In de media: Katinka Polderman - 31 dec 2008
"Wat kan een beetje leven een mens toch goed doen. Katinka Polderman (27) is dertig kilo lichter en heeft na zeven jaar geen relatie meer. Ze lijkt alle ballast van zich te hebben afgeworpen. Het schuchtere meisje met de ondeugende liedjes is niet meer zo verlegen. (..) Polderman heeft een nuchtere verteltrant, met soms een onverwachte uithaal. Haar engagement is tussen de regels door te lezen - ze vertelt bijvoorbeeld over onze regelzucht en desinteresse voor wereldleed. Ze is een meester in absurde gedachtes. Zo zingt ze over haar ontmoeting met Sonja Bakker die haar echte leeftijd op 60,2 jaar zet. In een ander liedje wordt ze wakker als Messias. (..) Uit haar gitaarliedjes (simpele akkoorden en gekke teksten) blijkt haar liefde voor taal. Wie naar Polderman luistert, zou zweren dat Brigitte Kaandorp en Joop Visser het ooit met elkaar hebben gedaan."
-lees het volledige artikel
'Katinka Polderman heeft alle ballast van zich afgeworpen' door Merijn Henfling, in: Volkskrant, 23 dec 2008

"De onverstoorbare Polderman banjert over het podium en maakt de zaal deelgenoot van 'deze fase' in haar leven haar bestaan ('Nachten lang zuipen op een stronk broccoli' ) waarin ze wakker wordt naast iemand wier naam ze is vergeten of ontwaakt naast weer een andere scharrel. Uiterst geestig zijn ook weer haar liedjes, waarin ze de taal hulde brengt met grotdroge humor en rationele observaties vol zelfspot over haar eigen penibele situatie. Bovendien wordt tussen de chaotische bedrijven door de benauwende Nederlandse regelzucht in het sprookje 'Er was eens een Henk...' feilloos de kaak gesteld. Het leven, concludeert Katinka Polderman, is eigenlijk 'een doe-het-zelf-zaak vol goedkope zaterdagkrachten' . In Polderman Kachelt Door sleutelt de jonge Zeeuwse kleinkunstenaar in elkaar geval een pracht van voorstelling in elkaar."
-lees het volledige artikel
'Polderman hilarisch als vrijgezel' door Arno Gelder, in: AD, 22 dec 2008

"Ze is achter in de twintig, maar staat op een kruispunt in haar leven, zo lijkt het. Vriend weg, orde en netheid overboord gezet en alleen de bar van Chez Nous, waar je tot in de kleine uurtjes welkom bent, biedt enige houvast en afleiding. (..) Een rommelkont is ze, zoekend en ploegend, maar vooral ook innemend en erg geestig. Haar liedjes zijn ook nu weer de krenten in de pap. Soms met een lichte weemoed, of dwars, maar altijd origineel en spitsvondig. Haar taalvondsten zijn om in te lijsten. (..) Het uitvergroten van haar gescharrel en getob met dates is niet wereldschokkend. Haar engagement is ogenschijnlijk nogal egocentrisch ingesteld; stevige uitspraken over de maatschappij verpakt ze liever in een prikkelend liedje over Tanzania, waar je tegenwoordig zo weinig over hoort en waarmee ze de nieuwsvoorziening een spiegel voorhoudt. (..) Dat ze ook nog eens vier verhalen voorleest, over een vrolijk burgermannetje dat naar overzicht en orde verlangt, en waarmee ze haar taalvirtuositeit toont, is wat mij betreft iets te veel een gemakkelijke opvulling."
'Vrolijke blues van Katinka Polderman' door Henk Langenhuijsen, in: Brabants Dagblad, 22 dec 2008

In de media: Youp van 't Hek - 30 dec 2008
"De oudejaarsconference draait om schaamte en troost zoeken. Van ’t Hek vertelt het verhaal van een oude vrouw die boven haar televisie een schilderij heeft hangen van een vrouw die zich schaamt. In de voorstelling laat hij de oude vrouw zeggen dat zij de laatste jaren steeds vaker naar het schilderij kijkt dan naar de televisie. De anekdote van het schilderij verbeeldt de schaamte, de grappen bieden troost. Troost voor een land dat zich volgens Van ’t Hek heeft overgeleverd aan de waanzin. ‘Er is toch iets met een land aan de hand als volwassen mensen in een land 24 miljoen welpies gaan verdelen,’ schetst Van ’t Hek. ‘Ik probeer de volstrekte krankzinnigheid van alledaagse beelden te schetsen. Honderdduizend mensen die zonder kaartje naar Basel afreizen: verklede mannen van mijn leeftijd die vervolgens in die stad een paar dagen helemaal losgaan. Als je zoiets ziet, kun je maar één conclusie trekken: met dit land is iets aan de hand. Wat er aan de hand is, weet ik ook niet. Ik kan alleen maar laten zien hoe krankzinnig dat is.’ De onschuldige voorbeelden van waanzin krijgen een scherp vervolg. De cabaretier ruimt veel tijd in voor de bestuurders van ABN Amro die, vlak voordat het bedrijf werd verkocht, nog een flinke graai in de kas deden. De ongegeneerde hebzucht van topman Rijkman Groenink is een van de zaken die Van ’t Hek het afgelopen jaar persoonlijk het meest schokte. (..) Van ’t Hek erkent dat hij er ook over nadenkt om terug te gaan naar kleinere zalen. Hij wil nog een grote show maken, die Omdat de nacht... gaat heten en waarmee hij zes weken in Carré zal staan. Daarna valt het doek. ‘Tegen die tijd zijn de kinderen uit huis en kan ik anders gaan leven. De grote tournees behoren dan tot het verleden. Voor deze conference gaf ik een aantal try-outs in zalen waar de directeur nog helpt bij het kaartjesscheuren. Ik kwam op met niets, maakte contact met de zaal en werkte me anderhalf uur het lazarus om ze onbedaarlijk te laten lachen. Na afloop waren het publiek en ik zielsgelukkig.’ Van ’t Hek denkt dat de kans groot is dat hij zich na Omdat de nacht... alleen nog richt op de oudejaarsconferences. (..) Toch is de voornaamste kritiek op Van ’t Hek dat hij al twintig jaar hetzelfde idioom hanteert om zijn publiek te laten lachen, hij zichzelf nauwelijks vernieuwt en zijn humor sleets wordt. Het feit dat hij zich als persoonlijkheid ontwikkelt, is in zijn voorstellingen nauwelijks zichtbaar. Van ’t Hek is het met die kritiek niet eens. Wat is er op tegen dat iemand doet waar hij goed in is, vraagt hij zich hardop af. ‘Afgelopen zondag zag ik Leonard Cohen in het Parijse theater Olympia. Hij zong alleen maar nummers die hij al twintig jaar zingt. De tranen sprongen me weer in de ogen. Kippenvel.’"
-lees het volledige artikel
'Dit land is krankzinnig' door Alexander Nijeboer, in: De Pers, 24 dec 2008

"Door de kredietcrisis zijn de kakkers de klos en wordt de hebzucht aan de kaak gesteld. Was het een topjaar voor u? 'In kritieken wordt altijd gesteld dat ik op kakkers loop te hakken. Dat is nooit wat ik bedoel. Ok, het is deels wat ik bedoel. Mijn bezwaar geldt de mensen die op zogenaamd legale wijze miljoenen naar zich toe sluizen en in die enorme huizen wonen. Zij beslissen welke kant een land opgaat. Dat Schiphol wordt verkocht of niet, bijvoorbeeld. Daar zit ongelofelijk veel eigenbelang en hebzucht bij. Dat mensen wat willen verdienen, begrijp ik wel. Maar het loopt uit de hand. Mensen brengen voor een half procentje meer hun geld naar IJsland. Het was een ongewoon jaar. Hoe vaak maak je mee dat een socialist een stropdas omdoet en banken redt? Dat is de grootste vernedering voor het kapitalisme. (..) 'Mijn show is tachtig minuten grappen. Dat is mijn werk op oudejaarsavond: ga lekker zitten en lach erom, in godsnaam. Ga niet zitten tobben.' Is dat alles? 'Nee, die onderlaag van kritiek is er wel. Ik kreeg een reactie van een meisje: ik heb ontzettend gelachen, maar ik ga wel emigreren.' (..) Hoe werkt u aan de samenstelling van een conference? 'Ik ga een paar dagen zitten schrijven. Dat kom ik tot vijftien velletjes. Binnen anderhalve week ken ik dat uit mijn hoofd. Meer dan de helft ontstaat vervolgens op het toneel. Voor de samenhang voeg ik iets toe uit mijn eigen leven: het verhaal van een oom van 89, die helemaal op was en toch aan de antibiotica werd gezet. Ik ontdekte dat er een complete zorgmaffia is, met bedrijven in doorligmatrassen en bejaardenluiers.' (..) Kwam u zo uit bij de titel van het programma, Troost? 'Troost is wat we zoeken. Geborgenheid. Dat had ik mijn hoofd. Ik wilde twee werelden bijeen brengen: het oudje dat alleen is en naar een schilderijtje kijkt en de man die 70 miljard laat verdwijnen.' (..) Heeft u de conference van vorig jaar gezien, van Jan Jaap van der Wal? 'Ja. Kon er niet om lachen. Veel te serieus en wijsneuzerig. Ik vind hem verder erg goed, maar hij kwam er niet in die avond.'"
-lees het volledige artikel
'Youp van ‘t Hek: Bepaalde fenomenen noem ik expres niet' door Ron Rijghard, in: NRC, 27 dec 2008

In de media: Guido Weijers - 30 dec 2008
"Guido Weijers gaat naar eigen zeggen onvoorwaardelijk voor de lach, hoe wrang en wringend die ook mag zijn. 'De Oudejaarsconference van Youp van 't Hek heet Troost, een titel die bij mij eerder wat treurige, melancholische gevoelens oproept. Maar het zal ongetwijfeld barsten van de goede grappen. Ik ben nooit iemand van de preek, de opgeheven vinger geweest zoals Freek de Jonge. Freek is inmiddels overleden, toch? Hij heeft immers in zijn eigen woorden het cabaret dood verklaard. The old king is dead... Ik ben nog jong.'"
-lees het volledige artikel
'Guido Weijers: premier in erotische rol' door Arno Gelder, in: AD, 29 dec 2008

"Jimmy Carr 'Een heel goede Engelse comedian. Ja, ik weet waar je naartoe wilt. Ik zou grappen van hem hebben gejat. Iemand heeft dat beweerd op een internetforum (onjuist, dat was de site goedgejat.tk, ZK). Ik maak mijn voorstellingen voor mezelf en het publiek en niet voor mensen die losgaan op forums. Dan denk ik: mensen, ga porno kijken!'"
-mirror van goedgejat.tk
-Zwartekat forum: Guido Weijers covercabaret
'Vijfhonderd grappen in tachtig minuten' door Maartje den Breejen, in: Het Parool, 27 dec 2008

In de media: Freek de Jonge - 17 dec 2008
"2008 was, om in sporttermen te blijven, ‘een inkoppertje’ gezien de rijkdom (Olympische Spelen, Europees Kampioenschap voetbal) en dramatiek van de evenementen. Dat laatste - de ophef rond de mensenrechten in gastland China en de torenhoge toppen en diepe dalen van Oranje op het EK - dient als kapstok in De Limiet, waarin Freek heerlijk uitpakt en uitdeelt. Fysiek kan hij zich helemaal kwijt in scènes met een voetbal, als hij in de huid kruipt van het prijspaard Salinero of wanneer Erica Verkerk-Terpstra zich na een avondje doorzakken met de NOC*NSF op een Zwitserse Alp ruimhartig als ‘de bob’ aanbiedt. Het zijn die momenten waarop Freek op zijn best is met zijn clowneske mimiek en motoriek en grappen, waarmee hij als vanouds doordraaft."
-lees het volledige artikel
'Sportieve Freek deelt uit' door Arno Gelder, in: AD, 28 nov 2008

"De Jonge richt zich in De Limiet vooral op de humoristische kanten van topsport. Want hoewel topsport volgens hem een serieuze aangelegenheid is, valt er altijd wel een slapstickachtig element in te ontdekken. 'Laat Gertjan Verbeek eens nagaan of hij nichten in zijn selectie heeft', zegt hij verwijzend naar de tegenvallende prestaties van Feyenoord. Uit een recent verschenen boek blijkt dat homo’s beter presteren als ze uit de kast komen. En Verbeek moet volgens De Jonge geen middel onbenut laten om zijn selectie weer op orde te brengen. (..) Het moralisme blijft grotendeels achterwege in de nieuwste voorstelling van De Jonge. Maar zo nu en dan klinkt wel cynisme door bij de cabaretier die zich zich onlangs van zijn grimmigste kant liet zien bij een confrontatie met Peter R. de Vries in de televisietalkshow Pauw & Witteman . In veertig jaar tijd had hij het publiek een rijk palet aan conferences, liedjes, romans en films voorgeschoteld. 'Maar wat bij de mensen blijft hangen is Peter R. de Vries', verzucht De Jonge."
-lees het volledige artikel
'Een pianosmurf en voetbalnichten' door Danielle Pinedo, in: NRC, 26 nov 2008

"Het optreden in Alkmaar is een try-out, letterlijk. Het is de ontwikkeling van een thema. Dat thema is deze keer de sport en het zit hem als gegoten. In het diepst van zijn gedachten is Freek de Jonge een topsporter, begiftigd met een uitzonderlijk talent voor cabaret. (..) Zo raar is het dus niet dat zijn nieuwe voorstelling De Limiet helemaal om sport draait - om de bal, letterlijk. Over de Nederlandse sportmentaliteit gaat het, over dope, over de megalomanie van sport en de platte geldzucht, maar ook over de romantiek. (..) Op het toneel is sport altijd zijn tweede natuur geweest. Dat kwam natuurlijk vooral door Bram Vermeulen, voormalig volleybalinternational en zijn partner in Neerlands Hoop. (..) Vermeulen vertelde eens hoe ze in de eerste set van een wedstrijd tussen Blokkeer en AMVJ maar één opdracht hadden: de net herstelde vinger van tegenstander Jacques de Vink met een smash opnieuw breken. Geschokt waren ze, echtgenote Hella en De Jonge zelf. Maar er moest gewonnen worden ten koste van alles. (..) (Na het verlies op Cameretten in 1968) bedreven ze topsport in de theaters. Collega’s waren concurrenten, ze zochten altijd naar hun zwakke kanten. ‘We namen het wrede van sport over, het bikkelharde.’ (..) De discipline heeft hem nooit verlaten. ‘Bram kreeg op een gegeven moment behoefte meer het café in te gaan. Ik heb dat nooit gehad. De talenten die mij gegeven waren, moest ik worshippen. En dat heb ik ongelooflijk consequent gedaan, op een protestants-christelijke manier.’ (..) In Alkmaar zie en hoor je Freek de Jonge nog zoeken. Combinaties uitproberen, systeempjes testen, een ver doorgevoerde solo. Je merkt hoe thema’s vorm krijgen: doping, de Nederlandse sportmentaliteit."
-lees het volledige artikel
'Eigenlijk is Freek een topsporter met talent voor cabaret' door Bart Jungmann en Bert Wagendorp, in: Volkskrant, 22 nov 2008

"'Ik wilde weer eens een keer héél erg leuk zijn. Gewoon de mensen een dik uur laten lachen. Daar ben ik tamelijk goed in geworden, in veertig jaar, denk ik.' Hij grinnikt. 'Maar dát zullen veel mensen natuurlijk weer heel erg arrogant vinden klinken, hè?' Ja, Freek weet heel goed dat hij weer eens onder vuur ligt, na zijn aanvaring met misdaadjournalist Peter R. de Vries bij Pauw en Witteman. (..) 'Wat moet ik met mensen die elkaar nawauwelen dat ik maar achter de geraniums moet gaan zitten, omdat ze me met een gitaar hebben zien klooien in De Wereld Draait Door en de zelfspot en ironie ze volledig is ontgaan? Ik speel ook gitaar in De Limiet, ik pretendeer er niks mee, maar ik lees dat ik een arrogante kwal ben die denkt dat hij alles maar kan. Wie denkt Freek de Jonge wel niet dat hij is?, hoor ik ook vaak. Daar heb ik nu natuurlijk wel een mooi antwoord op: de winnaar van de VSCD-oeuvreprijs.' (..) 'In het verleden heb ik consequent alle prijzen geweigerd. (behalve de Annie MG Schmidtprijs, de Groenman-taalprijs en de Toon Hermans-prijs, ZK) Voor deze ben ik uitermate dankbaar. Ik sta niet opeens als een heel andere Freek op het toneel, met nog meer zelfvertrouwen.'"
-lees het volledige artikel
'Freek wil weer eens gewoon leuk zijn' door Ruud Buurman, in: BN De Stem, 9 dec 2008

In de media: Claudia de Breij - 16 dec 2008
"Claudia de Breij veegt in haar show iClaudia de vloer aan met alle 'kanslozen' die beeldschermafhankelijk zijn. Er zijn hele colonnes die meer vertoeven in de virtuele wereld dan in de echte wereld. (..) De Breij is ook niet onkritisch over zichzelf, want, geeft ze grif toe, ze is geen haar beter dan al die 'kanslozen' over wie ze het in iClaudia heeft. Maar ze is zich ervan bewust, probeert het nu anders te doen. (..) 'Vorig jaar zomer, na Carré, merkte ik dat ik na zeven jaar keihard werken goed naar de klote was. Ik had nergens zin in, niet eens om te praten. Ik wilde alleen maar Disneyfilms kijken op de bank. Toen ben ik het vrij rigoureus anders gaan doen.' (..) Hoe komt het toch dat mensen zo afhankelijk zijn geworden van gadgets en internet? Ze denkt, omdat we niks willen missen. 'We leven vluchtig, maar willen intens leven. En dat gaat soms niet. Maar daar kunnen we ons niet zo goed bij neerleggen. Het is een menselijke noodzaak om gezien te worden.'"
'iClaudia: een pleidooi voor het echte leven' door ?, in: Gelderlander, 30 okt 2008

In de media: Acda en De Munnik - 16 dec 2008
De Gelderlander sprak met Paul de Munnik.
"'We wilden weer een voorstelling maken zoals we dat vroeger deden. Gewoon met z'n tweeën en met David Middelhof, onze muzikant. De twaalf, dertien liedjes van onze cd Nachtmuziek spelen we en verder hebben we veel gesproken teksten. Scènes, monologen, conferences. En dan is Thomas de man van de conferences, van de grappen, de verhalen. En ik ben meer van de zachte monologen. We schrijven de teksten over het algemeen wel samen. De een komt met een idee en dat wordt door ons tweeën uitgewerkt. Zo gaat dat bij de gesproken teksten. Bij de muziek verschilt de samenwerking nogal. Soms komt de een bij de ander met een liedje dat helemaal af is. En dat moet dan wel goed zijn, anders moet je er niet mee komen. (..) Ik groeide op in Dronten in een katholiek gezin, waar veel werd gezongen. Muziek maken was gebruikelijk bij ons thuis. Vanaf mijn achtste had ik pianoles en toen wist ik zeker dat ik concertpianist wilde worden. Onbewust begreep ik dat ik nooit bereid zou zijn daar zoveel uren in te stoppen. Ik hield ook wel van popmuziek, maar als ik piano studeerde, was het klassiek. Toen ik een jaar of vijftien was, hoorde ik dat er iets bestond als een academie voor kleinkunst. Daar kon je leren spelen en zingen. Maar ook acteren, schrijven en liedjes maken. Dat trok me ook. Ik deed het eerste jaar van het conservatorium gelijktijdig met het auditiejaar van de Kleinkunstacademie. Toen ik werd aangenomen op 'de Kleinkunst' ben ik direct gestopt met het conservatorium. Ik vertelde aan mijn pianoleraar dat ik was toegelaten in Amsterdam en hij antwoordde: Dat lijkt me beter zo.'"
-lees het volledige artikel
'Acda en De Munnik gaan het warme bad weer in' door Ton Ouwehand, in: Gelderlander, 4 dec 2008

In de media: Nathalie Baartman - 15 dec 2008
"Met Nathalie Baartman ziet de wereld er ineens heel anders uit. De gekte van deze Twentse cabaretière is grenzeloos. (..) Wanneer het haar personage teveel wordt, jodelt of zingt ze met haar speciale folkstem onverstaanbare dramatische klanken. En bijna dwangmatig huppelt ze een vrolijke volksdans. Alsof ze zichzelf hiermee tot de orde roept. Baartman is een apart geval, met haar folkloristische uiterlijk en truttige bemoeizucht, stort zij zich bij voorkeur op haar medemens. (..) ‘Los’, het tweede programma van Baartman, is mooi opgebouwd en barst van de komische originele vondsten. Het absurde cabareteske verhaal krijgt tegen het eind een andere wending. Dan zien we een prachtige toneelscène waarin deze wanhopige vrouw in haar zoektocht naar een echte haan, de liefde van haar leven ontdekt. Deze comédienne blijft niet hangen in grappige voorvallen en anekdotes. Zij toont alle lagen van de -Bewust Ongebonden Vrouw- die keer op keer buiten de samenleving valt."
'Baartman maakt het leven leuker' door Marion Groenewoud, in: Stentor, 21 nov 2008

In de media: Roy Aernouts - 15 dec 2008
"Aernouts verwart en provoceert. Zijn vorm van theater behaagt niet, valt niet in een kadertje te plaatsen. Misschien is het wel punkcabaret. Aernouts heeft er vreemde geur- en smaakstoffen aan toegevoegd. Het kan zijn dat je die niet lust, maar van proeven ga je niet dood. (..) Dus spreken we af dat het 15 juli 1980 is, 14.00 uur, de dag en het uur waarop hij werd geboren. De dag dat alles nog vanzelfsprekend was en waarop hij zich nog over alles kon verwonderen, eerlijk en oprecht. En dan ga je leven en worden waarachtigheid, aandacht en liefde plotseling zaken waarom je moet schreeuwen. (..) Soms is de vorm interessanter dan de inhoud. Geraffineerd en geestig? Bij vlagen. De twijfel verdwijnt als hij het Nederlandse zelfbeeld en de cultuur subtiel aan flarden zingt en een noodkreet rapt om meer bezieling, meer waarachtigheid. Als wij het zelf niet doen, dan doet de Belg het wel voor ons."
'Naar Roy Aernouts blijf je kijken' door Ruud Buurman, in: Het Parool, 28 okt 2008

In de media: Begijn Le Bleu - 14 dec 2008
"In zijn nieuwe programma Flamingo's in de polder vertelt hij een verhaal met een kop en een staart over de zelfkant van de samenleving. (..) Uiteraard speelt Le Bleu al deze types met verve (vooral de hoer!) alleen de licht spastische Sammy werkt op den duur vermoeiend. (..) Le Bleu is een smakelijk verteller en toneelspeler: eigenlijk is Flamingo's in de polder een toneelstuk waarin hij zelf alle rollen speelt."
'Begijn Le Bleu vertelt smakelijk' door Annet de Jong, in: De Telegraaf, 14 nov 2008

"Een man in spijkerbroek en T-shirt moet op een kaal podium veel uitstraling hebben wil hij vijf kwartier boeien. Het helpt ook als hij iets te melden heeft. Iets waarover je, altijd meegenomen tijdens een cabaretvoorstelling, soms kunt lachen. Liefst om iets dat je niet eerder hebt gehoord. Van dat alles is nauwelijks sprake bij Flamingo's in de polder van Begijn le Bleu (..) Die een verhaal vertelt over een dag waarop hij toevallig tussen de verworpenen der aarde terechtkomt. (..) dan heb je allang gezien dat Le Bleu met al zijn pretenties en 'stemmetjes' van zijn stumperds niets anders kan maken dan vette karikaturen met een koddig Vlaams accent."
'Gapend van verveling' door Ruud Buurman, in: Het Parool, 24 nov 2008

In de media: Jessica Borst - 14 dec 2008
De Stentor sprak met Jessica Borst, regisseur van onder meer Sara Kroos en nu ook Brigitte Kaandorp.
"Borst is gespecialiseerd in vrouwen en humor. Haar studies theaterwetenschappen en vrouwenstudies rondde zij af met een scriptie over de comedy Absolutely Fabulous. 'Met humor schep je op een prettige manier orde. Als de traditionele hofnar vermaak je mensen. Je kunt kritisch zijn en spiegelen zonder dat het wordt afgestraft.' Er zijn inmiddels veel vrouwelijke cabaretiers maar dit is een relatief jonge ontwikkeling. 'Mensen kijken nog op als een vrouw in het middelpunt staat. Wanneer zij ook met de vuist op tafel slaat en ongezouten haar mening verkondigt, ervaren veel mensen dat als ongepast', verklaart Borst. 'Mannen kunnen zich in het openbaar meer veroorloven.' Zij denkt daarentegen niet dat een vrouwelijke humorist vooral een beroep moet doen op haar mannelijke eigenschappen. 'Vrouwelijkheid blijft je sterkste troef. Daar mag je niet op afdingen. Je moet het juist gebruiken.' Grappen maken op een podium is een hachelijke onderneming. 'Vooral voor solisten met eigen teksten is het risicovol', beaamt Borst. 'Cabaret is freestyle klimmen zonder zekeringen. Je kunt ieder moment naar beneden donderen.' Samen met theatermaakster Sara Kroos gaat zij ver in het persoonlijke verhaal. 'Die grens hebben we bewust opgezocht', zegt Borst hierover. 'Sara vaart op haar eigen instinct. Dat ging vaak net goed. Theater is geen therapie. En trauma’s dien je strak en overdreven vorm te geven.' (..) 'Het prettige aan dit vak is dat het zo vreselijk moeilijk is. Je begeeft je op een flinterdunne lijn van wat wel en niet werkt.'"
-lees het volledige artikel
'Cabaret is freestyle klimmen zonder zekeringen' door Marion Groenewoud', in: Stentor, 5 okt 2008

In de media: Ellen Dikker - 8 dec 2008
"Cabaretiere Ellen Dikker - in 2006 won ze de Persoonlijkheidsprijs op het Cameretten-festival- speelt in haar eerste avondvullende voorstelling ’Toendra’ haarscherp een vrouwtje dat totaal niet met die keuzes kan omgaan. (..) Dikker speelt deze vrouw met veel mededogen. Ze is niet alleen zielig, ze is ook strijdbaar. Je kunt echt met haar meeleven. De voorstelling ’Toendra’ is een aaneenschakeling van typetjes. Denk niet meteen aan Tineke Schouten en haar reeks bekende Nederlanders, maar meer aan Plien en Bianca. Interessante, gelaagde personages, die zowel een komische als een tragische kant hebben. Soms subtiel zijn en soms juist helemaal over the top. (..) Slechts af en toe laat Dikker zichzelf zien en geeft ze als het ware vanaf de zijlijn commentaar op haar personages. Zo vindt ze dat ze recht heeft op geen mening en onzichtbaarheid. Ze laat dus liever de typetjes het woord doen. De overgangen tussen de scènes en de personages zijn bijzonder mooi. Goed uitgedacht en schitterend gespeeld, in vloeiende bewegingen. Al met al is Ellen Dikker een heerlijke frisse wind in het hedendaagse ego-cabaret dat vaak van meningen aan elkaar hangt. Met een berg talent waar je u tegen zegt en ontzettend grappig."
-lees het volledige artikel
'Ellen Dikker een frisse wind in het hedendaagse ego-cabaret' door Rinske Wels, in: Trouw, 28 nov 2008

In de media: Brokstukken - 8 dec 2008
"Rode dwergen zijn sterren, zo lichtzwak dat ze met het blote oog niet waarneembaar zijn. Sterren die niet stralen en niet worden gezien, doen niet echt mee. Die zijn een beetje sneu. Het Utrechtse cabarettrio Brokstukken trekt dat sterrenkundige gegeven in Rode dwerg door naar de mens: ook die straalt, zeker in de huidige tijd, pas écht als hij wordt gezien. (..) Rode dwerg lijkt de pretentie te hebben van een diepere gedachte, een rode draad. Maar al die sneue, uitgerangeerde en angstige personages blijven steken in typetjes met rare stemmetjes, gekke bekken, een overkill aan tekenfilmgeluidjes en (soms ergerlijke) studentikoze flauwekul. Je lacht ze uit en verder hoef je niet te gaan. Terwijl het zoveel spannender en leuker zou worden als deze afgestudeerde acteurs er ook wat mededogen voor zouden kunnen oproepen."
"Vermaak en gemiste kansen" door Ruud Buurman, in: Het Parool, 18 nov 2008

"(..) als de rook is opgetrokken, kijken we anderhalf uur naar een voorstelling die maar niet van de grond wil komen. Opnieuw spelen ze losse, fysieke scènes. (..) De meeste sketches zijn voorspelbaar, met telkens dezelfde geluidseffectjes die elke verbeelding plat slaan. Maar erger nog: de sketches gaan meestal als nachtkaarsjes uit. Zonder sterke clou stappen de jongens soepeltjes over naar de volgende scène, daarmee het minder geslaagde slot maskerend. (..) Jammer dat drie jongens, die absoluut muziek kunnen maken en weten wat acteren is, samen zo’n verbluffend nietszeggend programma afleveren."
-lees het volledige artikel
'Cabaret: typetjes Brokstukken slaan verbeelding plat' door Merijn Henfling, in: Volkskrant, 8 dec 2008

In de media: Hans Dorrestijn - 7 nov 2008
"Welke liedtekst bevat jouw kern? 'Buigen. Dat zat jaren in een map. Af en toe keek ik ernaar: wat moet ik hiermee? Sinds een tijdje weet ik: dit ben ik.' Recht zijn rug en declameert: '"God mag weten voor wie ik niet heb gebogen / Ik boog voor koning zowel als voor lakei / Ik keek de meester en zijn knechten naar de ogen / Voor edelman en bedelman, ik boog voor allebei." Nou ja, en zo gaat het verder. Dat ik in het stof ben gegaan voor maagden en hoeren - voor wie niet? Maar aan het eind zweer ik nooit meer te buigen. Ik heb er muziek bij gemaakt jongen, muziek...o, o! In E-klein. God, je zou het moeten horen, een toppunt in mijn oeuvre! Niet aanstellerig of zoiets, nee: wáár. Ik ben altijd bang geweest. Een pantoffelheld. Een angsthaas. Ik heb mezelf bijvoorbeeld veel narigheid op de hals gehaald door een verhouding te beginnen met een leerlinge op de middelbare school waar ik les gaf. We schrijven '68 of '69. De conrector zei: "Hans, niemand heeft er last van, maar je zult toch met haar moeten trouwen." Heb ik nog gedaan ook. Dat huwelijk heeft ternauwernood een jaar geduurd.' Wanneer besloot je nooit meer te buigen? 'Dat is van recente datum. En het komt door een overmaat aan leed. (..) Opnieuw boog ik - maar dan voor de levensdrift. Je moet een enorme vechtpartij leveren om op een punt te komen dat je naar buiten kijkt, een vogeltje in de top van een boom ziet zitten, en tegen jezelf zegt: dit is de moeite van het leven waard.'"
"Elke maand ontvangt.." door Frénk van der Linden, in: Het Parool, 22 nov 2008

"(..)Het lied Buigen (is) volgens Dorrestijn zelf zijn beste tekst. Hij bekent dat hij voor vrijwel iedereen heeft gebogen: voor koning, lakei, meester, knecht, maagden en hoeren, maar dat die nederigheid nu voorgoed voorbij is. Alle Dorrestijn-ingrediënten zitten erin: treurigheid, zwarte humor en die ene schitterende regel. Na een moeizame theaterstart met Levi Weemoedt rond 1980 in de ‘open jongerenriolen’ groeit zijn aanhang vanaf begin jaren negentig gestaag met programma’s die stijf staan van humoristisch vertaald persoonlijk leed. Leeftijd en broze gezondheid doen hem nu besluiten om geen vermoeiende tournees meer te maken langs grote zalen. Zo nu en dan zal zijn kraakstem nog wel in een intieme omgeving te horen zijn. De finale in Carré krijgt extra allure door de medewerking van een aantal (theater)vrienden, zoals de mannen van Don Quishocking, Erik van Muiswinkel, Peter de Jong en Karel de Rooij (Mini & Maxi) en Maarten van Roozendaal. Alle gasten zijn bewonderaar van de tekstdichter, ook al is hij niet erg vormvast en bespeurt collega-tekstdichter Rob Chrispijn achter de techniek ook ‘kreupeldwang en rijmelzucht.’ Behalve cabaretier/tekstdichter is Dorrestijn vooral een gemankeerd levenskunstenaar. Van Roozendaal: ‘Ga er maar vanuit dat wanneer hij over mislukking en verwarring schrijft, daar niets van gelogen is.’ Zijn vrienden beschrijven hem als een complexe persoonlijkheid: jaloers, onzeker, vol huilbuien, maar ook met heel veel enthousiasme voor hobby (vogelaar), werk en relaties."
-lees het volledige artikel
'Treurigheid en die ene schitterende regel' door Patrick van den Hanenberg, in: Volkskrant, 6 dec 2008