In de media: NUHR - 30 dec 2003
Lofuitingen alom voor 'Over de top', de nieuwe voorstelling van NUHR.

"Het nieuwe programma van NUHR is, kortom, een voorstelling die zwartgallige grappen maakt over het einde der tijden - met een pulserend geluidsspoor vol vertienvoudigd flipperkastkabaal. (..) Gevieren vertonen ze in Over de top, in een strakgespannen regie van Ploeg-collega Han Römer, een hogesnelheidsmontage van veelal ultrakorte scènes vol verbaal spierballenvertoon. Ik zal niet beweren dat ik alles heb kunnen duiden, maar een probleem lijkt me dat niet: soms is een grap goed genoeg om geen betekenis te hoeven hebben. En in het decor van mat zilver staat een lopende band, als in Modern Times, die de mannen in hun lange jassen ook visueel prachtig in beweging houdt. Maar na een uur gaan de uniformjassen uit, de badjassen aan, en de tempi een paar versnellingen lager. Dan komt er een heel andere voorstelling, meer in de stijl van de vorige NUHR-programma's, met soepel in elkaar overlopende sceÌ€nes over vriendschap en relaties, en een paar welluidende liedjes. Ook mooi, al zijn niet alle twistgesprekjes opgewassen tegen het heftige begin. Maar in het slotlied is de allure weer volop terug. Het is de triomfantelijke finale van een productie die zindert van energie."
'Verbaal spierballenvertoon' door Henk van Gelder, in: NRC Handelsblad, 9 december 2003

"Het eerste deel gaat over de grote boze buitenwereld, waartegen vier bewakers ten strijde trekken. Met harde hand proberen ze de normen en waarden te handhaven, in een land waar alles gekmakend snel gaat. Dat is de kapstok, die ook ruimte biedt voor gekkigheid over decadente Romeinen, Jihad-strijders en dino's. In het tweede deel verwisselen de bewakers hun lange jassen voor badjassen. In de kleedkamer van het bureau bespreken ze hun persoonlijke leven, en dan is snel duidelijk dat ook daarmee veel mis is. Eigenlijk gaat de voorstelling over, zoals NUHR het zelf treffend formuleert, bewakers in een rotte buitenwereld die zelf ook een rotte binnenwereld blijken te hebben. (..) (Het is) bewonderenswaardig dat Joep van Deudekom, Peter Heerschop en Viggo Waas nooit de gemakkelijkste weg kiezen. (..) nu koos de groep een slimme vorm om zich uit te spreken over het hedendaagse Nederland."
'NUHR kiest nooit de makkelijke weg' door Merijn Henfling, in: Het Parool, 9 december 2003

"Een kleine greep: zelfmoordcommando's, schietpartijen op de openbare weg, de huisdierenopsporingsdienst op zoek naar de hobbykip, een stel verveelde, decadente Romeinen, begripvolle voetbalhooligans, de kruiperige sportpers na een wedstrijd van het Nederlands elftal, Russische roulette met bierblikjes, dinosaurussen die uitsterven omdat het laatste vrouwtje is opgevreten, de man die kinderboeken leent, Eddy de man die durft te zeggen wat een ander niet durft, een oorverdovende wals der vermoorde wereldleiders. (..) Als aan het einde van de dag Balkenendes troetelbrigade de lange jassen in de kleedruimte verruilt voor de badjassen, blijken de heren prive uit een heel ander hout gesneden dan ze op straat willen doen geloven. De predikers van normen en waarden belazeren hun vrienden al jaren (..) Niet alleen buiten is het verrot, binnen is het misschien nog wel erger." 'Humor en oprechte woede bij NUHR' door Ruud Buurman, in: Haagsche Courant, 13 december 2003

"In dit (eerste) gedeelte zitten ook de zeer actuele grappen en crosstalks. In dit zwarte gedeelte gaat het over de wereld van nu, de krant van vandaag en gisteren. De Lange Jassen leven buiten in een totale vorm-wereld. Om dat te illustreren, blijken ze ook nog geen logo hebben, maar dat komt nog. Dit alles geeft een verontrustend beeld van onze maatschappij, we worden er nog even fijntjes aan herinnerd dat het allesbehalve koek en ei is in deze wereld. (..) NUHR gaat in dit programma letterlijk over de top, maar vliegt niet uit de bocht. Ze hebben er juist een enorm intrigerend schouwspel van gemaakt. Allesbehalve vrolijkstemmend, dat wel. De buitenwereld mag dan rot zijn, binnen rot het ook. Maar er komt geen oplossing. Het zwarte mens- en wereldbeeld van de mannen word je zo maar al te zeer duidelijk. Verontrust verlaat je de zaal, maar wel met een prachtige voorstelling nog nagloeiend op je netvlies, in je oren en in je gedachten. Puur cabaret zoals het hoort." 'Puur cabaret zoals het hoort.' door Rinske Wels, in: Trouw, 10 december 2003
met dank aan: Bumme

In de media: Leon van der Zanden - 30 dec 2003
"Van der Zanden is geen rasverteller, maar met behulp van zijn techniek en timing doet hij het niet onverdienstelijk. Met zijn sprookje over het lelijke personeel van de Aldi weet hij de lachers op de hand te krijgen. Hij is dan best boeiend en door zijn mimiek weet hij je ook enkele momenten echt mee te nemen naar de ondergrondse krochten van Aldi-supermarkten waar onheilspellende dingen gebeuren die, eenmaal weer wakker geschud, wel wat voorbij gaan aan de theatrale werkelijkheid. Maar boeien is niet het enige talent om een goede cabaretier te worden. Je moet ook iets te vertellen hebben. Iets wezenlijks, iets wat prikkelt, je confronteert, iets wat hout snijdt. Die pijler is in het begin niet zichtbaar of liever gezegd niet hoorbaar. (..) Veel scherper, gevaarlijker en vele malen interessanter is Van der Zanden op het moment wanneer hij vertelt over zijn oma die maar geen afscheid kan nemen. Ze rekt haar afscheid zo lang dat zelfs de kanker die ze heeft het niet meer weet en totaal is uitgewerkt. Zijn cynische commentaar (..) en bespiegelingen daaromheen, en vooral over het thema afscheid, hebben een niveau dat je doet denken aan Theo Maassen en Hans Teeuwen. Je zou willen dat hij dat kwellende narcistische cynisme. absoluut niet als een kopie van Maassen en Teeuwen, maar met zijn eigen filosofische talenten in de navolgende jaren inkleurt."
'Cabaret Van der Zanden doet nog geen pijn' door Wiggele Wouda, in: Friesch Dagblad, 27 november 2003
met dank aan: Bumme

In de media: Lebbis en Jansen - 24 dec 2003
De Volkskrant is enthousiast over de Oudejaarsconference van Lebbis en Jansen, maar houdt er toch een nare smaak aan over.

"Of het komt doordat het duo zich momenteel heeft toegelegd op hun individuele solocarrières blijft gissen, maar als duo functioneerden ze nog nooit zo goed. De onderlinge sfeer is grimmig, het spel contrastrijk en het plezier aanstekelijk. De snelheid is als vanouds hoog en de grappen zijn scherp uitgewerkt, met krachtige clou's. Tussen het materiaal zitten maar weinig losse flodders en een enkel liedje als 'God is groot' is een waardevolle aanvulling, vol zeggingskracht. (..) De grappen over Lusanne van der Gun, het elfjarige meisje dat in augustus enkele dagen werd ontvoerd, zijn onnodig kwetsend voor het slachtoffertje. De tiener kwam tegen haar wil in de publiciteit en heeft bovendien nog niet de volwassenheid om beledigingen te relativeren of zich tegen het zinloos verbaal geweld te verweren. Lebbis & Jansen tonen dat een discussie over de grenzen van satire niet in alle gevallen onzinnig is."
'Zinloos verbaal geweld van Lebbis & Janssen' door Alexander Nijeboer, in: De Volkskrant, 24 december 2003
-Zwartekat Forum: Grenzen aan de satire

In de media: Nilgün Yerli - 24 dec 2003
"Een vader die met steeds meer klem aan God om een zoon heeft gevraagd, krijgt drie dochters. Als de jongste, die Nilgün blijkt te heten, het huis verlaat, geeft hij haar een zak schoenen mee. Haar opdracht is op het juiste moment de juiste schoenen aan te trekken, en om tenslotte uit te vinden welke schoenen haar het best passen. Of kan ze misschien veel beter blootsvoets haar eigen weg kiezen? (..) een sprookje met niet mis te verstane metaforen en een heuse moraal die ze in volle ernst te berde brengt." 'Cabaret Nilgün Yerli lijdt aan te veel moraal' door Henk van Gelder, in: NRC Handelsblad, 22 november 2003

"Op veel punten vind ik dit programma haar beste. Ze heeft met Titus Tiel Groenestege en Thomas Verbogt twee tekstschrijvers in huis die de springerigheid en lichte chaos van haar vorige programma's hebben omgezet in een afgeronde vertelling met een niet te missen clou. Yerli wordt geruggesteund door een inventief decor waar telkens beelden op worden geprojecteerd die de verhaallijn effectief illustreren. En pianist Wim Veenhof brengt zoveel kleur in de liedjes dat de beperkte zangstem van Yerli toch voortdurend glans krijgt. Ook zelf is Yerli duidelijk gegroeid, zelfverzekerder geworden."
'Gepolijst, warm knuffelcabaret' door Martin Hendriksma, in: Het Parool, 20 november 2003
met dank aan: Bumme

In de media: Veldhuis en Kemper - 24 dec 2003
"De karakters die Veldhuis en Kemper neerzetten - financieel geslaagde yuppen met de juiste schoenen maar de verkeerde vrouw - ztten hen ogenschijnlijk dicht op de huid. Daardoor komt het thema van de voorstelling - de dunne scheidslijn tussen echt en nep - volledig tot zijn recht en is 'De geur van' vrijwel voortdurend spannend om naar te kijken. Pas tegen het eind nemen ze, iets te gekunsteld naar mijn smaak, afstand van de inhoudsloze yuppen. (..) Wie dacht dat Veldhuis & Kemper het slappe alternatief vormden voor Acda & De Munnik komt bedrogen uit. Het talent dat ze in 'De geur van' tentoonspreiden smaakt naar nog veel meer." 'Veldhuis en Kemper zijn nu terecht hot' door Martin Hendriksma, in: Haarlems Dagblad, 27 november 2003
met dank aan: Bumme

In de media: Rooyackers, Kamps & Kamps - 23 dec 2003
Weer lovende woorden over 'De Derde' van Rooyackers, Kamps & Kamps.

"(Er) wordt intensief gebruik gemaakt van een bouwwerk op het podium: een heus flatgebouw (..) Zo lijkt het alsof meer dan ooit vorm boven inhoud staat, een gegeven dat dit jonge cabarettrio gemeen heeft met veel tijdgenoten. Dat Rooyackers en de broertjes Kamps desondanks juist tot een nauwsluitend geheel komen en er ook inhoudelijk een en ander om de hoek komt kijken, is de verdienste van een strakke regie, uitstekend spel en uiteindelijk toch weer die vorm. (..) het plat bewandelde pad van de leider, de meeheuler en de schlemiel' is een rolverdeling waarvan vaker gebruik wordt gemaakt (..) Voor déze theatermakers is er echter een vangnet: originaliteit behoedt ze voor een vrije val. 'Rooyackers, Kamps & Kamps 3' is een heerlijk verrassende en kolderieke voorstelling."
'Cabarettrio scoort met ultieme vondst' door ?, in: De Telegraaf, 12 december 2003

"Dat het schriele drietal zich nog steeds een ongearticuleerd soort meligheid kan permitteren, blijkt ook in Rooyackers, Kamps , Kamps 3 uit diverse scénes zonder plan of pointe. Een beetje wezenloos heen en weer kletsen of zinloos de zaal in kijken, is voor hun publiek al genoeg reden voor vrolijkheid. Maar dat huisje, en die gekte achter de ramen, doen vermoeden dat er allengs enig raffinement in hun optreden begint te sluipen. En dat is mooi om te zien."
'Rooyackers, Kamps , Kamps scherper' door Henk van Gelder, in: NRC Handelsblad, 8 december 2003

"Het mag geen cabaret heten wat ze maken, maar ook geen toneel. Hun programma's kennen geen ellenlange conferences, geen zoetsappige liedjes, geen typetjes. Wat het wel is? Scénes. Achter elkaar. Met vaak erg grappige vondsten. En in deze derde show zit, meer dan ooit, een verhaal.(..) Veel om het lijf heeft het misschien niet, maar dat pretenderen de jongens ook niet. Het is underdog-entertainment met een knipoog. Enig minpuntje is dat de vaart er hier en daar een beetje uit vliegt. Maar Rooyackers, Kamps , Kamps zijn creatief genoeg in hun denken en doen om het publiek telkens weer op bijzondere wijze te verrassen. Dat is meer dan genoeg."
''Kom je buiten cabaretprogramma spelen?'' door Rinske Wels, in: Trouw, 13 december 2003
met dank aan: Bumme

In de media: Jetty Mathurin - 22 dec 2003
Mathurins vaste typetjes, ook die in Dichterbij, haar vijfde programma, spelen weer een grote rol. Met een stortvloed aan woordspelinkjes (een laptop wordt een kleptop, en heeft een knop voor de spelletjescontrole) die haar aanhang tot uitbundige vrolijkheid brengen.(..) Mijn voorkeur gaat meer uit naar een paar opmerkingen die de hete hangijzers van tegenwoordig relativeren. Zoals een terzijde over de roti van Knorr, die meer op een taco lijkt. 'Integratie kan ook te ver gaan,' luidt dan haar laconieke conclusie. Of haar stelling, dat hooligans altijd wit zijn en bankrovers zwart: 'Dat komt omdat er geen witte bivakmutsen zijn.' (..) voortdurend weet Jetty Mathurin de indruk te wekken dat het podium haar natuurlijke habitat is. Ogenschijnlijk volstrekt ontspannen kuiert ze heen en weer, steekt haar praatjes af en werpt heel precies gemikte blikken van verstandhouding naar de zaal. En iedereen - ook een witte die minder hard lacht - kan zien hoe veel succes ze daarmee heeft." 'Mathurin als `taante' en macho' door Henk van Gelder, in: NRC Handelsblad, 19 november 2003

"Als Jetty Mathurin opkomt, is het binnen een mum van tijd feest. Ze bespeelt haar zaal alsof ze op het podium geboren is. Zelfverzekerd en ogenschijnlijk moeiteloos bouwt ze haar eigen theaterfeestje, of het nu de premiére is of niet. Maakt niet uit dat de Gerda Havertongen, Hannah Belliots en John Leerdammen ook in de zaal zitten; het is haar avond. (..) Bij standup-comedy komt het nogal eens voor dat publieksparticipatie een pijnlijke exercitie wordt, maar bij Mathurin zal dat niet snel gebeuren. Haar show is bepaald niet strak geregisseerd en laat ruimte voor rumoer uit de zaal en een gesprekje met de voorste rij.(..) Mathurin speelt met de culturele verschillen in de zaal. Soms gebruikt ze een Surinaams woord om de tegenstelling tussen wit en zwart aan te zetten. "Je weet niet wat een snorder is? Dan woon je niet in de Bijlmer!" De uitleg die dan volgt is meestal het grappigst. Laat communiceren maar aan Mathurin over."
'Mathurin bouwt feestje' door Merijn Henfling, 13 november 2003
met dank aan: Bumme

In de media: Jan Jaap van der Wal - 22 dec 2003
Recensenten lijken flink te moeten wennen aan een serieuzere Jan Jaap van der Wal.

"Als hij opkomt in zijn nieuwe voorstelling 'Staat', is het of Wim Kan nog leeft. Grote tekstborden, een stoel en een microfoon op een standaardje, precies zoals de oude meester het altijd deed.
Maar als Jan Jaap van der Wal gaat praten, merk je dat er veel veranderd is. De tijd, de onderwerpen, de politieke namen. Die opening doet ineens wat geforceerd ouderwets aan. Ook al omdat Van der Wal gekleed is in een strak pak en zelfs een stropdas om heeft. In niets lijkt hij op de vrolijke, losse grappenmaker die we elke week op tv zien. Het is alsof hij het publiek zeggen wil: in het theater doe ik alles anders. Niks geen spervuur aan harde, snelle grappen, Van der Wal probeert de spanningsboog dit keer langer vast te houden. Dat doet hij door eigenlijk heel serieuze zaken aan te kaarten. (..) Maar als er eens een grap valt, is hij wel erg goed. Het publiek lacht meteen bevrijdend: hé, het kan eindelijk. Onomstotelijk staat vast dat Jan Jaap van der Wal talent heeft. Alleen in de vorm blijft hij zoeken."
'Jan Jaap van der Wal is te serieus' door Rinske Wels, in: Trouw, 21 november 2003
met dank aan: Bumme

In de media: Hetty Heyting - 21 dec 2003
Hetty Heyting speelt momenteel haar programma 'Van mij mag het' door het hele land.

Hetty Heyting is op het toneel afwisselend zichzelf - de cabaretiere, de vergeetachtige carrierevrouw, een kwetsbaar iemand die haar lief verloor - en de typetjes die ze voor haar betoog verzint: de journaliste, een buurman, haar broer. (..) Dat levert een aardig programma op, dat pas na de pauze spannend wordt. Het begint nogal braaf. (..) De cabaretiere weet goed op de zaal te spelen en kan vaardig improviseren, maar het duurt te lang en een 'pointe' ontbreekt. (..) Heyting is op haar sterkst als journaliste tijdens de doldwaze improvisatietour met het publiek waarbij ten behoeve van een biografie een smeuïg verleden wordt 'gereconstrueerd'. (..) Als cabaretiere ligt haar grootste talent op het improvisatievlak. Dat zou ze meer mogen uitbuiten, met zelfkritiek wat de lengte van haar conferences betreft. En Heyting moet gevoelige liedjes blijven zingen. Ook dat is een 'stille kracht'."
'Wisselend programma Hetty Heyting' door Lies Schut, in: De Telegraaf, 17 november 2003
met dank aan: Bumme

In de media: Freek de Jonge - 21 dec 2003
Lovende én kritische woorden over Freek de Jonges nieuwste voorstelling 'De Kneep'.

"Zelden zong Freek zó gevoelig en gedreven in nummers als Houden van (op de melodie van Sinatra's It was a very good year) en Mannenwereld, een doorleefde interpretatie van James Browns This is a man's world, waarin hij het menselijke drama van Bertje bezingt, bij wie in de nabijheid van meisjes 'zijn vingers in plaats van zijn mannelijkheid verstijfden'. (..) Ook nu weer knoopt de meester van de associatie alle schijnbaar losse eindjes op virtuoze wijze aan elkaar. Zijn energieke rusteloosheid en tergende terloopsheid leiden tot een aantal prachtige momenten: van de gebroeders De Jonge op de gymnastiekvereniging en een vaderlands koningsdrama tot een absurd verhaal over een spinnenfamilie die in een stofzuigerzak verzeild is geraakt en een mooie interpretatie van Vader gaat op stap, een ode aan 'mijn grote idool' Toon Hermans. (..) bovenal valt er in De Kneep onbedaarlijk veel te lachen. Freek de Jonge verenigt de domme August en de gevoelige Pierrot op weergaloze wijze in één persoon. De theatrale spanning tussen die twee uitersten levert een gedenkwaardig programma op."
'Freek schittert in De Kneep' door Arno Gelder, in: Algemeen Dagblad, 11 december 2003

"Het is niet eenvoudig bij De Jonge. Zijn taalvirtuositeit en zijn overgangen, het gemakkelijk stappen van het ene in het andere verhaal; dat doet hij fantastisch. Maar toch. De 'core business' van het vak van de cabaretier is toch op de eerste plaats leuk te zijn; je moet kunnen lachen. (..) De Jonge start flitsend en actueel. Daarna zakt het in met een flauwe oubollige manier van vertellen (..) en blijkt het jasje helemaal te nauw bemeten als de ster aan het zingen slaat. (..) Hij moet het gewoon hebben van de inhoud. En die is gewoon te mager, welke dikke lagen de cabaretier er ook overheen gooit. (..) Gelukkig komt na de pauze de virtuele grappenmaker weer naar boven drijven. (..) Maar ook in de tweede helft van de voorstelling vliegt de cabaretier regelmatig uit de bocht. (..) De Jonge lijkt op het podium te veel ingenomen met zichzelf."
'Freek de Jonge over Freek de Jonge' door Lidwien Feld, in: Friesch Dagblad, 8 december 2003
met dank aan: Bumme

In de media: Claudia de Breij - 21 dec 2003
Claudia de Breij presenteert programma's op radio en televisie, maar is in de eerste plaats cabaretiere. Op dit moment speelt ze haar programma 'Claudia zuigt'.

"Op haar tweede theaterprogramma heeft ze ook een rigoreuze liposuctie toegepast, want daar is niet veel van overgebleven. Hoe sympathiek en ongedwongen Claudia ook is, haar publiek moet het doen met een mager avondje theater. Dankzij de drie uitstekende muzikanten achter haar, lijkt het nog ergens op. (..) Het ene moment zingt ze dwarrelig en vals maar een volgend moment toont ze wel degelijk een heldere stevige stem in huis te hebben. (..) Ze heeft enkele leuke grappen, maar betreedt vooral platgetreden paden. De cabaretiere beheerst het vak van presenteren maar lijkt qua programmamaken liever lui dan moe. Claudia zuigt niet. Ze blaast uit, van haar drukke radio- en tvweek. En haar publiekt puft zonder problemen met haar mee."
'Claudia de Breij zuigt niet maar blaast uit' door Marion Groenewoud, in: Zwolse Courant, 8 december 2003
met dank aan: Bumme

In de media: Kommil Foo - 21 dec 2003
Kommil Foo bestaat vijftien jaar en dat vieren ze met een voorstelling waarin ze het beste brengen uit de programma's die ze in die vijftien jaar hebben gespeeld.

"Wolfijzers en Schietgeweren is niet zomaar een the best of. Net als de schilder met hetzelfde ooft en kannetje steeds nieuwe stillevens kan samenstellen, zo heeft Kommil Foo met de fraaiste liedjes en scènes uit hun vijftienjarig bestaan een verrassend nieuwe voorstelling gecomponeerd. (..) Cabaretliedjes zijn vaak muzikale eenakters, Kommil Foo maakt er hele toneelstukken van, met karakterontwikkelingen en dramatische afloop. (..) Net zo amusant als leerzaam, de combinatie die het cabaret zo interessant maakt."
'Oud wordt nieuw bij Kommil Foo' door Patrick van den Hanenberg, in: De Volkskrant, 18 november 2003
met dank aan: Bumme

In de media: Rooyackers, Kamps & Kamps - 15 dec 2003
Positieve én kritische recensies voor Rooyackers, Kamps & Kamps.

"Rooyackers, Kamps en Kamps 3 is een uiterst vermakelijke voorstelling. De show kent weliswaar wat mindere momenten en overlappingen (hun eindeloos herhalen is een beetje een trucje geworden), maar wat vooral bijblijft, is hun absurde humor. Ook nu weer geldt: het gaat vaak nergens over, maar het is wel verdomde grappig. (..) De drie blinken vooral uit in rare vondsten en bizarre gedachtespinsels. Je zou het vondstjescabaret kunnen noemen, maar dat klinkt negatiever dan bedoeld. Met al het visueel en muzikaal geweld vallen de jongens in een buitencategorie van het cabaret. Die toevallig heel goed past bij deze tijd."
'Grappige onzin treft het doel' door Merijn Henfling, in: Het Parool, 8 december 2003

"Rooyackers, Kamps & Kamps brengen voor het eerst niet alleen maar sketches voor de vette lach; het trio durft in het derde programma ook inhoudelijk te zijn. (..) Desondanks valt er op de derde voorstelling nog veel aan te merken, te veel. Sommige sketches zijn clou-loos, anderen zeuren veel te lang door en effecten als een geluidsband worden tot vervelens toe uitgemolken. Het spel is af en toe middelmatig en eigenlijk heeft het drietal te weinig sterk materiaal om te spreken van een avondvullend programma. (..) Naast de missers herbergt de voorstelling een ongeevenaarde portie geniale gekte. Met mooie, geestige visuele vondsten en zwartgallige grappen zet het drietal het publiek continue op het verkeerde been."
'Rooyackers, Kamps & Kamps wel geestig, maar nog lang niet gevierd' door Alexander Nijeboer, in: De Volkskrant, 9 december 2003

"Voor voorstellingen die zweven tussen ‘ontzettend leuk’ en ‘stomvervelend puber-cabaret’ ben je bij het trio Rooyackers, Kamps & Kamps aan het goede adres. (..) bij vlagen vervelend, inhoudsloos, doelloos en irritant. En vrijblijvend, want koketteren met hun zogenaamde onkunde behoort steeds weer tot het grappenarsenaal. Dit keer gebruiken ze regelmatig een geluidsband, die de gedachten van het publiek (’wat is dít slécht zeg....’) laat horen. (..) Maar de drie Rotterdammers hebben verspreid over een uur en een kwartier óók een paar geweldige grappen gezet, zo origineel en zwartgallig dat die een hoop goedmaken. Het hele programma als niemendalletje afdoen, zou dus betekenen dat je het kind met het badwater weggooit."
'Gouden ideetjes redden treitercabaret' door Ruud Buurman (GPD), 9 december 2003

Het Algemeen Dagblad was een stuk negatiever:
"(..) dan gaat het drietal aan de slag met de visuele mogelijkheden die een huis met drie woonlage en de bijbehorende ramen biedt. (..) Maar hilarisch of ontroerend wordt het nooit. Wel is het tempo bijna voortdurend te laag en worden de grenzen van het absurdisme veel te lang opgerekt. Ook de verhaallijn - Rooyackers die door Tim 'Big Brother' Kamps op straat wordt gezet - kan de aandacht niet vast houden. (..) Rooyackers, Kamps en Kamps 3 (is een) ernstige teleurstelling. En dat is jammer, want 1 & 2 waren zo mooi..."
'R, K & K worstelen met derde programma' door Ruud Meijner, in: Algemeen Dagblad, 10 december 2003
met dank aan: Bumme

In de media: André Manuel - 15 dec 2003
Het Friesch Dagblad schrijft over de voorstelling 'Sleet' van André Manuel.
"Hij doceert nu met een innemende verwondering zijn gifpijlen die niet meer zo uitvoerig begeleid worden door het shockeren om het shockeren. (..) In Sleet ontpopt Manuel zich als kapitein Moraal in de hoedanigheid van de 'Nieuwe Mesjogge'; de openbaring, de leider die het klootjesvolk de weg wijst in een roes van zo moet het, zo hoort het en we dulden geen tegenspraak (..) de goede verstaander hoort wellicht de keiharde satire van deze ontpopping en dan weet je ook dat een Pim Fortuyn door hem doorgrond wordt op een niet mis te verstane wijze. Daarin is hij vlijm- en vlijmscherp en deelt hij rake klappen uit. (..) Maar dan bewijst Manuel zijn klasse door het publiek een onbehaaglijke gevoel te geven op een wijze van die bekende steen, de eerste worp en de onschuld. (..) Van dit hoofdthema wijkt André Manuel steevast af. (..) Zijn programma (kent) ook een paar zwakke plekken die hij spelenderwijs met het publiek hoopt op te vullen. Maar hij cultiveert deze publieksparticipatie teveel en wordt dan voorspelbaar."
'Kapitein Moraal als nieuwe Mesjogge' door Wiggele Wouda, in: Friesch Dagblad, 4 december 2003
met dank aan: Bumme

In de media: Droog Brood - 10 dec 2003
Nog meer enthousiaste recensies voor 'Scenes voor de mensen' van Droog Brood. "Scènes voor de mensen stelt Droog Brood dat misverstanden en onhandigheden onze omgang met elkaar bepalen. Rond dit thema -én rond de wetenschap dat de mens altijd op zoek is naar liefde en ontroering -drapeerden Van de Witte en Hoeflaak een aantal ogenschijnlijk losse nummers die van achteren bekeken één hartverscheurende geschiedenis van menselijk onvermogen vormen. Hartverscheurend, maar ook om te lachen, want met janken alleen lossen we niks op natuurlijk. (..) Maar Droog Brood is voornamelijk ademloos kijken naar twee getalenteerde acteurs die bovendien ook nog eens heel erg muzikaal blijken te zijn."
'Hartverscheurend leuke geschiedenis van menselijk leed' door Ruud Meijer, in: Algemeen Dagblad, 28 november 2003

"Je wilt nog wel een half uurtje méér waar voor je geld, maar dat is dan tegelijk ook het enige waar je iets over te mekkeren kunt hebben. Het uur waar je het mee moet doen is namelijk van grote klasse. (..) Scenes om te huilen en scenes om te lachen, maar vooral knap gespeelde scenes uit het 'dagelijkse leven' die schuren en je een knagend en onbehaaglijk gevoel geven. Omdat ze, uiteraard absurd opgeblazen en vaak hilarisch slapstick-niveau, flarden van je eigen onvermogen laten zien."
'Droog Brood: grote klasse' door Ruud Buurman, in: Brabants Dagblad, 27 november 2003
met dank aan: Bumme

In de media: Vincent Bijlo - 10 dec 2003
BN/DeStem was enthousiast over 'De Woordvoerder', alweer de derde roman van Vincent Bijlo.
"Het boek eindigt in complete chaos en anarchie. De begrafenis van een oud-linkse politicus loopt uit de hand als de aanhangers van diens tegenstander op oorverdovende motoren het ritueel komen verstoren. Ze brullen en schelden, de ik-figuur tuimelt temidden van het gedrang in het pas gedolven graf en al die tijd klinkt Bach uit de aula, de grote J.S. Bach, die nou eenmaal overal boven staat. Zo komt De Woordvoerder op een wat pathetische, gezwollen wijze ten einde. Het voorafgaande is echter adembenemend. Deze derde roman van cabaretier Vincent Bijlo vertelt, voor de prijs van één, verschillende verhalen en kan dan ook op allerlei manieren gelezen worden."
'Derde roman Bijlo adembenemend' door Jeroen de Valk, in: BN/DeStem, 28 november 2003

HP De Tijd: "Het verhaal heeft een enigszins slapstick-achtige ontwikkeling, en dat is zacht uitgedrukt. (...) In vergelijking met 'Het instituut' (een afrekening met de blindenschool van Bijlo) en 'Achttienhoog' (een afrekening met de studententijd van de auteur) is 'De woordvoerder' een gevalletje van milde satire."
In: HP De Tijd, 28 november 2003
met dank aan: Bumme, JudithJ

In de media - 6 dec 2003
Eind vorige week werd het eerste Crème de la Crème Festival gehouden. Tientallen optredens in drie dagen. Het grootste eenmalige festival dat Mojo Concerts ooit heeft opgezet volgens een eigen concept. En dat brengt een hoop voorbereiding met zich mee. In De Gelderlander zegt Tijl Beckand van Mojo daar het volgende over:
"Neem van mij aan dat ik sindsdien geregeld collega's op de gang ben tegengekomen die vrolijk naar hun voorhoofd wezen. Ze vroegen zich af waar we aan begonnen waren. (..) Hoe dat komt? Tja, artiesten die je tot de crème de la crème van Nederland te bieden (heeft) kan rekenen zijn er genoeg. Maar passen ze ook een beetje bij elkaar als je (ze) op een festival wilt samenbrengen? Hebben ze niet toevallig andere verplichtingen. Wil iemand z'n reputatie op het spel zetten voor de eerste editie van zo'n reusachtig evenement?"
Het is nog niet bekend of Creme de la Creme een jaarlijks terugkerend evenement wordt. Beckand:
"Even los van hoe het dit jaar zal gaan, vraag ik me af of je zo'n festival niet heel snel uitholt als je er jaarlijks mee komt. Elk jaar het beste van het beste: heb je dan niet elk jaar dezelfde artiesten?"
'Een festival als legpuzzel' door Willem Hoogendoorn, in: De Gelderlander, 26 november 2003

De Volkskrant bezocht het festival.
"Op zaterdagavond is het Haagse Congrescentrum rond acht uur nog een oase van rust. Zangeres Lucretia van der Vloot en haar band spelen voor krap veertig bezoekers. De rust van de zaterdagavond staat in schril contrast tot de openingsavond waarbij de grote toeloop tot chaos leidde."
Organisator Tijl Beckand: "Op het festival is vooral uitgaanspubliek afgekomen, dat dacht: ik heb een kaartje voor alle voorstellingen en kan overal snel in- en uitlopen. Zo werkt het niet. Als de zaal vol is, gaan de deuren dicht." (Dit werd ook op de site duidelijk gemaakt, ZK). Daarbij waren er op het laatste moment nog programmawijzigingen. Zo wilde Freek de Jonge toch geen tweede voorstelling spelen. Beckand: "Toen wij dit hoorden waren de programma's al gedrukt. Als organisatie ben je dan machteloos en moet je gaan schuiven. Het publiek is dupe geworden.'
'Grote toeloop nekt amusementsfeest' door Alexander Nijeboer, in: De Volkskrant, 1 december 2003

Overigens heeft de redactie van Zwartekat zich prima vermaakt op het festival. Zelfs in de drukte van de vrijdagavond was het goed mogelijk om meerdere voorstellingen te zien, maar daarbij kozen we nadrukkelijk wel voor bepaalde zalen.
In het Volkskrant-artikel zegt Tijl Beckand over een terugkeer van het festival:
"We gaan eerst lering trekken en kijken of we in 2005 met Crème de la Crème verder gaan."
In dat geval zullen wij er zeker bij zijn.

In de media: vervlakking van het cabaret - 6 dec 2003
HP/DeTijd had vorige week een uitgebreid artikel dat begint met een aardige verhandeling over de vervlakking van het Nederlands cabaret. Dan volgt er een snelle indeling van het Nederlandse cabaret in diverse categorieën: 'De muzikale fruitmand' (Acda en De Munnik, Arthur Umbgrove, Veldhuis en Kemper, Maarten van Roozendaal en Theo Nijland), de boze mannen (Lebbis & Jansen, Theo Maassen, André Manuel, 'het egoland' (Marc-Marie Huijbregts, Lenette van Dongen, Sanne Wallis de Vries), 'Cabaret voor blinden' oftewel het cabaret waar de nadruk op de tekst ligt (Jeroen van Merwijk, Kees Torn, Hans Dorrestijn, Joop Visser), 'Het staat en maakt grappen' oftewel stand-up comedy (Jörgen Raymann, Najib Amhali, Javier Guzman, Jan Jaap van der Wal), 'de pruikendragers' waarmee de acteurs en imitators worden bedoeld (Plien & Bianca, NUHR, V. Muiswinkel/V. Vleuten, Vliegende Panters, Droog Brood), 'De amuseurs' (Herman Finkers, Brigitte Kaandorp, Bert Visscher, Tineke Schouten) en het artikel eindigt met een lofrede op Hans Teeuwen, die zijn eigen categorie lijkt te vormen.
"Bij Hans Teeuwen zijn veel fantasieën volkomen ontspoord; maar daarmee geeft hij mogelijkerwijs te kennen dat iets willen zeggen niet altijd even humoristisch is. En daarmee twijfelachtig, als doelstelling voor een cabaretier als hij. Niet voor niets fêteert hij zichzelf als 'De koning van de lach'. Het gaat hem om 'Lachen, lachen, lachen!', maar niet zonder dat hij aangeeft waarom er niets anders van hem verwacht moet worden.

met dank aan: Bumme

In de media: De Berini's - 2 dec 2003
Onlangs ging 'Noorderstil' in premiere, het nieuwe programma van De Berini's, waarin An en Har verhuizen naar een klein dorpje op het platteland.

Het Algemeen Dagblad schrijft: "De verhalen die Van den Heuvel bedenkt, lijken vaak op pedagogisch verantwoorde kinderboeken over actuele grote mensenproblemen. Dit keer zette Van den Heuvel het asielzoekersvraagstuk op zijn kop door de boerenbevolking van Noorderstil net zo xenofoob op grotestadsmensen als An en Har te laten reageren als een aantal Nederlanders op allochtonen. En in die lastige situatie integreren De Berini's zich bijna te pletter. (..) Ook dit keer valt er weer veel te lachen en genieten. Har schuttert er met een aantal liedjes, moppen en dansjes weer heerlijk op los (..)."
'Berini's integreren zich te pletter' door Ruud Meijer, in: Algemeen Dagblad, 17 november 2003

In NRC Handelsblad: "De intrige is niet erg verrassend is (sic), maar er komen droogkomische zinnetjes voorbij, de visuele effecten zijn grappig en onverwacht, en er wordt mooie muziek gemaakt naar Ierse snit. Marjolein Meijers plukt haar bas en Hans Kemeling weet overal ritme uit te halen, terwijl Walter Kuipers en Matthijs Rührup de alledaagse melancholie nog mooier maken op viool, gitaar en anderszins."
'Berini's leuk tussen de koeien' door Henk van Gelder, in: NRC Handelsblad, 1 december 2003
met dank aan: Bumme

In de media: Wim Helsen - 1 dec 2003
Wim Helsen kreeg juichende recensies na de première van zijn programma 'Heden soup!'.

Algemeen Dagblad: "Artistiek gezien, was Wim Helsen winnaar van het Leids Cabaret Festival 2002. Naar zijn absurdistische relaas over mevrouwen, soep, bushokjes en kreupele honden zat iedereen toen al met open mond en een wat-is-hier-aan-dehand blik in de ogen te kijken. Toch koos de jury destijds niet voor deze woordkunstenaar, maar voor de uitstekend getimede streetwise stand-up comedy van de Spaanse Amsterdammer Javier Guzman. (..) Tijdens de première van Heden Soup! wordt pas duidelijk hoe groot de misser van de Leidse jury vorig jaar was. Helsen speelde het verbijsterde publiek in De Kleine Komedie volledig aan flarden met zijn mix van absurdisme, poëzie, bewegingstheater en geniale gekte. Zelden hoor je een zaal zó vanuit de tenen bulderen van de lach. Zelden hoor je een zaal zo ademloos kijken en luisteren naar een acteur die ook een meester blijkt te zijn van ontroerende stiltes.
'Helsen niet bang voor heerlijk absurdisme' door Patrick van den Hanenberg, in: De Volkskrant, 7 november 2003

NRC Handelsblad: "Wim Helsen is een Vlaming, die zich voordoet als een onnozelaar die alles niettemin donders goed in de gaten heeft. Hij lijkt zijn agressie te onderdrukken, maar telkens krijgt hij woedeaanvallen die letterlijk onnavolgbaar zijn. Over de ,,flutcadeaus'' die de drie koningen aan het kindeke Jezus kwamen brengen, bijvoorbeeld, of over de reden waarom buschaffeur nooit het oudste beroep ter wereld kan zijn. En de schilderachtige krachttermen die hij daarbij aanheft, doen denken aan die van een Vlaamse stripfiguur - in de ongecensureerde, niet voor de Nederlandse markt afgezwakte versie. (..) Of hij tot in lengte van jaren dit onaangepaste type kan blijven spelen, weet ik niet. Maar ik heb zelden zo'n ongelooflijk dwaze debutant gezien als Wim Helsen."
'Dwaas deelt soep uit aan mevrouwen op bushaltes' door Henk van Gelder, in: NRC Handelsblad, 6 november 2003

De Volkskrant: "Tijdens de viering van het 25-jarige jubileum van het Leids Cabaret Festival eerder dit jaar stond hij in Carré met een onwaarschijnlijke flair, en ook De Kleine Komedie stak hij moeiteloos in zijn zak. (..) De ernst waarmee Helsen zijn mallotigheid aan de man brengt, bezorgt hem een rotsvaste geloofwaardigheid. Zo komt er onverwacht toch nog heel wat zinnigs uit die rare brij. Hier valt verder niets toe te lichten, uit te leggen of na te vertellen. Ga naar die man toe, die zo mooi met een microfoonstandaard kan knuffelen, en geniet."
'Helsen niet bang voor heerlijk absurdisme' door Patrick van den Hanenberg, in: De Volkskrant, 7 november 2003
met dank aan: Bumme

In de media: Paul Haenen - 1 dec 2003
De Volkskrant is te spreken over 'Zichtbaar zonnig,' het nieuwe programma van Paul Haenen.
"De cabaretier wil er een gezellige avond van maken, maar als het al te knus dreigt te worden gaat er een klein alarmbelletje in zijn hoofd rinkelen en deelt hij links en rechts wat ferme tikken uit. (..) Haenen is geen liefhebber van cynisme en sarcasme. Daarom komen de schaarse schimpscheuten, met een duidelijk moreel oordeel, extra stevig aan." En: "Wat is het tegenwoordig een genot om naar Paul Haenen te gaan nu hij al die typetjes heeft opgeborgen en er geen irritant muurtje meer is opgetrokken waarachter hij zich kan verbergen."
'Haenen deelt ferme tikken uit' door Patrick van den Hanenberg, in: De Volkskrant, 10 november 2003

In de media: Mike Boddé - 1 dec 2003
Mike Boddé krijgt gemengde kritieken op zijn meest recente theaterprogramma 'Het land'.

De Volkskrant schrijft: "Gappen maken, een redenering opzetten, zingen, fraai piano spelen, het blijft een uitzondering als al die vaardigheden in één cabaretier worden verenigd. Mike Boddé kan het allemaal, zoals hij bewees in zijn eerste twee solo's. In Het Land schuift hij vooral zijn muzikale kwaliteiten naar voren. Wel jammer dat zo zijn andere kunsten wat in de knel komen." (..) "Veel verwondering en verbazing, veel clichés en te weinig reflectie van de cabaretier zestien jaar later. Het onderwerp en Boddé's kwaliteiten beloofden een prachtig programma. Het werd een aardig programma."
'Boddé somt clichés op bij zijn fraaie jazzspel' door Patrick van den Hanenberg, in: De Volkskrant, 17 november 2003

In het Algemeen Dagblad: "(..) Ondanks al die mooie muziek en die handvol grappige nummers wil Het Land als theatervoorstelling maar niet van de grond komen. Het is alsof een zak met ideeën over het podium is leeggeschud en de inhoud min of meer bij toeval op een bepaalde plek is terechtgekomen. Ook de manier waarop Boddé zijn op zich goede nummers brengt, is vaak voor verbetering vatbaar."
'Gemengde gevoelens bij cabaretier Boddé' door Ruud Meijer, in: Algemeen Dagblad, 17 november 2003