Bert Klunder overleed 14 juni 2006 op 49-jarige leeftijd overleden aan de gevolgen van een hersenbloeding.
Klunder werd enkele dagen eerder onwel en lag sindsdien in een coma in het ziekenhuis van Alkmaar. In januari 2006 werd hij
ook al getroffen door een bloeding, waarvan hij nog aan het revalideren was. Bert Klunder woonde samen met
Mylou Frencken. Zij hebben samen één dochter, Madelief.
Bio.txt
In 1984 wint Klunder & Co zowel de publieks- als juryprijs van Cameretten. Samen met Cor van Diemen maakt Klunder
onder die naam twee programma's: 'De ware Jacob' (1986) en 'Nooit meer liften' (1987). Het derde programma,
'Veenstra slaapt nog' (1988) maakt hij samen met Marjolijn Touw.
Met 'Vette Jus' voltooide hij zijn trilogie rond de figuur Henk Zwakjes en liet hiermee zien dat hij het schrijven van
cabareteske monologen beheerst als geen ander. Het eerste deel, 'Visch en Fruit' (1992), speelde hij samen met zijn
echtgenote Mylou Frencken, waarmee hun afzonderlijke soloprodukties behendig in elkaar werden geschoven. Ze spelen een
pas verliefd stelletje, Frencken als het bangige, bedeesde en wereldvreemde meisje dat het gefoeter van haar vriend (Klunder),
type ruwe bolster blanke pit, lijdzaam verdraagd. In 'Varkens Wassen' (1994) zijn ze net getrouwd en begint de breekbare bruid
al handigheid te krijgen in omgaan met de botte bruidegom. Neusophalend en boerend geeft hij zijn visie op de wereldproblematiek,
terwijl zij toenadering zoekt door gevoelige liedjes aan de piano en daagt zij hem uit tot het samen opvoeren van toneelstukjes.
In 'Vette jus' (1996) staat het echtpaar Zwakjes op het punt van scheiden. Op een warme zaterdagmiddag ergens in juli op
de badpakkenafdeling van de V&D in Alkmaar heeft hij haar toch echt te hard op de ziel getrapt. Maar hij neemt er
geen woord van terug. Hij staat alleen op het podium, zijn vrouw staat aan de voordeur op het punt van vertrek.
Ondertussen geeft Zwakjes zijn visie op de moderne maatschappij en die is weinig positief. Hij voelt zich een buitenstaander
en begrijpt niet waarom de mensen zo dom en egoistisch zijn. Daardoor mankeert er van alles aan de maatschappij, maar
iedereen sluit er zijn ogen voor. Zwakjes: "Wij blijven het 'lichtgebonden saus' noemen, maar het is allang 'vette jus'
wat we krijgen opgediend."
Volgens critici geldt dat in omgekeerde volgorde voor de opbouw van Klunders programma. Frank Verhallen in Trouw:
"Zijn presentatie is grof en komisch, maar zijn thematiek zeer fijnzinnig en intelligent. Met andere woorden:
smakelijke 'lichtgebonden saus', die hij opdient als 'Vette jus'." Dit programma had bovendien de meest duidelijke
slotzin in tijden: "En nou oprotten!"
In De Doorwerkers (1998) speelde Klunder docent De Windt; een man die na twintig jaar lesgeven op de jaarlijkse feest-avond
van zijn middelbare school de microfoon neemt en zijn ongenoegen over zijn recente ontslag, de moderne tijd en de intriges
binnen de school op een niet bepaald verfijnde, maar zeer komische manier openbaar maakt. Vergelijkbare personages keerden
terug in De Pianostemmer (2000), De Aanklager (2002) en Zonder Omwegen (2004).
De try-outs van zijn laatste solo-programma, 'Leuke dingen waar je overheen kijkt; wie en wat er allemaal deugt. Een
vrolijke avond met Bert Klunder' moesten in januari 2006 worden afgebroken nadat Klunder een hersenbloeding kreeg.
Klunder leek hiervan te herstellen tot hij in juni 2006 een tweede hersenbloeding kreeg en aan de gevolgen hiervan
overleed.
Tussen 1998 en 2000 was Klunder artistiek leider van de Cabaretacademie in Rotterdam. Ondergebracht in Theater Zuidplein
was dit een part-time kleinkunstopleiding voor jongeren. Daar gaf hij les aan onder meer Katinka Polderman, winares
van het Leids Cabaret Festival in 2005.
Klunder was ook de regisseur van Brigitte Kaandorp, Angela Groothuizen, Vincent Bijlo en Jeroen van Merwijk. Met Kaandorp
stond hij ook op de planken bij haar 'lokatie-voorstellingen' Chez Marcanti (1995), Miss Kaandorp - Brigitte, de musical (1998)
en Lustrum (2003).
Klunder werkte mee aan het televisieprogramma Mannen voor Vrouwen, dat tussen 2001 en 2003 werd uitgezonden door de RVU.
Samen met o.a. Jeroen van Merwijk, Hans Dorrestijn, Erik van Muiswinkel, Justus van Oel, Joep van Deudekom,
Diederik van Vleuten en Beau van Erven Dorens probeerde hij vrouwen uit te leggen hoe mannen in elkaar steken.
Als columnist was hij werkzaam voor het Noordhollands Dagblad (sportcolumns) en het magazine Esta. Bij RTV Noord-Holland
deed hij gesproken columns. Een deel van de theaterteksten uit de periode 1992-1998 zijn verschenen in het boekje
'De doorwerkers'. Zijn debuutroman, getiteld 'Een lijk kan heus wel even wachten' verscheen postuum.
