In de media: Lebbis - 30 nov 2004
"Al snel blijkt dat de Amsterdamse cabaretier (..) zich lelijk vertilt aan zijn zelf gekozen kapstok. (..) Temidden van ingewikkelde verhandelingen over DNA en aminozuren confronteert hij het publiek met nogal voorspelbare, makkelijk scorende onderwerpen. Zo wordt het aso-gezin 'de Tokkies' met de grond gelijk gemaakt, pakt hij Ratelband even beet en ontbreken Balkenende en de LPF niet. Slechts zelden komt in 'W2P' de oude scherpte naar boven waarmee Lebbis zich boven de cabaret middenmoot uittilt."
'Lebbis vertilt zich aan levensvragen' door Hans Belder, in: Rotterdams Dagblad, 13 okt 2004
met dank aan: Bumme

In de media: Wim Helsen - 29 nov 2004
Het Eindhovens Dagblad interviewde Wim Helsen.
"Volgend jaar kom je met een nieuwe show. Wordt die wezenlijk anders dan 'Heden Soup'? 'Het zal gaan uitmonden in een gelijkaardig soort waanzin. Maar toch ook heel anders. Ik heb al spelende veel geleerd van dit programma en wil alles beter doseren. Ik heb bijvoorbeeld geleerd dat een lach lucht blaast door een voorstelling, het geeft rust en maakt het beter te volgen.' Maar je gaat niet opeens politiek commentaar leveren of zo? 'Nee, dat zit niet in me. Ik heb een te groot lulligheidsbesef om zoiets te doen. Ik heb niet de illusie dat mensen op mijn politieke analyses staan te wachten. Ik ga liever op zoek naar het wezen van de mens. Daarom zit mijn hoofdfiguur zo vol frustraties en onvervulde verlangens. Hij heeft ideeën die niet kloppen en die hem dus in moeilijkheden brengen."
'Cabaret als duivelsuitdrijving' door Peter Borgers, in: Eindhovens Dagblad, 8 okt 2004
met dank aan: Bumme

In de media: Youp van 't Hek - 28 nov 2004
"Ik heb een bloedhekel gekregen aan reizen, voornamelijk door alle verkeersproblemen in ons land. Ik zit hier in een hotel en vermaak me best. Vandaag had ik een lunch met de hoofdredacteur van het Brabants Dagblad. We hebben het geschil tussen ons bijgelegd. Hij laat me niet meer volgen en ik ga geen lelijke dingen meer over hem schrijven. (..) Verschil met vroeger is wel dat er veel te veel cabaret is. Je wordt ook op tv het hele weekend doodgegooid met cabaret en typetjes. Het publiek wordt cabaretmoe. Zoveel humor hebben we niet nodig. Dus zal er een natuurlijke selectie plaatsvinden."
'De grootste puber in huis' door Peter Borgers, in: Eindhovens Dagblad, 15 okt 2004
met dank aan: Bumme

In de media: Vincent Bijlo - 27 nov 2004
"Uw vierde boek ligt op de plank? 'Het gaat over de onbegrijpelijke wereld van de zienden. Het heet 'O, die zielige zienden': één grote tirade tegen de ziende medemens. Ik behandel de zienden net zoals zij de bl.. in hun ogen minder validen behandelen. Met erbarmen. Ik bepleit hulpacties en collecties voor de zienden.' (..) Uw cabaretliedjes neigen naar poëzie. 'Ik probeer ook gedichten te maken die van het rijm afgaan. Die zijn niet geschikt voor het podium. Publiceen zal een kwestie van tijd zijn. Zoals de dichter Herman de Coninck zegt: een goed gedicht moet onderweg zoveel mogelijk woorden verliezen en aan het eind alleen nog maar een soort geraamte zijn.'" Over Radio Atelier dat hij sinds op oktober op Radio 1 presenteert. "'Het is verdieping van radio. We maken documentaires en een kort onderwerp erbij. Ik lul ze aan elkaar, plaats ze in een context. Achtergronden bij het harde nieuws. Zoals de moord op 'het wandelvrouwtje' uit Emmerschans. Je tekent de woede, verbijstering, verbazing op in zo'n dorp.'"
'Meelij met de ziende medemens' door Maurits Schmidt, in: Het Parool, 12 okt 2004
met dank aan: Bumme

In de media: Renee van Bavel - 26 nov 2004
"Eigenheid en waarachtigheid waren belangrijke elementen tijdens haar opleiding aan de Koningstheateracademie. Die opvatting heeft ze doorgetrokken. "Ik ben op zoek gegaan naar troost, naar verhalen en liedjes die mij raken en die ik met anderen wil delen.(..) Troost koppel ik niet alleen aan verdriet, maar ook aan samen zijn en eerlijk zijn. Er staan bij mij ook echte rozen op het podium. Het liefst zou ik de hele wereld willen blussen, maar ik neem er genoegen mee als ik iemand een fijne avond kan bezorgen. (..) Ik heb lang gedacht dat ik grappig moest zijn, daar ik heb ook echt aan gewerkt. Als er maar geluid uit de zaal kwam, dan voelde ik mij zeker. Nu herken ik andere reacties en kan ik van stiltes genieten. In 'Helder' ben ik minder clown en meer zangeres. Ik maak verhalend muziektheater met eigen nummers en enkele covers, maar die verwerk ik dan in mijn verhaal." (..) "Met stand-uppers heb ik toch niet zo veel, heb ik gemerkt. De afgelopen tijd heb ik vooral gezocht naar kleine liedjes met een groot bereik en naar een natuurlijke rust in mijzelf, waardoor ingetogenheid aan kracht wint. De titel 'Helder' verwijst naar dat zoeken, naar de wens een duidelijke vorm en inzicht te vinden. Het thema van de avond is dat alles voorbij gaat. Aanvankelijk is dat negatief, maar op het laatst wordt het positief, omdat ook verdriet tijdelijk is."
'Renee van Bavel is nu meer een zangeres' door Henk Langenhuijsen, in: Brabants Dagblad, 11 okt 2004
met dank aan: Bumme

In de media: Lenette van Dongen - 26 nov 2004
Lenette van Dongen kijkt op verzoek terug op het winnen van de Pall Mall Exportprijs voor opkomen theatertalent in 1994. "Haar carriere is sinds de prijsuitreiking in een stroomversnelling gekomen. (..) 'Theaterdirecteuren maken een keuze uit - pak 'm beet - tachtig cabaretiers en cabaretieres. Allemaal laten zij zich voorstaan om rake observaties en keiharde grappen. En ééntje meldt op haar cv dat ze de Pall Mall Export-prijs heeft gewonnen. 'Boek maar twee optredens van Van Dongen' is dan de redenering. Ik denk, nee ik wéét dat die vermelding een gesprekspunt is geweest boven de tekentafel van theaterdirecteuren. Zie het als een stempel van de hofleverancier. (..) Maar het effect ervan moet ook weer niet worden overschat. In het jaar dat ik de prijs won, werd ik door Karel de Graaf uitgenodigd voor zijn talkshow. Het was een pittig gesprek. Ik geef toe dat ik nogal grappig was. De volgende avond was mijn optreden in Hoogeveen uitverkocht, een complete verrassing. Tegen die paar minuten op televisie weegt geen enkele prijs op - wat aandacht, populariteit en inkomsten betreft.' (..) Haar eerste soloprogramma en de prijs (..) hebben haar boven alles een gevoel van artistieke en persoonlijke vrijheid gegeven."
'Stempel van de hofleverancier' door Danielle Pinedo, in: NRC Handelsblad, 13 okt 2004
met dank aan: Bumme

In de media: Sjaak Bral - 25 nov 2004
De Haagsche Courant sprak met Bral over zijn plannen dit theaterseizoen en over wat hij zelf interessant zou vinden om te bekijken. "Bral gaat wel eens naar preview-avonden om te kijken wat voor nieuws er is in cabaretland. 'En ik moet zeggen dat ik de laatste jaren de kwaliteit maar wisselend vind. Er zijn zoveel mensen die het citaatrecht wel heel erg persoonlijk nemen. Die komen met grapjes die ik elders al heb gehoord.' (..) Goed cabaret heeft volgens Sjaak Bral meer om het lijf. 'Het moet vermaken, het moet om te lachen zijn, maar het moet het publiek ook iets meegeven. Tenminste, ik probeer na te streven dat je nog iets hebt om over na te denken. (..) In 'Bloedlink' ben ik voor het eerst echt kwaad. (..) Ik laat twee personages hun gal spuwen. Voor de pauze gaat het om iemand die in de vangrail van de samenleving hangt en na de pauze is het een geslaagd persoon. Allebei hebben ze wat te klagen. Ik ben dit keer zeker serieuzer. Ik begin met het voorlezen van de universele verklaring van de rechten van de mens. Dat zegt tot wat.' (..) 'Niet Schieten vind ik goed, die zijn erg in ontwikkeling.' (..) Nieuwsgierig is Bral ook naar Jim Speelmans (..) 'Speelmans staat voor goed, nieuw cabaret. Hij is van het kaliber Jan Jaap van der Wal: een goed verhaal kunnen brengen en dat doen met een geheel eigen gevoel.'"
'Bral Bloedlink de theaters in' door Sandra Put, in: Haagsche Courant, 1 sept 2004
met dank aan: Bumme

In de media: Jummo - 25 nov 2004
"Na krap 75 minuten Cockamamy van het Vlaamse duo Jummo stond het publiek weer buiten. Misschien maar goed ook, want was het uitzitten van Cockamamy nog een hele opgave. (..) Maar op die enkele momenten na, is het repertoire van Jumma louter geschikt voor de dorpsbraderie - voor als het publiek zich al een stuk in de kraag heeft gedronken - maar te ordinair voor het theater. (..) Het verschil (met Hans Liberg) is dat Liberg soms virtuoze muzikale vondsten uit zijn vleugel tovert en grapjes maakt die een toeschouwer niet altijd direct ziet aankomen. (..) In de liedkeuze zit nauwelijks een herkenbare samenhang. Niks mis met hits uit de jaren zestig en zeventig, maar bij Jummoo klinken de nummers als oudemannenmuziek en staan de evergreens slechts in dienst van de flauwe grappen die het duo heeft bedacht om het publiek te vermaken.
'Vlaamse humor voor de braderie' door Alexander Nijeboer, in: De Volkskrant, 16 sept 2004
met dank aan: Bumme

In de media: Rik Hoogendoorn - 24 nov 2004
"7x Saddam is geen politiek theater, maar er wordt wel kritisch naar onze samenlevering gekeken. Zoals naar ons huidige asielbeleid. Hoogendoorn laat zijn telefoonbeantwoorder van het ministerie van Justitie horen: 'Voor vragen over vertrektijden naar uw land van herkomst, toets 1. Voor vragen over overlevingskansen in uw land van herkomst, toets 2. Voor vragen over geldigheid van uw Nederlandse uitvaartverzekering in het buitenland, toets 3.' Hoogendoorns kijk op de wereld is in 7x Saddam soms zwart, net als de humor."
'Zwarte komedie rond zeven Saddams' door Jan Pieterse, in: Haarlems Dagblad, 28 aug 2004

"In zijn voorstelling speelt Hoogendoorn de directrice van een asielzoekerscentrum, in de menopauze en verliefd op een Irakese asielzoeker die beweert een dubbelganger van Saddam Hoessein te zijn. Het asielbeleid en haar 'niet functionerende' echtgenoot brengen haar tot een daad van verzet: ze laat haar minnaar onderduiken in haar kelderbox. Directrice Greet van der Sluis droomt van een nieuw leven maar krijgt haar droom een kans? Hoogendoorn: 'Toen vorig jaar om deze tijd die klopjacht op Saddam speelde wilde ik daar wat ik toen heb geschreven zichzelf al ingehaald heeft. Wat ik bedacht had, is inmiddels realiteit. Asielzoekerscentra zijn oprotcentra geworden. Bijna Kafkaesk. Ik heb het menselijk drama als uitgangspunt gekozen omdat écht naspelen van bijvoorbeeld die jacht op Saddam teveel Kopspijkers wordt. Daar ligt mijn kracht niet. Ik wil laten zien wat zoiets doet met iemand leven.'"
'Gewaagd, sappig én grappig', in: IJssel- en lekstreek, 6 okt 2004
met dank aan: Bumme

In de media: Najib Amhali - 23 nov 2004
De Noordelingen zijn verdeeld over Najib Amhali.

"Het is bij deze show (..) alsof je met Amhali aan de toog staat en onder het genot van een biertje de jongste integratieproblemen en nieuwtjes bespreekt. Soms hilarisch, soms ingetogen maar altijd met die vette knipoog. (..) Het kritische, maatschappelijke en politieke engagement is vele malen sterker aanwezig is vele malen sterker aanwezig in deze show dan bij zijn vorige. Hij hangt het weliswaar op aan een grondverhaal over een werkvakantie naar Marokko en zijn bezoek aan zijn oma, maar de statements die hij tussen de prachtige verhalen vertelt, liegen er niet om. Als het nou gaat om de duizenden asielzoekers die het land moeten verlaten, aids of over de emancipatie van de islamitische vrouw: Amhali spiegelt de achterkant van de vooroordelen. Van de wederzijdse vooroordelen wel te verstaan want Marokko-Nederland is en blijft zijn referentie. En hij doet dat met zijn speciale integratiehumor als wapen.
'Vette knipogen van Amhali in Most Wanted' door Wiggele Wouda, in: Friesch Dagblad, 14 okt 2004
met dank aan: Bumme

"Als humorist, komiek en entertainer heeft hij een reeks verhalen en anekdotes gesprokkeld, maar wat hij uithaalt vertoont geen raakvlakken met de factor vrijheid van meningsuiting waarop hij bij aanvang wees. Hij kan veel. Types neerzetten, imiteren, stemmetjes maken en een razende conférence opbouwen via een spervuur van teksten. Alles wijst op routine en slagvaardigheid. Als theaterpersoonlijkheid weet hij gewiekst spanning op te bouwen en te doseren. (..) Te zelden, echter, doorbreekt hij de sfeer van uitbundige lol en als het zover komt blijft hij vastzitten in filosofie van de koude grond. Daarmee raakt hij niemand emotioneel en confronterend is het evenmin. Jawel, tóch? Eén scène is er - de schets van een authentieke Marokkaanse bruiloft - waarin Najib Amhali een mengeling optrekt van huivering en ontroering. 't Was mooi geweest als hij daarvan meer in voorraad had.
' Najib Amhali: Uitbundige lol, meer niet' door Jacques d'Ancona, in: Dagblad van het Noorden, 5 nov 2004

In de media: Henry van Loon - 22 nov 2004
Afgelopen zaterdag was in Kopspijkers Hans Teeuwen te gast. Of eigenlijk niet. Het typetje Hans Teeuwen was te gast. De imitator was Henry van Loon, 22 jaar en sinds maart 2004 lid van de Comedytrain. In oktober werd hij geinterviewd door zijn oud-docent in het lokale blad Weekjournaal Oirschot. Daarin zegt hij onder meer:
"Als er iemand op let dat hij Hans Teeuwen niet imiteert dan ben ik het wel. Ik ken alles wat hij gemaakt heeft en weet dus wanneer ik hem nadoe. Maar ja, je krijgt dat stempel toch wel. Je vertelt verhalen met een Brabants dialect en houdt van absurde humor. Dan ben je dus net Hans Teeuwen."
Van Loon maakte de Kleinkunstacademie niet af. Op de vraag of hem er wel iets is bijgebracht: "Ja zeker weten. Ze maken je bewust van je talent en leren je waarom iets eigenlijk grappig is. Je leert heel veel techniek en leert te timen. Eerst was ik grappig door toevalstreffers. Nu ben ik verder. Dat is wat ik ook bij de Comedy Train (sic) verder leer, dat is precies weet wanneer er gelachen wordt en van daaruit mijn programma strak in de hand kan houden."
'Niemand wil toch bekend worden van een reclamespotje?', in: Weekjournaal Oirschot, 5 okt 2004
met dank aan: Bumme

In de media: Hans Dorrestijn - 22 nov 2004
"In 'De naakte waarheid' spelen Dorrestijn en Van Dijk twee psychiatrische patienten die leuke liedjes voorbereiden voor de bonte avond in hun kliniek. De één zit er omdat hij op het punt stond voor de trein te springen, de ander vanwege de hallucinerende gevolgen van een alcoholdelirium. Het is een gegeven waar de twee nogal losjes mee omgaan, want van een echt verhaal of uitgewerkte personages is geen sprake. (..) Hoewel ze het in de sketches en liedjes luchtig weten te brengen, stemt het leven in de kliniek ze uiteraard alles behalve vrolijk. Gelukkig maar, want maar weinigen kunnen depressies, zelfmoordneigingen en andere ellende zo ontzettend grappig en onderkoeld onder woorden brengen als Hans Dorrestijn. Zijn inmiddels aardig gevorderde leeftijd en ongetwijfeld naderende dementie zijn een dankbare bron van inspiratie, en verder moeten nog altijd vrouwen het regelmatig ontgelden."
'Het blijft lachen met Dorrestijns ellende' door Guido Verburg, in: Spits, 4 okt 2004

De Telegraaf over het programma 'Cirkels' van Hans Dorrestijn met Martin van Dijk. "Ook in zijn nieuwe programma 'Het naakte bestaan' is het treurnis troef. (..) De twee lezen hun teksten van papier, gaan wel eens in de fout en zingen welbewust als kraaien. Die gecultiveerde knulligheid werkt bepaald aanstekelijk. Inhoudelijk zitten er tussen de losse vondsten genoeg zwarte pareltjes. Hans Dorrestijn kan als geen ander de schaduwkanten van het bestaan in kaart brengen. Zijn bevindingen presenteert hij dan ook met gevoel voor drama en komische timing. Martin van Dijk is beter thuis op het klavier dan Dorrestijn, maar overspeelt zijn hand in de presentatie van de teksten. Als aangever functioneert hij prima, aan het afmaken schort het nog wel eens. Soms klinken de woorden uit zijn mond geforceerd, te vaak blijft de pointe van zijn grappen in het luchtledige hangen. Eerlijk delen zou bij dit sympathieke duo daarom niet het uitgangspunt moeten zijn. Uitbuiting van hun eigen unieke talenten levert simpelweg een nog leuker programma op."
'Treurnis nog altijd troef bij Dorrestijn' door Marco Weijers, in: De Telegraaf, 4 okt 2004

"'Het naakte bestaan' is Dorrestijns tweede programma met pianist Martin van Dijk en hij krijgt een steeds grotere rol op het toneel. Een volwaardige podiumpartner dus en tegelijkertijd de nuchtere Drent die Dorrestijn bij de les houdt. Die is immers al over de zestig en het geheugen is ook niet meer wat het geweest is. Omdat Van Dijk in veel nummers de tweede stem zingt, kan Dorrestijn makkelijker aanhaken bij zijn eigen teksten. (...) Beiden zijn geen topacteurs, het is soms wat flauwigheid, maar hun verhalen zijn bijna altijd raak en mooi. (..) Maar in hoofdzaak draait het in de voorstelling om de liedjes. De muziek is vaak vrolijk om het leed in de tekst tegen te kleuren. Hoogtepunt vond ik het lied over een vlek op de muur. Dorrestijns stiefvader gooide wel eens een jampot naar zijn hoofd, maar miste doel. De stille getuigenis bleef nog jarenlang zitten en werd een soort triomf voor Dorrestijn."
'Dorrestijn geëerd voor 30 jaar vakmanschap' door Rinske Wels, in: Trouw, 4 okt 2004

"'Het naakte bestaan' omvat zodoende diverse dialogen aan een kaal tafeltje dat de suggestie van zo'n kliniek oproept. Af en toe is er ook sprake van een feestavond die moet worden georganiseerd, en de teksten die daar ten gehore zullen worden gebracht. Maar verder hebben Dorrestijn en Van Dijk hun vorm voornamelijk gevonden in de vormeloosheid, waarin alles past: een groot aantal losse invallen, aforismen, ultrakorte verhaaltjes en even korte liedjes. Ze werden een duo, toen ze het programma 'Cirkels' maakten, waarin Van Dijk voornamelijk de begeleider was. Nu gaan ze min of meer gelijk op, hoewel Dorrestijns teksten onmiskenbaar beter tot hun recht komen als hij ze zelf, klaaglijk kraaiend of met een verbaasde blik om zijn eigen schrijfsels, te berde brengt. Het is nu eenmaal zijn eigen hoogst particuliere zwartkijkerij."
'Dorrestijn op dreef in gesticht' door Henk van Gelder, in: NRC Handelsblad, 4 okt 2004

"Bij Dorrestijn zijn vrouwen lelijk, is de seks slecht en de eenzaamheid eindeloos - en dat dan op een droogkomische manier verteld. (..) Van Dijk is bovendien een uitstekend muzikant met een sympathieke uitstraling. Als ze samen achter de vleugel kruipen en 'Ik zat vannacht in een tochtig bordeel' zingen - het nummer eindigt in een cantate van Bach - klopt de samenwerking volledig. (..) In 'Het naakte bestaan' spelen Dorrestijn en Van Dijk twee psychiatrische patiënten in een kliniek. In wijde witte pyjama's lezen ze voor uit eigen dossiers en roddelen ze over andere patiënten. Het is een kapstok voor een voorstelling die verder een grabbelton is van liedjes, gedichtjes en gedachtenkronkels. Inclusief mopjes van een ontstellende flauwheid, waar toch gretig om wordt gelachen."
'Droogkomische ellende, nu al dertig jaar lang' door Merijn Henfling, in: Het Parool, 4 okt 2004

"Zijn grimmige, zwartgallige, met menselijk leed doorspekte liedteksten en conferences bleken een bron van inspiratie voor een nieuwe lichting cabaretiers als Hans Teeuwen en Jeroen van Merwijk. (..) Vooral in de sombere, inktzwarte levensliedjes toont de cabaretier nog niets aan kracht te hebben ingeboet. Hij bezingt een mysterieuze rode vlek op de muur als stille getuige, maar laat de toeschouwer gissen naar de herkomst van de vlek. Het is een van de mooiste liederen die Dorrestijn de afgelopen jaren schreef. Ook de ballade 'Waar is Arianne?' waarin eenzaamheid en wanhoop de boventoon voeren, is van ongekende schoonheid. Het lied 'Whiskey, vodka en cognac' is een echte sombere Dorrestijn-klassieker, net als het hekellied over zijn geboortestad Ede - alhoewel dit lied wel veel lijkt op het lied 'De polder van Eemnes (..) Na al die jaren strooit Dorrestijn nog steeds met virtuoze pareltjes - al leest hij ze dan van papier, de liefhebber zal het hem graag vergeven."
'Jubilaris Hans Dorrestijn strooit nog altijd pareltjes' door Alexander Nijeboer, in: De Volkskrant, 4 okt 2004

De Telegraaf interviewde Hans Dorrestijn. "De cabaretier kan zich ontzettend kwaad maken over de suggestie van sommige mensen dat zijn zwaarmoedigheid en klunzigheid op het podium slechts een pose zijn. 'Dat is echt het ergste verwijt dat je me kunt maken. Zoiets kun je niet faken en ik al helemaal niet. Ik heb namelijk als groot nadeel dat ik absoluut niet kan acteren. Ik kan iets niet als ik het niet ben. Ik zou bijvoorbeeld ook dolgraag van die typetjes willen doen, maar dat lukt me gewoon niet. (..) Nu op mijn 64e, heb ik het gevoel dat ik hét nog steeds niet heb bereikt. Ik wil nog één keer bewijzen dat ik echt een hele goede liedjesschrijver ben. Iedereen zegt wel dat ik dat ben, maar ik heb bijvoorbeeld nog nooit een hit gescoord. Ik weet in de derde regel altijd weer iets verkeerds te schrijven. Pas toen ik de Gouden Harp kreeg, dacht ik even: dan moet het wel waar zijn dat ik aardig kan schrijven. Maar je weet zelf nooit of een nummer goed is, alleen wanneer het waardeloos is.' (..) Hoeveel liedjes hij inmiddels heeft geschreven, weet hij niet. Maar in een archiefkast in zijn werkkamer liggen lades vol met plastic mapjes met daarin liedteksten die hij nog nooit heeft gebruikt, dus dat moeten er wel honderden tot duizenden zijn. (..) 'Ik ben mijn hele leven al aan het schrijven, maar een geslaagd lied blijft het hoogst haalbare. Liever een goed lied dan een wereldroman op mijn naam. Als ik geen liedjes schrijf, ben ik verloren. Dat bevestigt mijn bestaan.' (..) 'Het is een zegen om met Martin (van Dijk, zk) te werken. Hij is, in tegenstelling tot mij, eentheaterbeest. Hij is echt mijn geruststellende factor. (..) Het schrijven ging verbazingwekkend makkelijk. In vier weken had ik de kern van het programma al. Ik vertrouwde het absoluut niet, zo eenvoudig kan het toch niet zijn?' (..) Geniet hij inmiddels wel een beetje van het leven? 'Wat kzal ik zeggen. Mijn kinderen leven nog, ik kan behoorlijk koken, ik eet graag, ik neem alle Bach-suites en -partituren door op de piano, ik maak tochten op mijn snorfiets en ik ga naar verre landen om vogels te bekijken. Daar heb ik best lol in. En als ik onder de mensen ben, ben ik helemaal niet zo somber. Ik hou van mensen. Maar als je in je eentje thuis zit, is het leven helemaal niet leuk. (..) Optimisme, daar heb ik niets mee. En zeker niet met van die domme optimisten die niet snappen dat jij het leven nu eenmaal niet altijd zo leuk vindt als zij. Ze begrijpen niet dat ik best wel dood wil, maar nu nog even niet.'"
'Ik speel niet dat ik zwaarmoedig ben' door Esther Kleuver, in: De Telegraaf, 25 sept 2004
met dank aan: Bumme