergaloze Joure van Ronald Smink ***' door Marion Groenewoud, in: Stentor, 17 okt 2010

"Dat Sminks voorstelling Bor Knok toch zo leuk is, ligt (..) niet zozeer aan de teksten, die soms wat te simpel of voor de hand liggend zijn. Het is meer de manier waarop Smink iedere sketch opstuwt tot een wervelwind van accentjes, gebaren en geschreeuw zonder dat hij over de rand gaat. (..) Zijn materiaal is (..) nog niet altijd even trefzeker, maar Smink voelt zich zo goed thuis op het podium, dat je hem dat graag vergeeft."
'Grollen zijn absurd en toch herkenbaar' door Mike Peek, in: Het Parool, 25 okt 2010

"Het leven vol mislukkingen dat Smink schitterend verhaalt in zijn debuutprogramma kent wel wat absurdistische grappen, maar de meeste schuren toch wel heel erg pijnlijk langs de realiteit. Daarom is het ook een genot om naar dit jonge talent te kijken, want hij beheerst nu al de balans tussen ernst en luim die elkaar afwisselen in het tempo van het leven zelf. (..) Je kunt met Ronald Smink dan ook erg lachen, maar pas op dat het lachen je niet vergaat, want hij komt soms venijnig uit de hoek met een harde rechtse. En tijd om te bukken krijg je bij hem niet."
'Cabaretier Ronald Smink hoort er nu al helemaal bij' door Wiggele Wouda, in: Friesch Dagblad, 30 nov 2009

"Smink beschikt over een levendige fantasie. Hij maakt snelle grappen en vertelt absurdistische verhalen. (..) Dankzij de sterke combinatie van een veelkleurige stem en een atletisch lijf beeldt hij zijn originele avonturen overtuigend uit."
'Ronald Smink maakt een grote stap in het theater ***' door Ton Henzen, in: Meppeler Courant, 17 okt 2011

In de media: Anne van Rijn - 29 nov 2011
"Anne van Rijn (..) wil zich spiegelen aan Conny Stuart (..) het verschaft haar wel een mooi kader om veel liedjes te zingen die ooit door Conny Stuart werden vertolkt (..) Conny Who? (..) is een verfijnd mozaïek van eigen overpeinzingen, uitspraken van Conny Stuart en liedjes geworden (..) Zelf heeft Anne van Rijn, die doorgaans de helft van het cabaretduo Dames voor na Vieren is, net niet alle finesses van haar grote voorbeeld, maar wel het interpretatietalent dat deze teksten opnieuw tot leven brengt. Zodat dit geen liedjes van vroeger meer zijn, maar van nu."
'Stuart eren met fijn mozaïek ***' door Henk van Gelder, in: NRC, 21 sept 2011

"'De voorstelling gaat over het beeld dat ik van Conny Stuart heb en hoe dat van invloed was op de beslissingen die ik neem. Haar fans moeten dus niet verwachten dat ik alleen maar haar speel en haar liedjes zing. (..) Het is zeker ook de bedoeling dat het jeugdiger deel van het publiek zich herkent in mij, de jonge vrouw die als freelancer in deze wereld haar weg moet zien te vinden (..) Mijn leven lang hoor ik al dat ik op Conny lijk. Zelf vond ik ook al snel dat de liedjes die ze zong me goed lagen. Zo ben ik me in haar gaan verdiepen en kwam ik erachter dat er best behoorlijk wat feitelijke dingen in onze levens overeenkomen.'"
'Theaterlegende Conny Stuart als spiegelbeeld' door Louis du Moulin, in: AD, 13 sept 2011

In de media: Purper - 29 nov 2011
"(Frans Mulder en Marjolijn Touw) spelen een voorstelling die dicht bij henzelf ligt, vol emoties en verdriet, voorspoed en weemoed. (..) Alles is even vakkundig en tot in de puntjes verzorgd in een ouderwets goede kleinkunstvoorstelling. Inclusief rode draad over wie een held is. (..) Ze citeren de dichter Lucebert: alles van waarde is weerloos. Ze concluderen dat alle weerlozen de ware helden zijn. Vanaf de eerste minuut is zonneklaar dat Mulder en Touw gewoon elkaars helden zijn."
'Purper: ouderwets goede kleinkunst' door Anne-Rose Bantzinger, in: Parool, 27 okt 2011

"Het aantrekken van Marjolein Touw blijkt een gouden greep. Ze is bekend geworden als musical-ster (..) In Helden kan zij zichzelf in al haar veelzijdigheid laten zien. Ze heeft een geweldige présence, zowel in het treurig nostalgische 'Ooit kende ik een liefde', als in het hilarische 'Sla me met je koekenpan', een lied over koken als sadomasochistisch substituut. Touw inspireert en daagt uit, Mulder laat zich dit maar al te graag welgevallen. Zo ontstaat een onderhoudende voorstelling, die met groot vakmanschap over het voetlicht wordt gebracht. (..) Over de enscenering is goed nagedacht. Ook het lichtplan en het decor van Pelle Herfst dragen bij aan een voorstelling die opgenomen kan worden in een toekomstige cabaretbijbel als kleinkunst van de bovenste plank."
-lees het volledige artikel
'Marjolijn Touw schittert bij Purper ****' door Fokke-Jan Dijkstra, in: Stentor, 17 nov 2011

In de media: Andre van Duin - 28 nov 2011
"Geen groot orkest, geen showballet, maar drie artiesten en een viermanscombo. Een paar liedjes, samenspraakjes, een enkele conference en een handvol sketches, met Van Duin als onbetwist middelpunt, Ron Brandsteder als aangever en Anne-Marie Jung als veelzijdige leading lady. (..) Anne-Marie Jung staat aanvankelijk tegenover hen als iemand van een veel jongere generatie die een duetje van haar twee collega's oubollig noemt, en blijkt al snel een aanwinst. Ze zingt twee mooie liedjes in het kleinkunstgenre en beschikt volop over het komische talent voor de vrouwentypetjes. (..) En dat sommige sketches misschien wel iets eerder aan hun pointe hadden kunnen toekomen, doet er nauwelijks toe als Van Duin op zijn best is. Zoals hier."
'Pure kolder Van Duin leidt tot lachsucces ****' door Henk van Gelder, in: NRC, 26 sept 2011

In de media: Brigitte Kaandorp - 28 nov 2011
Brigitte Kaandorp geeft het publiek in Cabaret voor Beginners tips om zelf aan de slag te kunnen.

"Aan de hand van 10 praktische punten neemt ze ons mee in de keuken van de cabaretier, zodat we na vanavond zelf thuis aan de slag kunnen. En het hoeft allemaal niet zo moeilijk, vindt Kaandorp. (..) Een beetje ouwehoeren over wat er zoals mis ging in je leven, dat zal ook wel lukken. De timing en het oeverloze geneuzel van Kaandorp zullen we echter nooit onder de knie krijgen. Dialoogjes met het publiek, oké, een beetje lef brengt ons ver. (..) Inhoud? Dat is bijzaak; het verhaal moffel je op het laatst even in elkaar. "Zijn er nog vragen Zwolle?" Die zijn er volop. Krijgen we een certificaat, komt er een vervolgcursus? En Mies, die wil weten wanneer de reünie is."
-lees het volledige artikel
'Kaandorp leidt op tot volleerd thuiscabaretier' door Marion Groenewoud, in: Stentor, 9 nov 2011

"'De belangrijkste regel? Die staat op het schoolbord dat ik naar het theater meeneem met stip op nummer één', vertelt de ervaren cabaretière. 'Je moet opkomen. Anders kun je niet afgaan.' Een kort optreden tijdens het 25-jarig jubileum van Cameretten bracht haar op het idee. 'In een half uurtje legde ik uit hoe je een cabaretprogramma in elkaar zet. (..) wat ik vertelde, klopte wel. (..) Zonder timing en uitstraling ben je nergens. En ergens is dat wel weer geruststellend."
-lees het volledige artikel
'Brigitte Kaandorp: Cabaretcursus van La Kaandorp' door Marco Weijers, in: Telegraaf, 17 nov 2011

In de media: Jörgen Raymann - 22 nov 2011
"Geen grove humor maar veel onschuldige seksuele toespelingen die leiden tot grote hilariteit. (..) Zijn nieuwe programma gaat over grote en kleine angsten; de show wordt echter geen moment beklemmend. Raymann straalt namelijk van het begin tot het eind oud-Hollandse gezelligheid uit. En hij vermengt lekkere Caribische muziek met Nederlandse onverschrokkenheid (..) Politiek deelt hij slechts speldenprikjes uit (..) Raymann is niet zozeer angstig dan wel te beleefd voor stevige en absurde uitlatingen. Hij wil de sfeer aangenaam houden voor alle partijen. "
'Raymann bezweert angst met gezelligheid' door Marion Groenewoud, in: Stentor, 6 mrt 2011

In de media: Theo Nijland - 22 nov 2011
"Een Nederlandse operetteheld die tijdens de Tweede Wereldoorlog een favoriet van Adolf Hitler was (..) dat moet Johan Heesters zijn, al heeft hij hier een andere naam gekregen. Theo Nijland, de gedistingeerde liedjeszanger, (..) Samen met regisseur Daniël Samkalden heeft Nijland een muzikaal mozaïek op de vierkante millimeter gemaakt, met intrigerende geluidseffecten en nummers in zijn eigen unieke, grillige stijl (..) Het vloeit allemaal wondermooi samen in een voorstelling die een navrant soort weemoed ademt."
'Nijland speelt met foute zanger' door Henk van Gelder, in: NRC, 27 okt 2011

"Voor zijn nieuwste programma In andere handen heeft Theo Nijland een ontmoeting bedacht met de omstreden zanger voor de artiesteningang van een Nederlands theater. (..) echt spannend wordt het nooit. (..) De dialoog verzandt. Het is een programma zonder heldere lijn en krachtige clou. Aardig, maar niet helemaal op zijn plek is een Finkers-achtige monoloog. Een aantal sterke nummers houdt de zaak nog enigszins overeind. (..) een groter bezwaar is de theatrale onmacht van het programma. Bij Nijland reken je altijd op een goed gecomponeerde roman, het is dit keer een wat slappe short story geworden."
'In andere handen **' door Patrick van den Hanenberg, in: Volkskrant, 26 okt 2011

"Virtuoos geschreven en gespeelde dialogen tussen de oude man en Nijland onthullen langzaam de contouren van de wereld waarin het verhaal zich afspeelt. (..) Nijland schiet voortdurend heen en weer tussen gevoel en bijtende satire. (..) Hij neemt het publiek behoorlijk in de tang met een hilarische imitatie van Herman Finkers, die echter vooral als parodie op 'ander' cabaret bedoeld lijkt te zijn. Een parodie die trouwens ook weer naadloos aansluit bij het verhaal van de oude zanger. (..) In andere handen biedt meer moois dan je na één keer kijken kunt bevatten."
'Theo Nijland kent zijn gelijke niet *****' door Mike Peek, in: Het Parool, 25 okt 2011

In de media: Daniël Arends - 21 nov 2011
"(Arends) filosofeert en grapt zich een weg door de avond. Soms lijkt hij meer met zichzelf bezig dan met het publiek, zeker als hij quasi arrogant laat merken meer dan tevreden met zichzelf te zijn. De harde grappen vertelt hij met oosterse charme. Deze methode werkt verrassend bindend met de zaal. (..) Arends heeft de lat dit keer veel hoger gelegd. Niet alleen door een kop en een staart aan zijn betoog te knutselen (..) maar vooral door slim zijn opvattingen over ambitie en wat een goed karakter is door diverse verhalen heen te vlechten. Arends heeft de ideale verhouding gevonden tussen stand up comedy en cabaret om anderhalf uur te boeien."
'Daniël Arends maakt van theater intieme kroeg met pooltafel' door Patrick van den Hanenberg, in: De Volkskrant, 17 jan 2011

In de media: Leon van der Zanden - 16 nov 2011
"In een goed gevulde schouwburg in Tilburg kreeg hij de lachers op zijn hand met zijn grappen, zijn alerte spel met het publiek en zijn soepele lijf. Maar daarmee kiest hij ook voor gemakkelijk succes en behagen. (..) Dat hij niet alleen bestelling heeft voor het lagere vermaak, maar ook verdieping zoekt (..) komt slechts sporadisch voorbij en blijft ondergeschikt aan de behoefte aan leukdoenerij. (..) De cabaretier is een Bekende Brabander die je een inkijkje gunt in zijn eigen keuken en vrolijk commentaar levert op zijn vrijgezellenbestaan. Vermakelijk, persoonlijk en plat tegelijk."
'In de ban van loltrapperij' door Henk Langenhuijsen, in: Eindhovens Dagblad, sept 2011

In de media: Youp van 't Hek - 15 nov 2011
Na zes jaar aandringen gaf Youp van 't Hek alsnog een interview aan het tijdschrift Quote.
"Leest u Quote weleens? Of de Quote 500? '(..) De Quote 500 snap ik heel goed. Rijke mensen kijken. Grappig, toch? Sommigen vinden het terecht een veredelde ontvoeringslijst. Dat is de reden waarom ik jaarlijks mijn miljoenen weggeef. Om niet in jullie lijstje te komen.' (..) 'ik hecht niet zoveel belang aan hebben. Dat is typisch Quote. Mensen die hebben belangrijk vinden, mag ik graag fileren. Maar het leukst zijn natuurlijk de ijdele jokkers, de politici die continu parachuteloos door de mand vallen. Mensen die rijk zijn, ik vind het prima. Als het geld maar vrolijk bij elkaar is gegraaid. Zonder gênante massaontslagen en zonder exorbitante grepen uit een bijna lege kas.' (..) Is de komiek een ondernemer? 'Nee, zo zie ik mezelf niet, hoewel mijn circus natuurlijk wel gewoon een bedrijf is. Met - als ik speel - veel mensen in dienst. Het wordt geleid door een van mijn beste vrienden. Hij houdt de boel ontspannen in de gaten. En dat doet hij goed. De meeste mensen die bij me werken, doen dat al heel lang. Gewoon vrienden. (..)' (Van 't Hek geeft tips voor beginnende cabaretiers, zk) 'Ten eerste, heel belangrijk: hij, m/v, moet nooit aan geld denken. Maar dan ook echt nooit. Dan maakt hij kans een langer laaiend vuurtje te zijn. Verder kilometers maken, zowel qua schrijven als spelen. Niet te vroeg op de buis; er staat daar zoveel shit te stotteren en te haspelen. Als laatste, ook héél belangrijk: zeker een jaar of twintig interviews met uw blaadje weigeren!'"
'Youp spreekt' door Joost van Kleef, in: Quote, 3 nov 2011
NB: Van 't Hek was niet blij met de titel 'Youp spreekt'.
-Een boos gesprek met Youp van 't Hek

In de media: Thijs van Domburg - 14 nov 2011
"Er stond hem een gezellige avond voor ogen vol herkenbare grapjes. (..) Literaire debutanten wordt wel eens verweten dat ze te grote thema's aansnijden. Nummer 1 op die lijst: de apocalyps. Van Domburg vertilt zich echter niet met zijn eerste avondvullende cabaretprogramma. (..) Van Domburg toont zich een rasverteller. (..) een hoorspel waarin Van Domburg vooral enorm veel grappen kwijt kan. (..) Later wordt de toon wat donkerder. Dan mondt het verhaal over de apocalyps uit in maatschappijkritiek."
'Zelverzekerd debuut Thijs van Domburg ****' door Mike Peek, in: Het Parool, 3 nov 2011

In de media: Monica Da Silva Trio - 14 nov 2011
"Monica Da Silva heeft haar gelijknamige trio verlaten. Haar begeleiders Tim Kamps en Arjen Lubach gan verder als duo. (..) De grappen volgen elkaar snel op, waarbij serieuze opzetjes soms genadeloos worden afgekapt met bijtende teksten. (..) Hilarisch is als het publiek bij hun acts betrokken wordt. Een topact is als ze gebruik maken van een soundmachine en met reacties uit het publiek gaan improviseren."
'Koefnoenhumor en gangsta-rap met duo Monica Da Silva Trio' door Rudolf Hunnik, in: GPD, 28 mrt 2011

"De voorstelling begint met projectie: een parodie op de TV Show van Ivo Niehe, waarin Paul Groot als de ronkende reporter op jacht gaat naar de geheimzinnige zangeres. (..) Het probleem is alleen dat de voorstelling na die beginbeelden meteen over haar hoogtepunt heen is. Want wat Lubach en Kamps verder verzonnen hebben om hun eerdere Parade-showtje avondvullend te maken, kan niet veel meer dan een dagje brainstormen hebben gevergd. Ze babbelen wat, acteren een obligaat nummertje nepruzie en zingen een paar in elkaar geflanste liedjes volgens een vast stramien: één raar zinnetje en daarna niets bijzonders meer."
'Een grap is te weinig voor een hele avond spelen' door Henk van Gelder, in: NRC, 24 mrt 2011

"Er is veel chemie tussen de explosieve Kamps en de meer bedachtzame Lubach, die feilloos op elkaar zijn ingespeeld. (..) het materiaal is van een constant hoog niveau. (..) absurdistische, ietwat kinderlijke humor over alles en vooral niets. (..) hun belangrijkste wapen is toch de knipoog. Ze keren zichzelf en de voorstelling binnenstebuiten, spelen voortdurend met theaterwetten en bespotten elkaar. (..) de schijnbare nonchalance waarmee Lubach en Kamps op het podium staan, is bedrieglijk. Het Monica da Silva Trio is een tot in de puntjes verzorgde acts."
'Knipoog is belangrijkste wapen van Lubach en Kamps ****' door Mike Peek, in: Het Parool, 19 mrt 2011