In de media: Klaas van der Eerden - 22 jan 2013
"Op wat geëngageerde speldenprikjes na blijft Klaas van der Eerden ook deze keer comfortabel dicht bij zijn eigen belevingswereld. (..) En die is prettig herkenbaar, met name voor de dertigers die zelf een oppas voor de kroost hebben moeten regelen om een avondje naar de schouwburg te kunnen. (..) de cabaretier levert een tot in de puntjes verzorgd theaterprogramma af waar je je geen buil aan kunt vallen."
'Van der Eerden ***' door Esther Kleuver, in: Telegraaf, 3 feb 2012

"De onderwerpen van zijn show zijn met hem meegegroeid en dus gaat het over uitjes naar de kinderboerderij in plaats van dampende, stampende nachtenlange feestjes met pillen. (..) Het schuurt nergens, maar is wel vermakelijk. (..) Breedbeeld is vooral geschikt voor middeldertigers die willen lachen om herkenbare grappen over hun eigen hectische leven."
'Zijn stem is het machtigste wapen van Van der Eerden' door Rinske Wels, in: Trouw, 24 feb 2012

"Van der Eerden is een handige verteller en weet de zaal snel in te pakken. Inhoudelijk is zijn voorstelling echter flinterdun, waardoor hij nauwelijks weet te boeien. (..) Van der Eerden maakt in Breedbeeld een vergelijking tussen de grootstedelijke omgeving waarin zijn dochters nu opgroeien en zijn eigen jeugd, die zich afspeelde in een rustig Noord-Hollands dorpje waar men naar het weiland en de sloot keek in plaats van naar de breedbeeldtelevisie."
'Klaas van der Eerden **' door Joris Henquet, in: Volkskrant, 3 feb 2012

In de media: Pieter Jouke - 16 jan 2013
"Deze eigenzinnige cabaretier met een fijn gevoel voor literair absurdisme zou meer waardering mogen krijgen. (..) De punt van vrijwel elke zin die Jouke uitspreekt, blijkt toch een komma te zijn waarna nog even een bijna gemompelde bizarre afmaker volgt. (..) leg je alle onzinstukjes bij elkaar dan is het verhaal van Jouke er een om in een heel mooi doosje te doen met een prikkeldraad strikje eromheen."
'Pieter Jouke, Nou wordt ie mooi ***' door Patrick van den Hanenberg, in: Volkskrant, 3 okt 2012

In de media: Andre Manuel - 16 jan 2013
"(..) juist van deze superlinkse cabaretier zijn de politiek-maatschappelijke opinies een tikje gemakzuchtig. (..) Het venijn zit in enkele uitweidingen: over het hardvochtige leven op het platteland en zijn overleden moeder. Bij die hilarische, kwaadsappige teksten komt zijn geestesgestoorde grijns het beste uit de verf. Die losse passages hadden meer uitwerking verdient."
'Andre Manuel is te karig met zijn venijn ***' door Ron Rijghard, in: NRC, 4 dec 2012

"André Manuel concentreert zich in Bonzaai!!! op Anders Breivik, de gestoorde Noor die 77 mensen vermoordde. (..) Als gewoonlijk is hij weinig zachtzinnig over het 'folkloristische' christendom. En van vrouwen moet Manuel het ook niet hebben. Hoogtepunt is het relaas van Anton en zijn 'verschrikkelijke Rietje', met het plattelandsvolk in een glansrol. (..) Met Manuel is het leven nooit saai omdat hij in de huid kruipt van de duivel."
-lees het volledige artikel
'Manuel kruipt weer in de huid van duivel' door Marion Groenewoud, in: Stentor, 21 dec 2012

In de media: Kommil Foo - 10 jan 2013
"De centrale vraag in 'Breken' is 'of een mens in een luciferdoosje past'. Vanuit dat absurde openingscitaat bouwen de broers een hilarische voorstelling op, waarbij ze op het einde de cirkel speels rond maken. Daartussen zitten mooie visuele vondsten, diverse liederen en natuurlijk de kenmerkende vertelsels waarin humor en tragedie hand in hand gaan."
-lees het volledige artikel
'Kommil Foo, Breken ****' door Jan-Jakob Delanoye, in: Cutting Edge, 30 apr 2012

"(In Breken) vertelt Raf dat hij is vreemdgegaan met een zekere Charlot, en laat Mich doorschemeren dat er een liefdesrelatie is beëindigd. Kommil Foo is niet een cabaretduo dat dit rechtstreeks mededeelt aan zijn publiek: langzaam sijpelt door wat er op breken staat of al gebroken is, via korzelige samenspraakjes, licht absurdistische scenes en poëtische liedjes, begeleid op piano, gitaar en viool."
'Over morele dilemma's en een potvis ****' door Joris Henquet, in: Volkskrant, 18 dec 2012

"In hun beeldrijke voorstellingen draait het altijd om de (moeilijke) liefde. En om hoe de mens omgaat met tegenslagen. Hun fijnzinnige humor heeft daarom steevast een randje tragiek. (..) De voorstelling gaat over mannen en hoe ze breken. (..) Breken knaagt aan je gemoed, het is moeilijk om onberoerd de zaal te verlaten."
'Breken ****' door Rinske Wels, in: Trouw, 18 dec 2012

"Kommil Foo begint altijd bij de mens, met zijn twijfels, obsessies en verlangens. De lach ligt continue op de loer, maar overstemt het drama nooit. (..) Raf en Mich kennen hun gelijke niet in de Benelux. Ze geven zich niet zomaar bloot, nee, ze schrapen de huid van hun lichamen tot er bloed vloeit. (..) Breken is zware romantiek van het hoogste kaliber."
'Zware romantiek van hoogste kaliber ****' door Mike Peek, in: Parool, 17 dec 2012

"De acrobatische slapstick die ooit tot zo veel visuele grappen leidde, is verdwenen. In hun nieuwe programma, Breken, worden bijna geen attributen meer gebruikt. (..) monoloogjes en samenspraakjes die meestal beginnen met twee veertigers die elkaar vragen hoe het gaat. (..) In dat soort logica zijn de broers op hun best. En in hun muzikaliteit, die de grapscènes zo mooi tot één onvervreemdbaar geheel maakt."
'Kommil Foo beheerst timing tot in perfectie' door Henk van Gelder, in: NRC, 17 dec 2012

"In deze voorstelling zien we twee mannen, vrienden, die zich sterker voordoen dan ze zijn, die hun eigen dubieuze gedrag met veel zwier rechtvaardigen en verantwoorden, om dan plots tot de onthutsende vaststelling te komen dat ze fout bezig zijn. Gelukkig heeft 'de ene' dan nog altijd 'de andere' om hem weer uit het moeras te helpen. Breken is evenzeer een ode aan de liefde en de vriendschap als een beschouwing over de valkuilen van het leven. (..) Kommil Foo maakt kunst (..) als een waarachtig komisch duo."
-lees het volledige artikel
'Kommil Foo evenaart de perfectie' door Karel Michiels, in: Standaard, 30 apr 2012

In de media: Ashton Brothers - 8 jan 2013
"(..) de show begint, je mond valt open van verbazing en tot aan het slotapplaus gaat hij niet meer dicht. (..) Een greep in de schatkist, aangevuld met nieuw materiaal. Dat was het uitgangspunt voor Treasures. Er komen inderdaad verschillende bekende scènes en figuren voorbij (..) Treasures bestaat voornamelijk uit nieuw werk dat het hoge niveau van de eerdere shows voortzet. (..) meer dan ooit slaat in Treasures de ontroering toe, omdat sommige beelden naast komisch en virtuoos ook hartverscheurend zijn.
'Al tien jaar rocken en raken' door Joris Henquet, in: Volkskrant, 12 dec 2012

"Verrassen doen de vier ex-studenten van de Amsterdamse Kleinkunstacademie nog steeds. In hun optreden maken ze voortdurend niet eerder beproefde combinaties van komische acrobatiek, slapstick, muziek, perfect passende geluidseffecten, goocheltoeren, zang en woorden. (..) Er gebeurt altijd iets raars, iets onverwachts. (..) Iets minder fysiek misschien, maar met des te meer rare wendingen. Mooi is dat, zo'n voorstelling waarin alles lijkt te kunnen."
'Ashton Brothers verrassen nog altijd' door Henk van Gelder, in: NRC, 13 dec 2012

"De Ashton Brothers hebben misschien een beetje last van hun eigen succes. Na drie zeer succesvolle programma's is het simpelweg onmogelijk nog echt te verrassen. Maar verbazen doen ze nog altijd. (..) De acts zijn niet perse revolutionair, maar wel perfect fijngeslepen. En altijd zijn de tragikomische personages belangrijker dan de truc zelf, wat de melancholische sfeer alleen maar versterkt."
'Perfect fijngeslepen acts blijven verbazen' door Mike Peek, in: Parool, 11 dec 2012

In de media: Carolien Borgers - 8 jan 2013
"Bij mijn afstuderen in de Kleine Komedie durfde ik nog niet zo veel. 'Je moet je kut laten zien', zei Maarten van Roozendaal toen. Hij was echt een beetje boos. Maarten kent mij en hij vond mij buiten het podium gevatter en gevaarlijker. Ik moest meer op het spel durven zetten, zei hij. Dat vond ik wel raak. In mij zit een spanning tussen conformisme en non-conformisme, tussen serieus en speels, tussen braaf en brutaal. Die gebruik ik nu op het toneel. Ik zoek de verwarring. Ik wil mensen onverwacht raken, met als gevolg: de lach. Liefst een ongemakkelijke."
'De humor van...' door Pieter Webeling, in: Volkskrant, 13 okt 2012

In de media: Op Sterk Water - 5 jan 2013
"(..) de voorstelling staat of valt natuurlijk bij het improvisatietalent van de acteurs. Ook op dit gebied scoort Op Sterk Water bovengemiddeld. De vier leden zijn fantastisch op elkaar ingespeeld en kunnen zowel acteren als zingen. Doordat ze veel originele opdrachten hebben verzonnen weet ALFA voortdurend te verrassen. Er worden onder meer een filmtrailer, een journaal en zelfs een complete musical bij elkaar geïmproviseerd. (..) Het publiek wordt voortdurend gevraagd naar onderwerpen en persoonlijke ervaringen. (..) Op deze interactieve wijze ontstaat een avond vol intelligente, muzikale en cartooneske improcomedy die vanuit elk luikje in het decor weet te verrassen."
'Alfa ****' door Joris Henquet, in: Volkskrant, 19 nov 2012

In de media: Claudia de Breij - 5 jan 2013
"'Ik mis het spelen enorm. Maar het was te veel. Ik probeerde tijdens de tournee te schrijven aan nieuw materiaal, en dat is eigenlijk te ambitieus. Toen kwamen er ook nog allerlei grote privégebeurtenissen tussendoor: ik ben gescheiden, ik werd verliefd, ik ben verhuisd en nog een keer verhuisd; dat was zwaar.' (..) Het wordt persoonlijker en meer anekdotisch. Ik sta een beetje te babbelen en te zingen; An evening with... Claudia de Breij, dat gevoel.'"
'Ik wil geen toeters en bellen meer' door Herien Wensink, in: NRC Handelsblad, 18 dec 2012

In de media: Thijs Maas - 3 jan 2013
"Maas is cabaretier (..) maar beperkt zich hier voornamelijk tot zang. (..) Thijs Maas toont zich in Concert een klassiek chansonnier, met een prettige, kraakheldere stem en teksten om van te smullen. (..) Maas verwerkt wel vaker dubbele bodems in halve bijzinnen. (..) Ja, eigenlijk doet Thijs Maas in Concert niets minder dan de ironie uit het woord jazz halen. Dan kun je wel wat."
'Maas haalt ironie uit woordje jazz ****' door Mike Peek, in: Het Parool, 5 nov 2012

"Ik hou niet zo van grappige liedjes. Jeroen van Merwijk kan dat goed, maar mij ligt het niet zo. Ik ga ook niet voor de schaterlach. Ik zoek het meer in de ironie, de lichte toon, het schrijnenende en ontroerende. In een liedje vertel ik dat ik een hond heb gekocht. Dat gaat dan over liefde, eenzaamheid en heimwee. Een glimlachje kan ik dan wel gebruiken."
'De humor van..' door Pieter Webeling, in: Volkskrant, okt 2012

In de media: Remko Vrijdag, Martine Sandifort - 3 jan 2013
"In het begin van de voorstelling Hulphond valt zo'n bizarre dialoog van twee gestoorde mensen een beetje rauw op je dak, maar het is nog niets vergeleken met de rest van de galerij vol getroebleerden, geestelijk en/of lichamelijk minder validen, of gewoon uitgesproken idioten die Remko Vrijdag en Martine Sandifort ons voorschotelen. (..) het zijn allemaal personages die je naar adem doen happen en lachstuipen veroorzaken. (..) er schuilt een beklemmende tragiek in al die personages, die alleen maar aan- en overkomt omdat de spelers ook de intentie en de theatermacht hebben om dieper te graven.
'Personages die je naar adem doen happen' door Patrick van den Hanenberg, in: Volkskrant, 22 dec 2012

In de media: Remko Vrijdag - 3 jan 2013
"Een paar jaar geleden dacht ik: wat zou ik een beetje ijdel lopen doen dat imiteren niet veel voorstelt. Je kunt er makkelijk mee scoren, maar als je het goed doet, is het gewoon erg leuk. Je moet niet te moeilijk doen over humor. (..) (Vrijdag op Maandag) was niet helemaal wat ik ervan gehoopt had. (..) Ik dacht eerst dat ik het kon leren, maar het is gewoon niet mijn natuur. Blijkbaar moet ik me achter een type kunnen verschuilen."
'Zondagskind' door Rosa Veenstra, in: Volkskrant, 14 dec 2012