In de media: Jan Jaap van der Wal - 30 dec 2009
"Wat heel leuk is, is het ’o ja-gevoel’, dat mensen vier, vijf keer per avond hebben. Je vergeet toch snel wat er allemaal in een jaar gebeurt. (..) Een goeie grap houdt ook in dat je de informatie verstrekt die nodig is. Daarnaast vind ik dat er een mening in moet zitten, een overdenking of een bepaald soort slimmigheid. Mijn vaste thema is in twijfel trekken wat al vaststaat. Ik probeer de dingen terug te brengen naar hun juiste proporties. (..) Geert Wilders en de PVV komen langs, de crisis, het failliet van Borsato’s Entertainment Group, DSB, Doutzen Kroes, Obama, Louis van Gaal en natuurlijk de aanslag op Koninginnedag. (..) Twee jaar geleden hebben we te weinig over nagedacht over het medium televisie, er te weinig gebruik van gemaakt ook. Ik was te veel met de zaal bezig. (..) Ik had al eerder de keuze gemaakt om toen een iets serieuzere show te maken, dat wilde ik op dat moment van mijzelf laten zien. Maar voor televisie had ik een andere volgorde moeten hanteren, lichter moeten beginnen. Daar heb ik met Ruut eerlijk op teruggekeken en we hebben onze conclusies getrokken. Je moet op zo’n oudejaarsavond rekening houden met een groot publiek dat kijkt en dat jou misschien niet zo goed kent of geen geoefend cabaretkijker is. Ik heb nu een makkelijker te behappen structuur bedacht, meer blokken, zodat je niet helemaal in de war raakt, als je halverwege invalt omdat je de oliebollen nog moest afbakken. (..) Ik ben behoorlijk afgemaakt na mijn vorige oudejaarsconference. Dat is me niet in de kouwe kleren gaan zitten, maar kennelijk is het iets dat erbij hoort. Ik heb gemerkt dat ik een treetje hoger ben gaan staan, heb meer verantwoordelijkheid genomen en dus moet ik accepteren dat iedereen een mening over mij en de show heeft. Ik wil daar niet voor weglopen. Een oudejaarsconference doen blijkt een grote droom. Ik heb het naar mijn zin op het podium nu, de show is een fijne en lekkere om te spelen."
-lees het volledige artikel
'Een jaar zoet met de oudejaarsconference' door Rinske Wels, in: Trouw, 29 dec 2009

"(..) op een zeer knappe manier spiegelt hij ons gewetensvol en met grote vakmanschap het afgelopen jaar voor waarin de crisis uiteraard de belangrijkste rol speelt. (..) Maar het is niet alleen crisis wat de klok slaat in deze show waar het name dropping als een kapstok dient waar hij de gebeurtenissen van het afgelopen jaar aan ophangt. Het gaat met name ook over de mentaliteit van de Nederlander die in de PVV van Geert Wilders zijn verhaal ‘bevestigt’ ziet. (..) Nee, het is niet aangenaam om genoemd te worden in deze conference. Of je nu lid van het koninklijk huis bent, politicus, voetballer of volkszanger; je krijgt er moreel genadeloos van langs in een stijl die hard aankomt. Maar alles wat Van der Wal zegt, is zijn antwoord op een veranderend tijdsbeeld. Een tijdsbeeld waarin verlegenheid als sociaal onwenselijk gedrag wordt gezien, een tijdsbeeld waarin wij als gewone mensen ons eigen verhaal maken zonder dat wij ons daar verantwoordelijk voor voelen. (..) Lekker hard lachen met oliebollen is een zeer goed gecomponeerde conference met messcherpe beelden die het afgelopen jaar neerzetten met een morele platonische schaduw voor morgen."
-lees het volledige artikel
'Jan Jaap van der Wal is zeer goed op dreef' door Wiggele Wouda, in: Friesch Dagblad, 29 dec 2009

In de media: Guido Weijers - 30 dec 2009
"Ik ram er in twee uur een enorme hoeveelheid grappen doorheen en ben zeer benieuwd naar het ritme van de voorstelling. Het plan is om er twintig grappen in vijf minuten doorheen te beuken, en daarna overgaan in een totaal andere vorm van entertainment. Dat wordt een battle tussen acts en mijn gesproken woord. (..) 'Het hoort bij deze tijd. We hebben momenteel een zapgeneratie. Ik denk dan; waar kijk ik zelf het liefst naar? Youp van 't Hek maakte één grap in drie minuten en voor zijn tijd was hij extreem snel. Jochem Myjer, Bert Visscher en ik hebben het tempo veel hoger liggen. Ik ben in mijn eentje sneller dan Lebbis en Jansen met elkaar."
-lees het volledige artikel
'Guido Weijers komt met bruut spektakel' door Dennis van Lulling, in: Nu.nl, 29 dec 2009

"Het was ook voor anderen het jaar van tegenstrijdigheden. Marco Borsato, Dirk Scheringa, Yuri van Gelder, Tiger Woods, allemaal helden die alles hadden, maar nu alles kwijt zijn... Dat kleeft een beetje aan dit jaar, vind ik. (..) Ik vind dat je alles kan zeggen over iedereen. Maar ik heb geen grappen over Ramses Shaffy of zo. Ik vind Michael Jackson dan een beter onderwerp, ik pak dingen die bij mijzelf in de belevingswereld liggen. Ik ben 32, ben opgegroeid met de muziek van Michael, niet met die van Ramses. (..) Mijn show gaat ook over serieuze dingen, zoals wat er is gebeurd op Koninginnedag, Oeroezgan, het strandfeest in Hoek van Holland, niet alleen over K2 zoekt K3 en Arie Boomsma die ook aan bod komen, of dus Yolanthe Cabau van Kasbergen en Jan Smit."
-lees het volledige artikel
'Guido Weijers sluit jaar af' door Patricia Cortie, in: Telegraaf, 21 dec 2009

In de media: Droog Brood - 8 dec 2009
"De frisse wind van het toneelmatige Droog Brood kent meer gooi- en smijtwerk. (..) Vergeleken met voorgangers Omwille van de Smeer en De kip met de Gouden Enkels heeft deze voorstelling meer vaart, dat is een pluspunt. Inhoudelijk is het iets minder schrijnend - het kon eerder nog wel eens echt ongemakkelijk worden, nu wordt het randje minder opgezocht. Waar het in vorige voorstellingen vaak over onmogelijke (liefdes)relaties en communicatief onbegrip ging, schuilt de humor nu vooral in absurde situaties. (..) Droog Brood heeft opnieuw een feilloos oog voor het menselijk onvermogen. En dat levert dit keer vooral vermakelijk theater op."
'Vermakelijk theater over menselijk onvermorgen' door Merijn Henfling, in: Volkskrant, 24 nov 2009

"Meestal komt er een samenspraak op gang die eerst nog wel enigszins alledaags lijkt, maar al snel een rare wending neemt. Zodat er een komisch soort kortsluiting ontstaat. (..) Alle scenes lopen zo goed als moeiteloos in elkaar over. Zelfs de lange stiltes - uiterst ongebruikelijk in de humoristische sector - zijn spannend. (..) Als het bij Droog Brood ergens over gaat, is dat misschien het ongemak in allerlei situaties.
'Droog Brood veroorzaakt komische kortsluiting' door Henk van Gelder, in: NRC Handelsblad, 24 nov 2009

"In 'Een frisse wind' nemen ze de zakenman op de korrel, en dan vooral zijn platheid, egoisme en zelfingenomenheid. Zijn vriendschappen zijn oppervlakkig en hij overschreeuwt zijn zwakheden. Hoeflaak en Van de Witte zijn goede acteurs en spelen dit type man op voortreffelijke wijze. (..) Het duo is meester in het overbrengen van plaatsvervangende gene en schaamte. (..) Bas Hoeflaak is het overrompelendst in dit programma: hij is hard op weg om de titel van Nieuwe Vieze Man te bemachtigen."
'IJzersterk in onfrisse zaken' door Annet de Jong, in: Telegraaf, 23 nov 2009

"Als het allemaal niet zo vervreemdend zou zijn, zou je het een geengageerd programma kunnen noemen. (..) Nog steeds staat bij het duo de miscommunicatie tussen mensen centraal. Zo ook weer in 'Een frisse wind'. (..) Absurdisme viert hoogtij in 'Een frisse wind' en als je denkt dat het niet gekker kan, doen ze het gewoon toch. Hoeflaak blinkt weer uit in de 'bedrukte blik'. Je voelt aan alle kanten met hem mee in zijn ongemakkelijke situatie op het toilet. Het is een bijna woordloze slapsticksketch, in de lijn van Mister Bean. Fascinerend knap en grappig."
'Een nier afstaan? Nee joh, dat doen we maar niet' door Rinske Wels, in: Trouw, 24 nov 2009

In de media: Vrouwelijke cabaretiers - 7 dec 2009
Ellen Dikker, Nathalie Baartman en Katinka Polderman werden allen genomineerd voor de Neerlands Hoop.
"Hoe belangrijk is zo'n nominatie? Baartman: 'Heel fijn. Je doet iets wat uit je hart komt, en je moet toch maar kijken hoe de reacties daarop zijn. Voor mij is het een soort erkenning.' Dikker: 'Het voelt als een HEMA-keurmerk. Daarvoor denk je: is het nou wel wat? Nu hoef je dat niet meer zo te bevechten.' Polderman: 'Ik vind het wel leuk! Het overrompelde me nogal. Ik dacht: sta ik hier al?' (..)

Polderman: 'Ik (vind) het totaal geen issue dat ik vrouw ben.' Baartman: 'Ik voel me heel juist heel vrouwelijk op het toneel, ik wil die vrouwelijkheid ook tonen. Dat vind ik interessant. Inderdaad, er is heel veel mannencabaret. Dat heeft te maken met willen scoren, de zaal op een mannelijke manier helemaal inpakken.' Dikker: 'Een kwestie van met hun pik zwaaien, haha.' Baartman: 'Ik sta op het toneel zonder dat ik bewust wil scoren. Ben ik totaal niet mee bezig. Ik ben inderdaad een vrouw, en waarschijnlijk wel een grappige vrouw. Ik doe gewoon mijn ding. Dat vind ik wel een meer vrouwelijke benadering.' Polderman: 'Jij hebt geen imponeergrapjes.' Dikker: 'Wij hebben minder oneliners, volgens mij. Wij bouwen niet eerste een grap op, en slaan dan de zaal in één keer - pats! - om de oren.' Baartman: 'Nee.' Polderman: 'Ik doe dat wel! Met een set-up en een punchline: echte oneliners. Ik geloof toch wel dat ik echt grappen heb met een hele vette clou.' Baartman: 'Maar zo ben jij gewoon.' (..)

Wie vinden jullie zelf goed? Baartman, fluisterend tegen de anderen: 'Zullen we gewoon elkaar zeggen?' (..) Dikker: 'Ik hou er wel van als de echte wereld en de theaterwereld elkaar raken. Sacha Baron Cohen vind ik heel goed (..) Polderman: 'De mannen van de Bende van Vier, dat zijn wel mijn helden: Maarten van Roozendaal, Theo Nijland, Jeroen van Merwijk en Kees Torn. Net als Willem Wilmink - de liedjesschrijvers dus. En Brigitte Kaandorp.' Baartman: 'Wim Helsen is mijn held. Ik vind zijn absurditeit leuk. Ik hou gewoon niet zo van grappenmakers. Ik hou meer van mensen die een verhaal vertellen en die terloops grappig zijn. Die het er niet om doen.' (..)

Hoe gaat jullie volgende programma eruit zien? Polderman: 'Ik wil nog geëngageerder worden. Het minder over mezelf gaan hebben. Maar ja, of dat lukt?' Dikker: 'De grap is dat ik dacht mijn ik-stem groter zou worden. Maar hij is juist gereduceerd tot nul. Mijn eigen stem zit verscholen in al die personages.' (..) Baartman: 'Ik wil iets normaler worden, op het toneel.' Dikker: 'Jij houdt net een heel pleidooi voor gekte!' Baartman: 'Nou ja, ik bedoel daarmee te zeggen: ik heb in Roemenië zoveel geweldige verhalen meegemaakt, die wil ik gewoon kunnen vertellen op het toneel. Snap je? Ik wil graag dat het nog natureller wordt, het nog persoonlijker maken. Maar je kunt het van tevoren niet bedenken. Bij mijn tweede voorstelling dacht ik ook: nu moet het iets realistischer worden. Werd het weer helemaal absurd.'"
-lees het begin van het artikel
'De opmars van de vrouwelijke cabaretiers' door Hilde Postma, in: HP/De Tijd, 2 dec 2009