In de media: Gedoog, hoop en liefde - 31 dec 2010
Wat zeggen de recensenten:

"De oudejaarsconference van dit jaar is geen reguliere oudejaarsconference. Erik van Muiswinkel vormt weliswaar het middelpunt, maar hij staat niet alleen. Zijn conference wordt geregeld onderbroken, geïllustreerd en kracht bijgezet door korte, snelle monologen en sketches met Sanne Wallis de Vries, Thomas van Luyn, Mike Boddé, Ronald Goedemondt en het opkomende cabaretduo Niels van der Laan en Jeroen Woe. (..) Een waarlijk jaaroverzicht is het, waarin de Nederlandse bobsleeërs evenveel aandacht krijgen als de congresserende CDA'ers, de vele verkeerde wissels in de sport, de politiek en het openbaar vervoer, de lessen die Afghanistan van Nederland zou hebben geleerd ("Kabul is onderverdeeld in 24 stadsdelen"), de Griekse dankbaarheid voor de EU-steun en uiteraard ook het - door Ronald Goedemondt raak getroffen - optreden van Geert Wilders.
‘Jaar uit duizenden om 't graf in te prijzen' door Henk van Gelder, in NRC Handelsblad, 27 dec 2010

"In deze cabaretrevue met onder meer Mike Boddé, Thomas van Luyn en Sanne Wallis de Vries vliegen de liedjes en sterke typetjes/imitaties (met als topnummers de nuchtere bodyguard van Wilders en de CDA-congresleden) in hoog tempo voorbij. De avond wordt soepel aaneengepraat door Van Muiswinkel. (..) Het loont dat er zo veel toptalenten aan deze show hebben meegewerkt. Vrijwel elke scène, elk woord, elk gebaar levert een lach op. Van subtiel literair tot bot en spijkerhard. Degelijke linkse humor, zoals we die kennen van de betere afleveringen van Kopspijkers en Koefnoen."
-lees het volledige artikel
'Erik van Muiswinkel: Gedoog, hoop en liefde' door Merijn Henfling, in: Volkskrant, 30 dec 2010

Interviews met Erik van Muiswinkel:

"Het zou een nationaal moment moeten zijn, die show op die tijd op die dag, maar die verwachting moet je niet wekken. Wij zeggen: het is cabaret, in de traditie van Kopspijkers. Ik ben niet de eenling, de solist die al twintig jaar het land toespreekt en dat uiteindelijk een keer op oudejaarsavond doet. We hebben voor het theater gekozen om dicht bij de traditie blijven. Het wordt vooral pret. Pret en satire. (..) En dan is de fall out domweg dat iedereen zich ermee bemoeit. Ik ben dit jaar begonnen met Van Zon op zaterdag, ook bij de VARA. Goeie satire, op papier, maar dan rollen de ballen opeens een heel andere kant op. Dan klopt er toch iets niet aan de groepssamenstelling, is er te weinig tijd, moeten we het drie maanden eerder maken dan de bedoeling was, duurt het programma te lang, noem het allemaal maar op. (..) Excuses zat, maar niks mee te maken. In het theater kom je daar mee weg, maar op televisie niet. Kutprogramma, zegt iedereen dan. Als het goed gaat, als andere mensen iets goed vinden, ben je de gebraden haan, dan heb je weer jaren krediet. Dat is tv."
'Willem van Hanegem, waarom kan ik dat nou toch?' door Paul Onkenhout, in: Volkskrant, 27 dec 2010

"Ik heb veel te confereren. Alleen laat ik me graag onderbreken. Voor de kleur van de voorstelling is het ook heel prettig als er een aantal andere talenten rondloopt, die andere dingen kunnen dan ik. Vooral op muzikaal gebied. (..) Je moet tegenwoordig zo oppassen met te zeggen dat je 'er wakker van ligt', want alles wordt letterlijk genomen. Dat is toch wel de verkleutering om ons heen. Dat er nog maar weinig ruimte is voor ironie en afstand. Voor eens even afwachten en kijken hoe het loopt. Nuance, kortom. Er is heel weinig gevoel voor Job Cohen en heel veel behoefte aan Geert Wilders. Dat is heel vervelend en daar gaan we tegenin. Daar komt de show ongeveer op neer, haha. (..) Ik vind dat het een dik uur terugkijken met goede grappen moet zijn, met een beetje muzikaliteit en een beetje poëzie. Mensen moeten het gevoel hebben: o ja, dit is er gebeurd en dat. En dan is het van groot belang dat je overal net even anders tegenaan kijkt dan mensen verwachten. Dat is misschien ook wel het aardige van onze groep, mensen kennen ons niet zo goed. (..) Deze conferenciervorm is nieuw en met de mix van mijn medespelers kunnen we voor een verrassing zorgen, omdat mensen niet precies weten wat ze van ons kunnen verwachten. Daarnaast moet het echt goed entertainment zijn. Na elke drie zinnen een goede grap. Als het goed is, krijgen mensen niet echt de kans om even weg te dutten. Het wordt een high voltage-programma."
-lees het volledige artikel
'Ik wil voor een verrassing zorgen' door Rinske Wels, in: Trouw, 28 dec 2010

"Het is dus niet speciaal iets heel nieuws, we hebben gewoon een vorm gekozen die ons lekker zit. (..) Freek was al een update van Wim Kan en Jan Jaap van der Wal weer van Freek. Het format krijgt steeds een slinger. Wij geven het eigenlijk een slingertje terug. Het draaide de laatste jaren vaak vooral om persoonlijkheden, om de conferencier. Die wordt geacht een positie in te nemen. Hij zal op oudejaarsavond wel eens eventjes vertellen hoe het land ervoor staat. Ik heb er geen enkele moeite mee om me tot de zaken te beperken. (..) Het is ontzettend leuk om te doen. Cabaret zoals cabaret is bedoeld. Vroeger ging iedereen aan het einde van het jaar naar de kerk om te horen wat de dominee te zeggen had. De televisie heeft die rol min of meer overgenomen. De grappen moeten natuurlijk goed zijn, maar het leuke aan een oudejaarsconference is ook dat je denkt: verdomme, dat is gewoon dit jaar geweest. Ik was zelf erg verbaasd dat de verkeerde wissel van Sven Kramer en die bobsleeër die niet naar beneden wilde nog maar zo kort geleden zijn."
‘Cabaret zoals cabaret is bedoeld' door Maartje van Hoek, in: Het Parool, 18 dec 2010