In de media: Jan Jaap van der Wal - 31 dec 2007
"Wie van (zijn voorgangers) is Van der Wals grootste voorbeeld? 'Freek is nog steeds de beste cabaretier van Nederland', antwoordt hij zonder aarzelen. 'Freek was de eerste die cabaret als kunst benaderde, en niet alleen als amusement. Hoewel ik het natuurlijk op mijn eigen manier doe, herken ik me in hem het meest.' (..) 'In het begin was het lastig bij het publiek het gevoel van terugkijken op te roepen. We zijn de avond zelfs nog begonnen met een compilatie van vroegere conferences, waarbij mijn regisseur Ruut Weissman een klein college heeft gegeven. Om de mensen in de stemming te brengen. Maar vanaf december hoefde dat niet meer. Je merkt dat de mensen deze maand zelf al in de stemming zijn om terug te kijken.' (..) 'Je moet het verhaal van het jaar zien te pakken, proberen de tijdgeest te vatten.' (..) Onderbewust is rijkelijk gelardeerd met grappen, maar de basis is vaak boos. Anders dan sommige cabaretcollega’s blijkt Jan Jaap van der Wal niet terug te schrikken voor enig moralisme. Integendeel: hij noemt zichzelf ronduit 'een boodschapper'. En hij stelt spijtig vast 'dat het moralisme in het cabaret een beetje verdwenen is'. (..) '(In Dit Was Het Nieuws) ben ik een heel ander spel aan het spelen, ja. Dat is puur geïmproviseerd. Als ik daar een heel goed, serieus punt zou willen maken, loop ik voortdurend de kans dat mijn verhaal op allerlei verschillende manieren door de anderen kan worden afgekapt. In zo’n situatie ben ik geneigd om dan maar de grap te verkiezen. Als het goed is, gaat aan theater veel meer denkwerk vooraf. Inderdaad zie je in Dit was het nieuws een heel ander iemand. En dat contrast gaat misschien alleen nog maar groter worden.'"
-lees het volledige artikel
'Pak het verhaal van het jaar' door Henk van Gelder, in: NRC, 31 dec 2007

In de media: Jan Jaap van der Wal - 31 dec 2007
"In Onderbewust mengt hij het traditionele element van de oudejaarsconference, de (inter)nationale politiek, mooi met zijn eigen visie op de tijdgeest. Dat levert, getuige de voorafgaande theatervoorstellingen, hilarisch én filosofisch cabaret op. 'Ik zoek hoe we er nu voor staan.' Oude bekenden als Bokito, Paris Hilton, BZN en Willem Holleeder ontbreken daarin niet, maar Van der Wal is vooral geïnteresseerd in de staat van Nederland. 'Ik ben volkomen mezelf op het podium. De boodschap, die niet zonder idealisme is, is oprecht. 2007 was het jaar van het populisme in de politiek. Populisme is een kernwoord geworden. Minister Rouvoet aan het jumpstylen; man, houd toch op. (..) Iedereen krijgt tegenwoordig een stem, heeft te pas en te onpas een luide en duidelijke mening, maar dat betekent niet dat wat je zegt ook waar is en gebeuren moet.' (..) 'Ik schuur tegen GroenLinks aan. Misschien wordt het ooit D66 als die partij wat meer kloten krijgt. In de PvdA ben ik teleurgesteld. Laat zich volkomen inpakken, ook ministers als Plasterk en Vogelaar van wie ik echt wat had verwacht. Mede door de PvdA zijn wij ongeveer het enige land dat géén onderzoek doet naar hoe wij in de Irak-oorlog zijn beland. Waarom niet die kwetsbaarheid? Waarom kan Balkenende niet zeggen: Jongens, we zijn er door de Verenigde Staten ingeluisd?' (..) 'Ik vind het waanzinnig eng dat de jongen die in Slotervaart twee agenten neerstak meteen in verband werd gebracht met de Hofstadgroep. Zo’n complottheorie, breed uitgemeten in de media. Misschien is hij ooit eens iemand in de Dirk van den Broek tegen het lijf gelopen... Maar de link is gelegd. Er is hier een sfeer ontstaan waarbij we denken dat die jongens die auto’s in brand steken dat uit naam van de Koran doen. Onzin. Het is machogedrag, verveling.' (..) 'Ik geloof niet in een heilige oorlog. Ik geloof oprecht dat er weinig aan de hand is.' (..) Hoe ernstig de teneur van de thema’s in zijn oudejaarsconference ook is, Jan Jaap van der Wal kiest voor het wapen van de humor. ,,Geestigheid staat voor slimheid. Je moet de relativering er ingooien om zaken duidelijk te maken.' (..) 'De Wereld Draait Door gaat op 1 januari over oudejaarsconferences. Of ik wilde aanschuiven. Hoezo aanschuiven? Waarover moet het dan gaan? Het liefst heeft Goedemorgen Nederland je op de dag zelf en Pauw & Witteman je de dag ervoor. Ik kan me voorstellen dat mensen het over het inteeltgedrag van de publieke omroep hebben.'"
-lees het volledige artikel
'Jan Jaap: Erg, Donner in een CDA-polo' door ?, in: AD, 31 dec 2007

In de media: Guido Weijers - 31 dec 2007
"'Misschien doe ik volgend jaar een derde oudejaarsconference, misschien niet. Wel gaat we dit jaar een pilot voor een tv-programma opnemen. Wat ik daar over kwijt wil? Eh, dat mijn enige voorwaarde is dat het een programma is met publiek erbij. Ik ben en blijf een theaterman.' (..) Wat krijgen we vanavond? 'Vierhonderd grappen in zestig minuten. Over Slotervaart, Bokito, Paris Hilton en Uruzgan. Vorig jaar schreef Metro ‘hak op de tak en beuken’. Dat is het precies. Een rollercoaster, je krijgt geen tijd om te zappen.' (..) Hoe gaat dat, thuis nadenken over een voorstelling? 'Om drie uur ’s nachts wakker worden met een hoofd vol ideeën. Dan grijp ik de laptop om ze erop te zetten of pak ik een vel papier om een decor te tekenen. Op de raarste momenten borrelt iets op. Mijn hoofd is zo’n sneeuwdoosje waarin het maar blijft sneeuwen.'"
-lees het volledige artikel
'Zappen onmogelijk' door Erik Jonk, in: Metro, 31 dec 2007

In de media: Oudejaarsconference - 30 dec 2007
"De Friese Van der Wal ligt goed bij zijn eigen collega's en de pers. Terwijl Brabander Weijers het vooral moet hebben van het grote publiek. In cabaretkringen wekte Weijers hevige irritatie op door zijn gelikte commerciële publiciteitsstunts en omdat hij twee jaar geleden grappen jatte van de Britse stand-upper Jimmy Carr. (..) (Weijers' oudejaars) is redelijk solide en bovenal energiek. Aan de hand van krantenberichten op een plasmascherm en raggende housemuziek zigzagt Weijers door het afgelopen jaar. (..) Maar waar Jan Jaap steeds de diepte ingaat, blijft Guido vluchtig aan de oppervlakte surfen. De thema's van Weijers zijn ook populistischer (..) zijn grap over een Chinees jongetjes dat in een krokodil verdwijnt. 'Ik heb ook wel eens trek in Chinees' is goed voor een lach. Maar de zouteloze uitsmijter: 'Er zijn toch genoeg Chinezen' ontlokt heftige publieksreacties want Guido is de actuele brand waarbij vier Chinese kinderen omkwamen blijkbaar ontgaan. Zijn tv-regisseur zal de oprisping ongetwijfeld 'skippen'. (..) Jan Jaap is politiek linkser en doet een beroep op ons geweten, terwijl Guido meer rechts-populistische opvattingen heeft en oproept ‘niet gelukkig te worden maar gelukkig te zijn’. Het is net als bij de ‘oude rotten’ waarbij Youp goed verteerbaar is voor de grote massa en Freek beter ligt bij een culturele elite. De jongens hebben nog niet het niveau van hun meesters maar voor hen geldt hetzelfde: Guido is de snelle snack terwijl we met Jan-Jaap uitgebreid kunnen tafelen.""
-lees het volledige artikel
'Oudejaars van Guido Weijers snelle snack' door Marion Groenewoud, in: DeStentor, 30 dec 2007

In de media: Oudejaarsconference - 28 dec 2007
"Rederijkers, dichters die de welsprekendheid beoefenden, spraken al in de Middeleeuwen op nieuwjaarsdag de beste wensen uit voor bestuurders van de stad en haar burgers. Commentaar op het voorbij jaar werd het pas met het duo Thomasvaer en Pieternel, die in de zeventiende eeuw jaarlijks, na de opvoering van Joost van den Vondels Gijsbrecht van Aemstel in de Amsterdamse Schouwburg, een nieuwjaarswens op rijm ten beste gaven in de klucht 'De bruiloft van Kloris en Roosje'. Eerst nog braaf en gezagsgetrouw, maar in de negentiende eeuw werden de twee venijniger en behandelden ze ook zaken als de slavernij-kwestie, de gevechten in Nederlands Indië en werd gespot met de opening van Artis, de nieuwste mode en werden de beroemde doden van het voorbije jaar gememoreerd. Met humor. Wat Kan in 1954 op de radio begon, kun je met een beetje fantasie dus zien als een moderne voortzetting van die traditie. Maar gezagsgetrouw? Nee. Voor die tijden, vlak na de oorlog en de jaren zestig en zeventig, waren zijn politiek getinte conferences uitermate scherp. Nu zouden we er om glimlachen. (..) De oudejaarsconference is geen instituut meer waarvoor de hele familie zich om de buis schaart. Je hoeft er ook niet meer speciaal voor thuis te blijven, want wie heeft er tegenwoordig geen video of dvd-recorder? Dan begin je Nieuwjaarsdag met Jan Jaap van der Wal in plaats van het Schansspringen in Garmisch Partenkirchen. Misschien wel beter voor de kater. "
-lees het volledige artikel
'Lachend over de drempel' door Ruud Buurman, in: BN De Stem, 27 dec 2007

In de media: Jan Jaap van der Wal - 28 dec 2007
VARA TV Magazine vroeg Jan Jaap van der Wal naar aanleiding van zijn eerste oudejaarsconference, om de eerste oudejaarsconferences op televisie van zijn voorgangers te beschouwen.

Over Wim Kan: "Je merkt aan het publiek dat ze het heel bijzonder vinden om er bij te zijn. er was echt iets aan de hand in de wereld (..) En bij elke terugblik van Kan is er die lach van herkenning, zo van: inderdaad. (..) Het tempo is laag en het is woordspelerig, maar dat hoort bij die tijd. Maar wat ook meteen opvalt is dat hij de lach zo goed weet te pakken. Kan zou een goede stand-up comedian zijn geweest. (..) Kan heeft als geen ander het sentiment weten te pakken van de oudejaarsavond. Hij bood troost en herkenning."

Over Freek de Jonge: "Mooi die knipogen naar Wim Kan. Voor de oudejaarsconference was deze show een breekpunt. Freek de Jonge is de kunstenaar die de traditie afstoft en het naar een heel ander niveau trekt. Met veel terzijdes en filosofische bespiegelingen. (..) Het is geweldig hoe hij zijn verhaal timet en met de camera speelt. Wat ik van hem heb geleerd, is dat je gewoon moet doen op het podium wat je zelf wilt. (..) (..) nu ik zelf cabaretier ben, zie ik in retrospectief hoe goed hij was . En nog steeds is. Hij is in staat elke fase van zijn leven theatraal te maken."

Over Youp van 't Hek: "Deze conference was zo goed omdat Youp zo'n treffend tijdsbeeld geeft. Hij benoemt de problemem van zijn generatie en dat kwam op dat moment hard aan. (..) Youp heeft hier het thema gevonden dat hij de rest van zijn carriere herhaalt. Je voelt dat zijn woede hier oprecht is. Dat is bij zijn latere shows door zijn succes en zijn geld in een andere context gekomen. (..) Prima, maar ik vind dat je in je programma's toch ook de pijn moet opzoeken. Ik had het sterk van hem gevonden als hij die buitenechtelijke relatie van hem in zijn show had verwerkt. (..) Waar ik hem op bewonder, is zijn liefde voor het vak."

Over Lebbis en Jansen: "(grap over Verdonk als monster) Ik kan hier erg om lachen, maar ik vraag me wel af of dit de goede manier is om politici als Wilders of Verdonk weg te zetten. Ik ken Hans Sibbel en weet dat hij zijn verhaal over Verdonk belangrijker vindt dat die garp. Maar de grap is hier voor het publiek de uitvlucht, en daarmee is meteen de spanning geweken. (..) Het verbaast me dat zo weinig politici met haar en Wilders het debat aangaan. Ze vallen over het Koran-verbod dat Wilders voorstelt, maar niemand vraagt in de Kamer: Hoe wilt u dat in de praktijk uitvoeren. (..) Net als Verdonk die zegt het file-probleem te zullen oplossen. Ik hoor niemand haar vragen hoe ze dat dan concreet denkt te kunnen doen. Nou was dat ook lastig, want bij het beslissende Kamerdebat was ze er niet. Dat zegt eigenlijk al genoeg. (..) Wat mij van de shows van Lebbis en Jansen bijblijft, is toch de energie van Hans Sibbel. Die is ongekend. (..) Omdat hij vindt dat het gezegd moet worden. Die noodzaak, die zie ik graag."
'JJ, de bom' door Geert-Jan Bron, in: VARA TV Magazine, week 51-52 2007

In de media: Rooyackers, Kamps en Kamps - 18 dec 2007
"Het drietal heeft ruzie met elkaar. Het heeft iets te maken met een incident tijdens de oorlog in Vietnam, maar veel maakt het niet uit. Daarom brengen ze alledrie een eigen soloprogramma en maken ze elkaar het leven zuur. (..) Zo zien we een enigszins samenhangende mix met flarden egocabaret en zoete musicalliedjes van Wart Kamps, komisch visueel theater van broer Tim en pogingen tot stand-up van Bor Rooyackers. Snelheid en idiote capriolen zijn de kracht van het trio. Als ze van een briljante ingeving een langere uitgewerkte scene maken, gaat het wel eens mis. (..) De slotscene daarentegen, waarin we het trio veertig jaar later zien, is een ruime compensatie voor de zwakke momenten."
'Wereld van cabaret-trio is volslagen krankzinnig, maar o zo geestig' door Patrick van den Hanenberg, in: De Volkskrant, 10 dec 2007

"Maar wie een genre wil parodiëren, zal dat eerst onder de knie moeten hebben. (..) Ze doen maar wat. Ze zingen opzettelijk slechte liedjes en spelen opzettelijk slechte grappen, maar veel haalt dat niet uit. Evenmin weten ze in Rooyackers vs Kamps vs Kamps een eigen wereldje met een eigen logica te creëren, dat hun vorige programma's vaak zo vermakelijk maakte. Hier ontbreekt zo'n wereldje, waardoor extra opvalt hoe middelmatig dit allemaal is. Tijdens de voorstelling van gisteravond leek het publiek daar trouwens weinig last van te hebben. Maar op mij maken de machtspelletjes en gespeelde ruzies ditmaal een futloze, voorspelbare indruk. (..) Alsof er zonder veel inspiratie toch maar weer een programma is gemaakt."
Expres slecht zingen helpt niet' door Henk van Gelder, in: NRC Handelsblad, 15 dec 2007

In de media: Nilgün Yerli - 18 dec 2007
"Het land waar het eens goed was, kent ze amper terug. Nu anderhalf jaar geleden had Nilgün Yerli het gehad met de platvloers geworden omgangsvormen in de polder beneden de zeespiegel. De cabaretière, schrijfster en columniste, die met veel liefde voor haar moeder in details haar identiteit en achtergrond beschreef in het verfilmde boek De Garnalenpelster, zag de lol van cabaret maken ook niet langer in. Moe van alles besloot ze met haar gezin te verhuizen naar haar vaderland. De feestmaand december brengt ze evenwel door in het land waar ze volwassen is geworden. 'Ik ben van haven veranderd, maar mijn schepen liggen nog steeds hier.' Net terug van anderhalf jaar weggeweest heeft ze alweer opgestoken middelvingers gezien, is ze uitscholden voor kutwijf en afgebekt in een winkel voor kinderartikelen. Waar is de Hollandse hoffelijkheid gebleven? 'Toch mis ik Nederland. Als mensen in Turkije mij vragen wat dan wel, dan zeg ik de gewoontes. Ik erger me hier mateloos aan de vele regeltjes. Maar als ik in Turkije ben, stoor ik me suf aan al het ongeregelde gedoe.' (..) 'op 5 januari gaan we terug naar Izmir. Zeg nooit nooit, maar ik zie me hier niet meer twaalf maanden achtereen wonen.' (..) Nog altijd houdt ze van Holland, al is het beter te spreken van haatliefde op afstand. Zoals zij het uitdrukt is het laagland een klaagland geworden. (..) 'op elk kanaal zag ik wel een moslima of ging het over de koran. Na de moord op Van Gogh ging minister Verdonk me toch een partij tekeer! Ik dacht: is het dan gek dat het volk massaal begint te schelden op moslims?! Maar het feit dat een moslim Van Gogh heeft vermoord, rechtvaardigt nog niet om alle moslims over een kam te scheren.'"
-lees het volledige artikel
'Cabaretiere Nilgün Yerli en haar dubbele gevoelens' door ?, in: Leidsch Dagblad, 7 dec 2007

In de media: Hans Dorrestijn - 16 dec 2007
"De nu 67-jarige dichter-zanger van de wanhoopshumor houdt er na zijn huidige tournee mee op. Toen hij 35 jaar geleden bgon, was hij naar zijn zeggen 'de eerste pessimistische humorist'. En nu, zo'n 35 jaar later, stelt hij tevreden vast dat Nederland 'gelukkig lang zo vrolijk niet meer' is. (..) Dorrestijn (wordt) net als in zijn vorige twee progrmama's, vergezeld door pianist Martin van Dijk die allang niet alleen de begeleider meer is. (..) Geoefende podiumartiesten zijn Dorrestijn en Van Dijk niet. Ze lezen heel veel van een papiertje en hebben blijkbaar weinig benul van timing. Heel wat grappen vallen daardoor op de grond. En bovendien is Dorrestijn door de zanger een steeds amechtiger zanger geworden. Het is maar goed dat Van Dijk af en toe wat extra reliëf aan die lidjes geeft. Meer veel belangrijker is het dat Dorrestijn in dit programma nog één keer de onvervalste somberman is."
Dorrestijn blijft echte somberman' door Henk van Gelder, in: NRC Handelsblad, 6 okt 2007

"Na tien solo-programma’s en voorstellingen met dichter Lévi Weemoedt en pianist Frans Ehlhart is het niet dat hij geen inspiratie meer heeft, maar hij heeft genoeg van de worsteling die steeds een nieuw theaterprogramma met zich meebrengt. Hij is 67 inmiddels en heeft zijn pensioen verdiend: 'Aan alles komt een eind.' (..) In ’Ruines’ komt het vooral neer op ouderdom, de toestand van de wereld en natuurlijk de vrouwen. Geen programma van Dorrestijn is compleet als die soort niet aan bod komt. Vaak zijn slechte, chagrijnige of ronduit gewelddadige vrouwen hoofdpersoon, toch typeert Dorrestijn zichzelf als een vrouwengek. Al blijft zijn motto: ’De vrouw is een geschenk van God, al gaat de man eraan kapot.’ Niks is wat het lijkt bij Dorrestijn en juist dat maakt hem onweerstaanbaar grappig. Maar Dorrestijn kan ook ontroeren. Als hij het lied zingt ’Ik zal mijn lot met vreugde dragen’, doet hij dat zo zachtjes dat het je raakt. Theater Carré heeft hij dan misschien niet gehaald, het vrolijke gesomber van Hans Dorrestijn is inmiddels niet meer weg te denken uit het cabaret."
Vrolijk somberende zwanenzang van Dorrestijn' door Rinske Wels, in: Trouw, 6 okt 2007

In de media: Vincent Bijlo - 16 dec 2007
"Vincent Bijlo is trots op Nederland, zegt hij in zijn twaalfde theaterprogramma. En meteen barst hij uit in een ode (een patatland, een altijdwatland) waar Frans Bauer nog een puntje aan kan zuigen. Voorheen was hij links, maar nu stelt zich hij op als ambassadeur van het kabinet-Balkenende. (..) Door zichzelf te presenteren als een positivist die van alles de zonzijde ziet (files brengen het volk rust en regelmaat) maakt hij zijn grappen des te sardonischer. Bovendien biedt dit compacte programma een goed gedoseerde afwisseling van actueel-politieke grappen, een paar vrolijk geslaagde parodieën op radioreportages, een rijkelijk geillustreerde tirade over de taalvervuiling die de spuitgaten uitloopt, en een geestige uitval naar de vooroordelen die bijvoorbeeld bestaan over blinden zoals hij."
'Engagement Bijlo minder verbeten' door Henk van Gelder, in: NRC Handelsblad, 19 nov 2007

"Zijn metamorfose is een theatrale truc om de benepen bedilzucht van het huidige dominees-kabinet aan het fileermes te rijgen. De kleinkunstenaar doet dat geestig én giftig, waarbij hij de klamme Calvinistische deken die over de natie hangt, geërgerd van zich afschudt. Bijlo speelt raak met de tijdgeest. Zijn begeleidingsgroep van kansarme Limburgse Marokkanen laat verstek gaan als protest tegen zijn (hilarische) verslag van het autobomracen tussen dertien schurkenstaten. Als regeringsambassadeur begeeft hij zich onder het volk om via de ‘belevingsmonitor’ de stemming te peilen. Als de spruitjeswalm is opgetrokken, blijkt het land volgehangen met camera’s, met een kliklijn voor fietsverlichting en een vettax. Indrukwekkend zijn Bijlo’s sobere liedjes; de Marokkaanse scholier en zijn rugzak is een juweel."
-lees het volledige artikel
'Vincent Bijlo is geestig én giftig' door Arno Gelder, in: AD, 18 nov 2007

"De cabaretier, schrijver en columnist van het Algemeen Dagblad zette zijn blindheid altijd in als sterkste wapen. Hij zag gelukkig niet wat wij allemaal moesten zien. De laatste jaren komen er gehoorproblemen bij en die moeten welhaast de oorzaak zijn voor het valse zingen en het schreeuwen dat hij nu doet. (..) De inhoud van de liedjes vergoedt dit keer niet zo gek veel. Dieptepunt is een liedje over een Marokkaans jongetje dat door zijn moeder met een rugzakje naar school wordt gestuurd en daar steeds wordt gepest. Het is misschien aardig tijdens een schoolcabaret, waaraan niet al te hoge eisen worden gesteld, maar niet hier. (..) Bijlo is soms nog wel de vertrouwde vileine waarnemer als hij opmerkt dat een bijna atheïstisch land zich laat regeren en de idiootste regels laat opleggen door een stel gereformeerden in Den Haag. Maar te vaak is het gebabbel en hebben interessante aanzetjes geen kop of staart."
'Mijn laatste sigaret is te veel gebabbel zonder kop en staart' door Ruud Buurman, in: Het Parool, 20 nov 2007

In de media: Jan Jaap van der Wal - 11 dec 2007
"Door zijn calvinistische ‘NCRV-opvoeding’ weet hij dat we niets leren van lachen alleen. De gesel ligt bij Jan Jaap dan ook pal naast de grap. Al lijkt zijn programma bij vlagen op een -overigens vermakelijk- hoorcollege met ruime aandacht voor de socioloog Etzioni, leermeester van Balkenende, Blair en Clinton. De cabaretier doet nauwelijks aan luchtige imitaties en typetjes maar spreekt vol passie over politiek, media en de menselijke motieven. (..) Het lastige maar prachtige vak van conferencier is bij Jan Jaap in goede handen."
-lees het volledige artikel
'Oudejaarsshow kan nog wat lucht gebruiken' door Marion Groenewoud, in: deStentor, 12 november 2007

"Ik begrijp wel dat religie een houvast kan zijn voor mensen, maar ik heb er zelf geen relatie meer mee. Zeker niet als het gaat over een God die bepaalt wat je wel of niet mag doen. Blijven communiceren, verantwoordelijkheden dragen, elkaar serieus nemen: dat is de kern van mijn opvoeding. Er is niet één antwoord. Blijf twijfelen. (..) Ik voel geen enkele frustratie wat de kerk betreft, dus in die zin zal een grap van mij over God veel minder interessant zijn. Ik maak grappen om verwarring te zaaien, om het publiek op een andere manier naar de dingen te laten kijken. Ik hoor regelmatig ’ohohohoo’ vanuit de zaal, terwijl ik gewoon dingen vertel die gebeurd zijn. Je krijgt ’ohohohoo’ omdat mensen het liever niet willen horen, terwijl schrijnende dingen voor mij, als cabaretier, nou juist interessant zijn. Ik hou ervan om zaken waar mensen zeker van zijn in twijfel te trekken."
-lees het volledige artikel
'Tien geboden: Ik zal letterlijk nooit meer klagen' door Arjan Visser in: Trouw, 24 november 2007

In de media: Eric van Sauers - 11 dec 2007
"Hij is er de man niet naar zijn vele toehoorders bestraffend toe te spreken over hun consumptiegedrag. Hij is zelf óók zo’n smulpaap, en geeft goedmoedig toe dat zijn auto eigenlijk wel wat aan de grote kant is. Zelfs het feit dat de tonijn dreigt uit te sterven, wuift hij met een achteloze opmerking weg: 'Over de mammoet zijn we ook heen gekomen met z'n allen.' (..) Overrompelend is Van Sauers niet - daarvoor blijven zijn grappen te veel aan de vriendelijke kant, en worden ze te vaak op een kabbelende keuveltoon gedebiteerd. Maar onderhoudend is hij wel.""
'Natuur is mooi, vanuit een auto' door Henk van Gelder, in: NRC Handelsblad, 18 mei 2007

In de media: Cabaretiers op tv - 10 dec 2007
NRC Handelsblad greep de nieuwe tv-serie rondom Najib Amhali om betrekkelijk uitgebreid te kijken hoe succesvol andere cabaretiers waren met tv-programma's.

"Cabaretiers vormen een veelgevraagde beroepsgroep. Ze zijn populair, halen doorgaans torenhoge kijkcijfers als er een registratie van hun theatershow wordt uitgezonden en krijgen dus veel verzoeken om in tv-programma’s op te treden - of die zelf te presenteren. Met als gevolg dat de laatste jaren heel wat cabaretiers - onder wie Mylene d'Anjou, Tom de Ket en Marcel Verreck - alweer snel van het scherm verdwenen omdat ze bij nader inzien toch niet voldoende presentatietalent bleken te hebben. De opvallendste mislukking kwam voor rekening van Marc-Marie Huijbregts, die na zijn eerste theatersuccessen in 2001 juichend werd binnengehaald door de KRO. (..) Na twee seizoenen werd zijn praatshow echter afgedankt wegens gebrek aan succes. 'Sommige kansen móet je helemaal niet grijpen', riep Huijbregts in zijn daaropvolgende theatershow, 'maar dat zeggen ze er niet bij!' Dezer dagen blijkt hij veel beter op zijn plaats te zijn als sidekick van Matthijs van Nieuwkerk in De wereld draait door. (..) ‘Ik zie een enorme gretigheid bij de omroepen om cabaretiers binnen te halen', zegt Jack Spijkerman. 'Ook onervaren mensen van wie ik denk: zou je niet beter éérst wat meer ervaring in het theater kunnen opdoen? (..) Spijkerman, die ook zelf ooit als cabaretier door de VARA in huis werd gehaald, ziet de gevolgen van die cabarethonger regelmatig op het scherm: 'Ik moet zeggen dat De Lama's wel gelukt is voor de doelgroep waarvoor het wordt gemaakt. Maar neem De laatste show (sic, zk) – daar werken heel veel onervaren mensen die nog erg aan het zoeken zijn. Dagelijkse satire is natuurlijk erg moeilijk. In Amerika hebben ze daar twintig tekstschrijvers voor. Terwijl: als er hier drie of vier worden ingehuurd, zegt een omroep al gauw dat het wel erg in de papieren begint te lopen. (..) als je een programma maakt dat jouw naam draagt, en waarvan jij het gezicht bent, wordt het veel moeilijker. Ik kon dat niet combineren en ben toen gestopt met cabaret.' (..) Najib Amhali: 'Als je een succesvol cabaretier bent, wil dat nog niet zeggen dat je ook automatisch een geweldig tv-programma maakt. Televisie is iets totaal anders dan theater. Al was het maar omdat je in het theater meteen respons krijgt op alles wat je zegt en doet. Als je iets voor de camera doet, ben je dat allang weer vergeten tegen de tijd dat het uitgezonden wordt - en pas dan komen de reacties.'"
-lees het volledige artikel
'Sommige kansen moet je niet grijpen' door Henk van Gelder, in: NRC Handelsblad, 24 nov 2007

In de media: Speelman & Speelman - 10 dec 2007
"Wát zij zingen is van ondergeschikt belang. Alles draait om de kleurige stemmen en harmonieuze samenzang. Speelman & Speelman lijden aan het Syndroom van Veldhuis en Kemper. De mannen doen niets liever dan tweestemmig en Nederlandstalig achter de piano galmen maar verkopen hun programma toch als cabaret. (..) Aan de hand van een nadrukkelijke rode draad mikken zij -tussen de vele liedjes door- op de gulle lach van het publiek. Van humor is vanavond in Theater Bouwkunde echter geen sprake. (..) Deze jonge theatermakers -met Veluwse roots- werken hard en beheersen de zang- en theatertechnieken uitstekend. Aan enthousiasme heeft het tweetal al helemaal geen gebrek. (..) Behalve de onverwachte ‘duivenact’ kunnen we de cabaretiers nauwelijks op een visie of andere vorm van originaliteit betrappen. Toch weten zij de leegte knap te verbergen door hun opgewekte zangnummers."
-lees het volledige artikel
'Broers Speelman hebben niet veel te vertellen' door Marion Groenewoud, in: De Stentor, nov 2007

In de media: Rosemarie Landman - 10 dec 2007
"Rosemarie Landman, theaterprogrammeur voor theater Putten (..) onderhandelt stevig met impresario's. De eerste successen zijn geboekt. 'Kijk, we willen uiteraard de grote namen, de toppers, de zwaargewichten op de planken van ons theater. Maar daar hangt een prijskaartje aan. Daarnaast moet het programma voor elk wat wils bevatten. De een houdt van toneel, de ander van muziek of cabaret. Ook willen we bezoekers van jong tot oud binnen krijgen en we houden rekening met de regiofunctie die we inmiddels innemen.' (..) Toch, naast al die grote namen zoekt Landman naar nieuw talent. 'Want is het niet mooi dat talent met een toekomst over enkele jaren verkondigd: Ooit begon het in Putten?' Dat brengt het gesprek onmiddelijk op Claudia de Breij en het debacle rondom het affiche van haar theatershow. Want wie had er ooit van Claudia gehoord voor ze naar Putten kwam? Niemand, en nu heeft ze mooi haar eigen televisieprogramma. Landman kan er hartelijk om lachen als ze terug denkt aan die hectische tijd. Wel acht interviews per dag gaf ze, om aan de landelijke media uit te leggen wat er in Putten gaande was. Regelmatig krijgt ze de vraag van impresario's: 'Zeg Rosemarie, ik heb nog wat onbekenden. Kun jij ze even op de kaart zetten?' Het theater in Putten als springplank voor nieuwe sterren."
-lees het volledige artikel
'Aan grote namen hangt altijd prijskaartje' door ?, in: De Stentor, 28 nov 2007

In de media: Najib Amhali - 5 dec 2007
Uit interviews naar aanleiding van het nieuwe tv-programma 'Najib wordt wakker', een samenwerking met Peter Heerschop, Viggo Waas en Han Römer.

"Hij is volbloed komiek. Ik kán niet anders, zegt hij. 'Ik ben een opgewekt type. Zie snel de humor van iets in. Wij hadden het thuis - mijn vader werkte in Zaandam bij de Norit-fabriek - niet breed, maar ik doe daar nooit dramatisch over. Natuurlijk, ook ik wilde paardrijden, op vioolles, naar de wintersport. Maar het zat er niet in. Voor een schoolreisje moest wekelijks drie gulden opzij worden gelegd. Dan verzon ik gewoon dat ik naar De Efteling en Six Flags ging. Ik heb een rijke fantasie. Zei tegen vriendjes dat ik naar Ponypark Slagharen was geweest. ‘Waar dat dan lag’, vroegen ze. Tja, was ik vergeten. Ik vertelde ook dat mijn vader een kapitein op een groot schip was. En dat hij krokodillen ving. Ze stonden met open mond te kijken.' (..) Zijn publiek is nooit een eenkleurige fanclub. 'Zwart en wit, bankdirecteur en stratenmaker, blauwe kleurspoelingen van 80 en blonde meisjes van 6.' Bovendien werd hij ineens een Bekende Nederlander, al gruwt hij bij de gedachte tot die ‘nepwereld’ te behoren. 'Als ik al in de P.C. Hooftstraat loop is het héél erg snel met een capuchon op. Soms word je gesnapt, door een fotograaf van Story. Zit ik op m’n scootertje, zie ik plots zo’n telelens uit een autoraampje op me gericht. Mag ik je kaartje, dan kan ik er een nabestellen, riep ik. En, toen ik het eenmaal in handen had: Zo, nu weet ik waar je woont.' Glimlachend: 'Najib Amhali op een brommer, is dat nou interessant.'"
-lees het volledige artikel
'Najib Amhali staat tussen alle partijen' door Arno Gelder, in: AD, 22 november 2007

"De overstap naar televisie heeft wel vaker het einde van een cabaretcarriere betekend. Ben je niet bang dat een tv-programma ook voor jou net te veel van het goede wordt? "Nee, daar ben ik absoluut niet bang voor. Als het programma niet aanslaat bij het publiek, dan hebbne we toch lol gehad bij het maken ervan. Het programma is naar mijn mening geslaagd, als we de dingen hebben kunnen doen, die we wilden doen.' (..) Hoe is Najib wordt wakker tot stand gekomen? 'Het idee speelde al heel lang door mijn hoofd, maar het lukte me niet om de juiste mensen om me heen te vinden. Ik heb altijd wel voldoende ideeën en grappen in mijn hoofd, maar je hebt ook een klankbord nodig om te checken of ze ook echt grappig zijn. Ik ben zelf sowieso niet zo'n schrijver van dialogen en toneelstukjes. Viggo, Han en Peter zijn dat wel. Ik zorg wel voor heel veel input en dat bouwen we dan met z'n allen om tot een leuke sketch.' (..) 'Waar kunnen ze jou middenin de nacht voor wakker maken? 'Brand. Ik zou het wel op prijs stellen als mensen me dan wakker maken.'"
'Maak me niet wakker voor een lekker wijf' door Nick Klaessens' in: Veronica Magazine, november 2007

"Waarom Viggo Waas, Peter Heerschop en Han Romer? 'Ik werk graag met mensen die dezelfde stijl hebben. we hebben meer collega's benaderd, maar het bleek heel moeilijk om ze bij elkaar te krijgen en vooral te houden, omdat ze een rol op de voorgrond wilden. Het zijn allemaal ego's die zich moeilijk kunnen schikken in een bijrol. Collega's van de Comedytrain, ja, ja.' Wie stonden er bovenaan het lijstje? 'Roue Verveer, Murth Mossel en Ronald Goedemondt... noem ze maar op, alle grote namen. We zijn bij elkaar gekomen, hebben sketches geschreven, maar toen puntje bij paaltje kwam... een omroep wil nu eenmaal graag dat iemand het gezicht is van een programma, met de rest eromheen, maar de rest deed altijd zo moeilijk. Peter en Viggo doen ook sketches waar ik niet in speel. Daar heb ik geen problemen mee, als het uiteindelijk maar een samensmelting wordt. Ik heb op de toneelschool geleerd dat je zelfs van een kleine rol iets groots kunt maken. Er bestaan geen kleine rollen.'"
'Wie ben ik?' door Cecile Koekkoek, in: VARA TV Magazine, 17-23 november 2007

"Han Romer (sic) was daar dan ook bij. Dat is een enorme komiek. Die man heeft een timing en een komisch talent. Hij is een meester in woordspelingen. (..) Een ontzettend geestige man. Hij verzamelde alle scripts en scherpte het nog wat aan voordat het naar de eindredacteur ging. Dan stonden we op de set, en draaide ik het alsnog om. Er moet ruimte zijn voor improvisatie, dat houdt het fris. (..) Mensen willen dat ik hetzelfde doe, heb ik gemerkt, met typetjes en geluidsjes. Het gekke is alleen dat als ik dat doe, de mensen ook zeggen, het is wel weer met typetjes en geluidjes he? Ik kan dat nooit peilen. Het is raar, want enerzijds is er druk, anderzijds kun je alles maken. De mensen komen toch wel. (..) Dat is het gevaar van populair worden. Mensen kennen je niet meer als cabaretier, maar van tv. (..) Ik wilde acteur worden. Ik was altijd bezig met een oud cameraatje, filmpjes maken. Ik was wel een sfeermaker. Dat heb ik van mijn vader. Die was ook muzikaal en kon goed verhalen vertellen. Mensen hadden hem er graag bij op feestjes. Hij is in 1994 overleden, dus dit succes heeft hij niet meer meegemaakt."
'Het is heel raar dat mijn shows al uitverkocht zijn voordat ik ze heb bedacht' door Edmee Fijan, in: AVRO-bode, 1-7 december 2007

In de media: Najib Amhali - 4 dec 2007
Trouw citeert flink uit het interview met het Belgische blad Humo.
"Zijn cabaretvoorstellingen zijn doorspekt met zelfspot, met zijn dubbele achtergrond, met grappen en vooroordelen over Marokkanen én over Nederlanders. Met verhalen over zijn moeder, die hij leerde fietsen. Over zijn vader, de gastarbeider die slecht Nederlands kon, en die hij moest helpen om de post van officiële instanties te vertalen. Dat heeft hem vroeg volwassen gemaakt, vertelde hij in het Belgische tijdschrift Humo. 'Ik moest bijvoorbeeld de rekeningen voorlezen, en daardoor wist ik al heel gauw dat er bij ons geen geld was. Ik besefte dat ik niet om nieuwe schoenen moest zeuren, want die konden we gewoon niet betalen: klaar.' (..) Amhali lijkt vooral de verschillende bevolkingsgroepen bij elkaar te willen brengen. ’Ik vind het leuk om met dat soort vooroordelen te spelen’, zei hij tegen Humo, ’omdat ik merk dat ik met humor veel meer kan losmaken dan al die commissies die zich over het vreemdelingenvraagstuk buigen en waar miljoenen tegenaan gegooid worden. Ik bedoel maar: ik heb eens een benefiet gedaan voor het Hadassah-kinderziekenhuis in Jeruzalem. Meer dan de helft van het publiek was joods, maar er zaten ook moslims met hoofddoekjes. Normaal duurt het jaren voor je die mensen bij elkaar krijgt, maar als Najib Amhali komt, lukt het opeens wél en lacht iedereen.’ Amhali als voortrekker in het integratieproces. Maar aanschuiven bij actualiteitenrubrieken die van hem, de succesvolle Marokkaanse Nederlander, willen weten wat zijn gedachten over rellende jongeren in Amsterdam zijn, weigert hij stelselmatig. Je moet harde grappen kunnen maken en alles kunnen zeggen, vindt Amhali. Maar echt choqueren doet hij eigenlijk nooit. Er is een groot verschil tussen een grap maken en beledigen, betoogt hij, en dat laatste is niet zijn stijl. Liever een goede grap dan een grove belediging. Misschien is dat de verklaring voor zijn succes. Amhali zoekt de polarisatie niet, maar wil vooral erg goede grappen maken."
'Met humor en zelfspot vooroordelen te lijf gaan' door Nico de Fijter, in: Trouw, 23 nov 2007

Volgens het AD en BN/DeStem lukt dat laatste maar ten dele met zijn nieuwe programma 'Zorg dat je erbij komt.

"In geen tijd heeft deze charismatische charmeur de zaal voor zich gewonnen, een kwaliteit die zowel in zijn voor- als nadeel werkt. Freek de Jonge zei in zijn hoogtijdagen vaak cynisch 'het maakt niet uit wat ik zeg, ze lachen toch wel'. Het grote aantal flauwe grappen en woordspelingen dat Amhali (36) in zijn programma debiteert, doet vermoeden dat ook hij, maar dan niet cynisch, een aanhanger van deze doctrine is geworden. Het programma is verder typisch Amhali: schurende grappen over de multiculturele samenleving, hilarische invallen en soms net iets te obligate conférences wisselen elkaar af, tot de knallende, ietwat gezochte, finale. De fans die de dvd’s van de voorafgaande shows nog even hebben bekeken, zullen toegeven dat de laatste loot aan Amhali’s succesboom wat bleekjes afsteekt bij de oudere takken."
-lees het volledige artikel
'De flauwe grappen van Najib Amhali' door Ruud Meijer, in: AD, 21 nov 2007

"Maar wáár ben je eigenlijk bij als je een kaartje hebt bemachtigd? Niet bij een ultieme theaterbelevenis die welke gekte dan ook rechtvaardigt. Niet bij topcabaret, niet bij een man die op het scherpst van de snede balanceert en ons iets belangwekkends heeft te vertellen. Van Amhali is een hype gemaakt. Cabaretier is hij nauwelijks meer, eerder een sympathieke amuseur. En die heeft maar één doel: ons laten lachen. (..) Waarbij aangetekend dat een zaal vol mensen die zoveel moeite heeft gedaan en misschien flink heeft gedokt, ook dubbel wíl liggen. Het maakt dan niet uit dat sterke momenten schaars zijn en een flink deel van de grappen niet boven Nieuw Amsterdams Peil uitkomt. Hele rijen liggen al dankbaar onder de stoelen als hij achter een elektrisch drumstel gaat zitten en daar vele minuten lang niks anders doet dan liedjes laten raden en verzoeknummertjes spelen. Tijdvulling, maar wie maalt er om? Amuseur Amhali weet van wanten, zelfs met matig materiaal."
-lees het volledige artikel
'Amhali serveert fastfood' door Ruud Buurman, in: BN/DeStem, 26 nov 2007