In een brief aan zijn 'theatervrienden' geeft Ernst van der Pasch te kennen aan het eind van zijn huidige tournee te stoppen.
Hij heeft besloten om na twaalf jaar zijn studieboeken weer op te pakken en zijn opleiding tot dokter af te maken.
Uiteindelijk hoopt hij om het vak van huisarts te combineren met optreden, maar dat zal waarschijnlijk niet te combineren zijn
met de komende jaren van full time co-schappen.
Bio.txt
Ernst van der Pasch (Eindhoven, 1974) kreeg van alle theaterscholen van Nederland nul op het rekest. In 1993 gaat hij in Amsterdam
geneeskunde studeren. Hij blijft teksten schrijven, leert zichzelf piano spelen en schrijft zich in 1995 met hoboiste
Marijke Haverkorn in voor het Amsterdams Kleinkunst Festival. Het onervaren duo haalt de finale en de cabaretier Ernst is geboren.
Solo haalt Van der Pasch in 1997 op het 11e Groninger Studenten Cabaret Festival de tweede plaats én hij wint de
Persoonlijkheidsprijs. Deelname aan Cameretten stokt voor de finale.
Onder de hoede van het impresariaat van Angelique Finkers maakt hij zijn solovoorstellingen 'Zakdoek vol verdriet' en 'Schuren'.
In deze voorstellingen toont Van der Pasch als filosofisch en als romantisch cabaretier. In 'Schuren' vertelt hij het verhaal van
de reiziger Ernst in twee afsplitsingen. De ene is altijd op reis met als motto 'das Glück ist immer dort wo du nicht bist'
(Goethe). De andere is een boeddhistische fietsenmaker, op zoek naar datzelfde geluk waarbij de cabaretier zich afvraagt of geluk
zich wellicht ook kan bevinden op een plaats waar je je toevallig wél bevindt. Filosofie en romantiek komen daarbij
veelvuldig met elkaar in botsing.
De liedjes van zijn eerste twee voorstellingen zijn vastgelegd op de CD 'Verdwalen'.
In het najaar van 2001 wordt hij één van de presentatoren van het kinderprogramma 'Het Klokhuis'. Na enkele seizoenen
besluit hij zich toch meer op het theater te willen richten.
Over 'Laat niets van waarde achter'
"God is dood. Het idealisme op sterven na. Onze beschaving is hard op weg zichzelf te vernietigen. Helemaal niet erg, vindt Ernst van der Pasch. Dat gebeurt nou eenmaal met beschavingen. Altijd zo geweest. De mens is namelijk onverbeterlijk hardleers. Toch wil Ernst wel uitleggen waarom het gebeurt. En hoe het gebeurt. En waarom er geen ontkomen aan is. Waarom geld meer waarde heeft dan schoonheid. En vermaak meer dan verdieping. In Laat niets van waarde achter praat, zingt en filosofeert Ernst over een weerloze wereld. Een wereld die voor hem onbegrijpelijker wordt naarmate hij er meer van weet. Zijn observaties zijn scherp als altijd, zijn grappen zijn sterk, zijn persoonlijkheid innemend, zijn prachtige liedjes vol melancholische verbeeldingskracht. Ernst van der Pasch zaait geen paniek. Hij wil onze onvermijdelijke ondergang alleen netjes afronden. En samen met ons kijken of we nog iets van waarde achter kunnen laten."
