In de media: Vendetta - 9 december 2005
De Telegraaf sprak met De Ploeg:
"Zo eens in de drie jaar komen de zes mannen bij elkaar om een voorstelling te maken, waarna ze zonder problemen de grote zalen van vele schouwburgen vullen. De Ploeg staat inmiddels garant voor een geheel eigen stijl die enorm aan slaat. Volgens Viggo Waas komt dat mede doordat de voorstellingen zich in een schemergebied tussen drama en komedie bevinden. 'Je zou het toneelmatig cabaret of cabaretesk toneel kunnen noemen. In ieder geval blijken de mensen deze mengvorm erg leuk te vinden.' Voor de nieuwste productie 'Vendetta' dienden de films van 'The Godfather' als uitgangspunt. Waas: "Het was een bijna logische stap in onze reeks familiedrama's. Zo'n maffiafamilie is natuurlijk een dankbaar onderwerp. Het verhaal dringt zich gewoon aan je op. Je kunt alle clichés aan bod laten komen; de Don die overlijdt, waarna er een opvolger moet komen. En natuurlijk de enorme strijd die er dan binnen die familie losbarst.' (..) Najib Amhali moest wel even wennen aan de hectische werkmethode. "Had ik keurig netjes de teksten uit mijn hoofd geleerd, kwam je 's morgens het repetitielokaal binnen, lag er alweer een nieuwe versie van het script klaar. Hadden die jongens 's nachts gewoon weer nieuw materiaal zitten uittikken. (..) Volgens Viggo Waas was iedereen er tijdens de aanloop wel van doordrongen dat er niet te veel kon worden aangerommeld. 'Je kunt niet met negen mensen maar wat aanklooien. Dan wordt het een zooitje.'"
-lees hier de gehele tekst
'Magische Mengeling' door Esther Kleuver, in: De Telegraaf

"Vendetta is een snel gemonteerde parodie. Voor psychologisch spel of uitgewerkte karakters is geen ruimte. Filmisch, cabaretesk en misschien wel kluchtig: dat was de bedoeling, en daarin is het gezelschap geslaagd. (..) Najib Amhali speelt Mo de Turk, een rijzende ster aan het criminele firmament. Bij een grote afrekening doet hij in zijn eentje alle geluidseffecten: beatboxer Amhali produceert in razend tempo een arsenaal vuurwapens, een helikopter en voetstappen. Een perfect getimede scene, zoals de voorstelling er meer kent. (..) De familie Calderone is een stel losers bij elkaar. Ze handelen in ponyvlees. In een prachtig decor van geslachte karkassen wordt duidelijk hoe de familie de stad in zijn greep houdt. Als de Don ernstig ziek wordt, is dat het begin van de ondergang. (..) Bovenal lof voor deze dwaze interpretatie. De recente afrekeningen in het criminele milieu komen op hilarische manier terug in een begrafenisscene (..) en zo komt De Ploeg weer met het juiste toneelstuk op het juiste moment."
-lees hier de gehele tekst
'Vendetta is snelle, filmische parodie' door Merijn Henfling, in: Het Parool, 1 dec 2005

"Bakken met geld worden verdiend in een wereld van vleesbaronnen, vastgoedspeculanten, orgaanhandel en mensensmokkelaars. Wie de heren en dames 'Calderone' daarbij ook maar een strobreed in de weg legt, kan de kogel krijgen. De Ploeg gaat uiteraard nog paar stapjes verder dan dat en neemt een absurdistisch loopje met die extreme moordlust en illegale praktijken waar 'La Familia' om bekend staat. (..) De Ploeg laat geen moment oningevuld. Humor en scherpe dialogen wisselen zich constant af met beweging en actie. Wat dat laatste betreft zijn vooral de synchrone en perfect uitgevoerde choreografieën tijdens de zogenaamd bloederige schietpartijen bewonderenswaardig."
-lees hier de gehele tekst
'Geen seconde rust tijdens Vendetta - De Godvader Deel IV' door Grieteke Meerman, in: Spits, 5 dec 2005

"Het resultaat is, hoe dan ook, een filmisch gemonteerde, razendsnelle reeks korte scenes met een spervuur van grappen: ,,Mag ik even afrekenen?'', een geweersalvo en de volgende scene. En de quasi-achteloze speelstijl maakt dat zelfs de slapste grappen (,,de Don heeft 't koud, waar is de Don z'n dekbed?'') aan de pret niets afdoen. Integendeel. Diepgang hoeft men er niet in te zoeken. Behalve een wijsgerig praatje van Amhali over machthebbers die nooit op hun hoogtepunt stoppen - ze maken allemaal een neergang mee - is Vendetta voornamelijk om te lachen. (..) Een enkele knipoog naar de recente liquidaties in Amsterdam, een briljant nummertje verwarring over de bijnamen die in maffiakringen opgeld doen, en nog veel, veel meer. In een tempo dat in dit geval moordend mag worden genoemd."
-lees hier de gehele tekst
'Razendsnelle reeks maffiagrappen' door Henk van Gelder, in: NRC Handelsblad, 1 dec 2005

In de media: Seth Gaaikema - 6 december 2005
De Zwolse Courant keek nogal flauw hoe Seth Gaaikema het deed bij een aantal Havo-tieners.
"Voor het viertal zijn de grappen te belegen. (..) Het vervreemdende praatzingen is voor hen een verzoeking. De politieke kwinkslagen in de geest van Wim Kan kunnen zij niet plaatsen. Om hen heen zitten vooral opa's en oma's en die genieten volop. De enthousiaste senioren zijn niet te beroerd om de handen op elkaar te slaan bij een aardige woordspeling. En zingen zonder gene de bemoedigende refreinen na. Seth is zoals hij is. Hi kan niet zingen, maar hij doet het toch. Hij is oubollig,maar schaamt zich er niet voor. Seth blijft de dominee met de nadrukelijke levenslessen. (..) Hij haalt uit naar de toenemende islamisering in Nederland, maar vergeet daarbij onze eigen gereformeerde streken niet."
'Seth Gaaikema is onverwoestbaar' door Marion Groenewoud, in: Zwolse Courant, 3 nov 2005

"'Mild, ik ben helemaal niet zo mild. Ik kan me over allerlei zaken echt opwinden. Over een woord als vergrijzing bijvoorbeeld, waarmee wij, mensen van boven de zestig in de hoek worden gezet. En over de verplatting om ons heen. Er is zoveel rotzooi, rommel, leugen e nniks in de wereld. (..) Maar ik weiger om bij de pakken neer te zitten. We kunnen ons in deze keiharde tijd gewoon geen negativiteit veroorloven. Je moet het goede pakken en dat is er altijd. (..) Nu sleep ik uit het leven wat er in zit. De tijd die ik nog heb, wil ik goed gebruiken. (..) zestig-plussers hebben juist heel veel et vertellen. (..) Kwetsbaarheid is de kracht van deze leeftijd. Je bent vrijer, openhartiger, durft meer en je neemt jezelf niet meer zo serieus. Het heilige moeten is er niet meer en dat is lekker.'"
'Gaaikema houdt nooit op' door Mieske van Eck, in: Brabants Dagblad, 24 sept 2005

In de media: Frans Mulder - 5 december 2005
"Zijn onmiskenbaar komisch talent vergooide de voorman van cabaretgroep Purper net iets te vaak aan geschmierde onderbroekenlol en de teksten van zijn liedjes waren soms eerder pathetisch dan poëtisch. In zijn voorstelling Alleen verrast Mulder vriend en vijand met een geraffineerde cocktail van een lach en een traan. Zelf noemt Mulder zijn voorstelling een persoonlijke docu-soap, en die term is waarschijnlijk de beste omschrijving voor dit cabaretprogramma. (..) Vooral de anecdotes over de avonturen met die hij beleefde met Ramses Shaffy zijn hilarisch. (..) in Alleen zien vriend en vijand Frans Mulder op zijn best."
'Cabaretier Frans Mulder is verrassend en geraffineerd' door Ruud Meijer in: AD, 21 okt 2005

"Hij zegt een hekel te hebben aan navelstaarderij, maar net iets te vaak zijn de anekdotes vooral leuk voor de incrowd, het toneelwereldje zelf. Hij is de vijftig gepasseerd en blikt terug. De geschiedenis van zijn carriere is pakkend voor het deel dat hij beeldend vertelt hoe hij is ontsnapt aan de slagerij van zijn vader, die hem had voorbestemd het familiebedrijf over te nemen. (..) Mulder schept er genoegen in af en toe platvloers te zijn of een vies verhaal te vertellen. (..) Maar of hij iemand een plezier doet met zijn 'zingende ballen'-act voor een microfoon op scrotumhoogte valt te betwijfelen. (..) Voor wie een zwak heeft voor deze charmante entertainer met een ordinair randje zal dat geen probleem zijn."
'Charmant met vulgair randje' door Annet de Jong, in: Telegraaf, 21 okt 2005

In de media: Brigitte Kaandorp - 2 december 2005
"Het is een sprookje, dat 1000 & 1 dag heet, en natuurlijk speelt Kaandorp zelf alle rollen: de vertelster, de boze stiefmoeder en de sprookjesdochter die uit vier huwbare mannen moet kiezen. Dat laatste biedt een mooi excuus om haar vier voortreffelijke begeleiders - accordeon, gitaar, bas en drums - naar voren te halen. Verder is dat hele verhaaltje echter een verzinseltje, dat al snel voorspelbaar wordt en de show geen goed doet. De grappigste momenten zijn die waarop Kaandorp even uit een rol valt en commentaar levert. Het is dus maar goed dat het sprookje niet avondvullend is."
'Kletsende Kaandorp heeft geen plot nodig' door Henk van Gelder in: NRC Handelsblad, 3 okt 2005

"Maar dat verhaal; had Kaandorp dat maar niet gedaan. We krijgen een uitgekauwd sprookje over een heksige stiefmoeder en een lief meiske voorgeschoteld, en ook al duurt het even voordat ze er echt aan begint (..) en heeft ze ook nog een zalig slot in petto, dat neemt niet weg dat een groot deel van de avond stomvervelend is. De flauwekulletjes waarmee ze het verhaal probeert te versieren is nietszeggend en richtingsloos. Pas als ze tegen het eind op vertrouwd terrein komt en de zaal even bijkletst over wat haar allemaal thuis is overkomen, dan hang je aan haar lippen. (..) Het getob en geworstel wordt zo levensecht en grappig verteld dat je bijna die ongein met dat sprookje bent vergeten. Helaas slechts bijna."
'Kaandorp beter zonder verhaallijn' door Patrick van den Hanenberg, in: De Volkskrant, 3 okt 2005

In de media: Micha Wertheim - 1 december 2005
"Wat Wertheim doet is voortdurend balanceren op het randje. De grens opzoeken van wat nog leuk is en wat niet meer. Hij roept daartoe een personage in het leven dat niet bepaald sympathiek is. Pedant, zelfverzekerd en betweterig. (..) Dat is in het beging erg grappig (..) maar naarmate de avond vordert, gaat het meer en meer trekken. Het doet pijn en er vallen akelige stiltes. Dan heb je lef nodig en dat heeft Wertheim. (..) Hij is er niet om ons te vermaken, om te pleasen. Hij wil verwarren en dat lukt wonderwel. (..) Maar zoals dat gaat met belerende professoren, daar luister je op een gegeven moment niet meer naar. Je zit gewoon je tijd uit. Wertheim mag dan zijn doel bereikt hebben, maar tegen welke prijs?"
'Micha Wertheim balanceert voortdurend op het randje' door Rinske Wels, in: Trouw, 17 okt 2005

"Het kan niet ontkend worden dat Wertheim zijn festivalhalfuurtje als een stuk kauwgom uit elkaar heeft getrokken, en dat leidt, hoe voorzichtig je ook trekt, onvermijdelijk tot vliesdunne stukken en af en toe zelfs gaten. Ergens in de voorstelling richt de cabaretier het woord tot de journalisten en vraagt hij hun om hem niet meer te typeren als geniaal of briljant. Uit respect voor deze artiest en naar aanleiding van zijn avondvullende debuut zullen we ons beperken tot de tekst 'leuk maar wisselvallig'"
'Wertheim leuk, maar wisselvallig' door Ruud Meijer in: AD, 18 okt 2005

"Met een superieur glimlachje om de lippen, blasé van zijn eigen genialiteit, speelt Wertheim de man die in didactische termen uitlegt hoe zijn humor in elkaar zit en waarom hij daar zo goed in is. (..) Maar overrompelend vind ik Wertheim nog niet; daarvoor wordt zijn woordenstroom net iets te vaak door haperingen vertraagd, waardoor de spanning eruit wegloopt. En ook worden enkele variété-achtige goochelnummertjes op den duur net iets te voorspelbaar. Maar wel is Micha Wertheim voor beginners het intrigerende debuut van een nieuwsgierigmakende cabaretier."
'Wijsneuzig debuut Wertheim' door Henk van Gelder in: NRC Handelsblad, 17 okt 2005

"Het eerste half uur is het pedante personage geestig en confronterend, maar daarna is de lol er snel af. Het pakweg volgende half uur is meer van hetzelfde: oeverloze borstklopperij. Net als Micha Wertheim voor beginners een echt stomvervelend hoorcollege begint te worden en het publiek, gelet op de stilte, in een diepe slaap is gewiegd, maakt hij zich kwetsbaar. (..) Wertheim toont zich in zijn debuut voorstelling een veelbelovend talent. Hij is een intelligent verteller en een bedreven provocateur die zijn publiek durft te raken met gitzwarte humor en gevoelige anekdotes. Ook ziet hij welke gelaagdheid een personage moet hebben om tragiek te kunnen overbrengen, maar in zijn debuut krijgt het personage te laat diepgang waardoor aversie en verveling uiteindelijk de humor, tragiek en diepgang overheersen."
-lees hier de gehele tekst
' Pedant persoon wast oren publiek' door Alexander Nijeboer, in: De Volkskrant, 17 okt 205