Blog: 4 in a row 11 aug 2009 Tijdens de zomermaanden programmeert Comedytrain altijd diverse internationale stand-up comedians. Zeven weken lang staan er iedere week twee nieuwe comedians in het Engels te stand-uppen. In Nederland, vaak voor Nederlands publiek. Omdat het Comedytrain International Summer Festival dit jaar bijna naadloos aansloot op onze reis naar Edinburgh, kregen we allemaal de kans om een week lang mee te spelen. Ik stond van 15 tot en met 18 juli in Toomler, samen met Markus Birdman en Jon Richardson.

Jon Richardson had ik nog nooit zien spelen, Markus had ik gezien tijdens een eerdere editie van het festival. Toen zat ik nog niet bij Comedytrain, had ik geen idee dat ik zelf ooit zou stand-uppen en betaalde mijn vriendinnetje, geëmancipeerd als zij was, de hele avond alle drankjes... Ja, menschen, mooi was die tijd.

Nu drie jaar later, op woensdag 15 juli word ik aan beide heren voorgesteld als hun voorprogramma. Ik zal iedere avond mijn Edinburgh set spelen om die in de vingers te krijgen, om er nieuw materiaal aan toe te voegen en om te merken dat sommige grappen gewoon niet werken. De eerste avond speel ik precies dezelfde set als ik op de eerdere Amsterdam Underground Comedy Collective avond ook gespeeld heb. Het is twee weken geleden en ik merk dat ik er weer even in moet komen. Hoewel ik de hele dag thuis in het Engels heb doorgebracht (vooral veel thee drinken, tegen de zenuwen), ben ik in mijn hoofd nog vaak een vertaalslag aan het maken. Dat maakt me langzaam vanavond. Ik loop achter mezelf aan door steeds in mijn hoofd te moeten schakelen tussen de twee talen. Toch ben ik voor een eerste keer niet ontevreden. Ik weet dat ik nog drie keer heb om te werken en met de DVD opnames van vanavond (voor eigen gebruik, de VARA toonde geen interesse) kan ik wel vooruit.

Op donderdag speel ik mijn beste avond van de week. Dat wist ik toen nog niet, maar nu ik er achteraf op terugkijk was dat wel het geval. Ik heb op woensdag van Jon en Markus hele nuttige, kleine tips gekregen. Van woordvolgorde tot extra grapjes. Als ik thuis mijn optreden terugkijk zie ik mezelf de hele tijd denken. Dat moet er uit, maar hoe? Ik besluit om een paar nieuwe dingen te proberen, die ik rechtstreeks in het Engels geschreven heb. Hiervan ken ik geen Nederlandse variant en dat zou moeten betekenen dat ik de vertaalslag er uit haal, wat me sneller zou maken. Dat blijkt ook zo te zijn. Mijn nieuwe ding over het opvolgen van het advies van Dr. Phil werkt! De vele Nederlanders in de zaal moesten lachen, jammer dat zowel Markus als Jon na afloop aan me komen vragen wie die Dr. Phil nou precies is; "I've never heard of him, is he famous?" Ik dacht van wel, maar het blijkt dat ze in Engeland de Amerikaanse snor nog niet kennen. Nou, lekker dan. Daar gaat mijn nieuwe 'bit'.

Vrijdag ging goed. Ik deed weer mijn Dr. Phil stuk, maar nu om krediet op te bouwen voor het nieuwe stuk wat ik erna wil doen. Als mensen eenmaal lachen is het vaak makkelijker om nieuw materiaal te proberen. Het nieuwe materiaal wat ik vanavond deed is ok. Niet meer, niet minder. Ik vertel dat ik het gaaf vind om op sokken te glijden over laminaat en ik zie herkenning bij de zaal. Meer dan een kleine lach levert het niet op. Ok, terug naar de tekentafel..

Ik besluit om het zaterdag eens anders aan te pakken. Ik heb nu drie avonden achter elkaar min of meer dezelfde volgorde aangehouden en dezelfde set gespeeld. Vanavond wil ik eens proberen om wat losser te staan. Straks in Schotland moet er namelijk ook rekening gehouden worden met de input van publiek. Het afdraaien van een comedy-cassettebandje werkt niet, wat als iemand een blik haggis naar mijn hoofd gooit of zijn doedelzak laat zien? Ik durf vanavond los te laten. Ik hussel wat volgordes van grappen door elkaar en durf te improviseren.

Ik vond het vooral heel prettig om deze week met Markus en Jon na afloop van de shows een praatje te maken. Beide heren hebben al meerdere keren op het festival in Edinburgh gestaan, Jon staat er zelf dit jaar ook, en weten dus hoe het allemaal in elkaar zit. Ik hoor wilde verhalen, waarvan ik stiekem geloof dat ze best eens waar kunnen zijn. Op 11 augustus vertrek ik naar Edinburgh.