In de media: Klaas van der Eerden - 8 feb 2010
"Van der Eerden is een rasverteller, die met zijn elastieken stem het saaiste verhaal nog sjeu kan geven. Zo doet hij in zijn eentje een zwik jonge moeders na die elkaar aftroeven met gruwelverhalen over hun bevalling en daarmee zijn vriendin de stuipen op het lijf jagen. Of toont hij aan waarom Marokkanen wel kunnen ‘hangen’ en Nederlanders niet. Inhoudelijk zit dat op dezelfde lijn als zijn vorige shows, maar het razende tempo houdt de verveling op ruimte afstand. (..) Schwalbe is een onschuldig vermaak met een sadistisch randje."
'Licht sadistisch vermaak met een razende snelheid' door Mike Peek, in: Parool, 19 jan 2010

"Als er een woord toepasselijk is voor de presentatie van cabaretier Klaas van der Eerden, is het wel flair. Met een natuurlijke losheid beweegt hij over het podium en zijn verteltrant is levendig. Maar met flair alleen heb je nog geen programma. In zijn show Schwalbe lijkt Van der Eerden alles wat hij de afgelopen periode heeft meegemaakt op een hoop te hebben gegooid. (..) het zijn tamelijk willekeurige onderwerpjes, niet bijster verrassend en vaak met een wankel bruggetje aan elkaar verbonden. (..) sterk is zijn act waarin hij een moeder speelt die werkelijk alles opgeeft voor haar pasgeboren kindje, omdat hij hier het cliché voorbijgaat. (..) Wanneer hij vertelt over zijn passie voor vissen mét levende aas, wordt zijn verhaal steeds sadistischer: hier zien we opeens een gevaarlijke Van der Eerden, een jongen die zijn publiek niet alleen wil behagen, maar ook op het verkeerde been zet. Jammer genoeg blijft het daarbij."
-lees het volledige artikel
'Obligate bespiegelingen met wankele bruggetjes ' door Merijn Henfling, in: Volkskrant, 22 jan 2010

"Het zijn herkenbare items over keukens kopen, wokken, zwangerschap, vissen, tuinieren enzovoorts. Er loopt niet echt een rode draad door de voorstelling, maar uiteraard zijn er toch verbanden te leggen. Dat heeft te maken met de instelling van Klaas. Hij is een innemende, vrolijke man die blijkbaar alles goed vindt, geen commentaar geeft en zeer meegaand is. De venijnige uitspraken die af en toe klinken worden liefjes door hem verpakt. (..) Om in voetbaltermen te blijven zoals Klaas zelf aangeeft met de titel van zijn voorstelling 'Schwalbe'; de presentatie heeft ten opzichte van zijn voorgaande programma's gewonnen, de vorm geeft een gelijkspel, de inhoud heeft helaas verloren."
'Klaas maakt een schwalbe van zijn voorstelling' door Ineke Gaastra, in: Steenwijker Courant, 27 jan 2010

In de media: Nina de la Croix - 1 feb 2010
"Inhoudelijk is haar show consequent, met een enkele uitschieter. Ze haalt herinneringen op uit haar leven (..) De la Croix’ verhalen zijn omwille van de theatraliteit sterk aangezet, waardoor ze goed bij de rode draad van het programma passen: haar schreeuw om aandacht en wens om beroemd te worden. Nina gaat over lijken om door te breken, maar strandt telkens voor de finish. (..) Over haar thematiek is goed nagedacht, maar niet alle geschiedenissen zijn even sterk uitgewerkt. (..) Wel maakt haar programma nieuwsgierig naar de toekomst, omdat ze een rond verhaal kan vertellen en intussen haar thematiek weet te verbreden naar meer maatschappelijke thema’s, zoals loverboyslachtoffers, internetexhibitionisten en zelfmoordterroristen die een daad stellen."
-lees het volledige artikel
'De la Croix smaakt naar meer' door Merijn Henfling, in: Volkskrant, 27 jan 2010

"De la Croix speelt in Alles kan kapot, zo neem je aan, een uitvergroting van zichzelf. een exotisch getint meisje uit Edam dat daar per se weg wilde. 'Ik hoor daar niet, ik ben bijzonder.' Op haar elfde stond ze met Michael Jackson op het podium en onlangs was ze nog te gast in Deal or no deal, met Beau van Erven Dorens. (..) Aandacht is het centrale thema van Alles kan kapot. Hoe ver ga je voor die aandacht? Vooral in haar liedjes lijkt De la Croix zelf op zoek naar een balans. Ook als het materiaal in de tweede helft van de voorstelling wat inzakt, blijft de cabaretiere zelf gemakkelijk overeind. (..) ondanks haar vriendelijke, meisjesachtige uitstraling schuilt er flinke woede in De la Croix (..) die in vrijwel het hele programma net onder de oppervlakte ligt. Alles kan kapot is een aangename kennismaking met een jonge vrouw die wel wat aandacht verdient."
'Geestig, plat en flink woedend' door Mike Peek, in: Parool, dec 2009

"Vorig jaar kreeg ze de kans om met de korte voorstelling 'Poldervrouwen' op tournee te gaan. (..) Ze gebruikt er stukjes uit, en zingt ook het liedje 'Poldervrouwen'. (..) nu komen we meer te weten over haar motieven. Die blijken vooral ingegeven door een obsessieve hang naar aandacht, naar snakken naar roem. (..) De cabaretiere moet het niet hebben van een hoge grapdichtheid. Ze bouwt haar nummers zorgvuldig op, al springt dat niet direct in het oog. (..) Haar kracht is dat haar niets-aan-hand-gebabbel steeds als het flauw dreigt te worden een venijnige wending of absurde draai weet te geven. (..) Onder een laagje van opgeruimdheid gaat niet zelden een wrange ondertoon schuil. (..) In haar eerste echte voorstelling blijft De la Croix absoluut overeind. Ze is een innemende persoonlijkheid die onverwacht fel om zich heen kan slaan."
'Ongedwongen Nina de la Croix kan fel uithalen' door Mark Minnema, in: Noordhollands Dagblad, 21 dec 2009

In de media: Oeloek - 1 feb 2010
"Dit derde programma van Theatergroep Oeloek roept namelijk precies dezelfde reacties op als de films van Van Erp: ontroering, plaatsvervangende schaamte, verbijstering, een schaterlach. En op de beste momenten allemaal tegelijk. Wie op zoek gaat naar een rode draad tussen de talloze, in elkaar overvloeiende sketches, komt uit bij onvermogen. Onvermogen om te communiceren, te begrijpen en uiteindelijk: onvermogen om te leven. (..) Pretentieloos amusement is het echter allerminst. Hoe grappig het bijvoorbeeld ook is als twee mannen in een soort zelfmoordmedley alle methoden om jezelf van het leven te beroven voorbij laten komen, er is altijd wel een gebaartje, een woordje of een blik die een diepere laag verraadt. Tekst en spel botsen voortdurend en bijna alle scènes schuren genoeg om te blijven hangen. (..) Als je al kritiek wilt leveren op Oeloek, zou je kunnen zeggen dat de theatergroep beter schrijft dan acteert. Carlijn van Rij overtuigt in elke rol (..), maar de drie mannen zijn niet altijd even trefzeker."
'Lachen om al dat onvermogen' door Mike Peek, in: Het Parool, 5 nov 2009