In de media: Maarten van Roozendaal - 24 mrt 2008
"Hij heeft bij Vinkeveen al de snelweg verlaten. Van Roozendaal drukt graag op de gaspedaal, met de nodige boetes als gevolg, maar het liefst rijdt hij over B-wegen, langs de open velden, door het prachtige Hollandse landschap. 'Er wonen alleen zoveel kutmensen. Dit land had een ander volk verdiend.'
Maarten van Roozendaal heeft het niet zo op de westerse beschaving en precies daarover gaat Het Wilde Westen. Over de christelijke mens die in Amerika aanmeert om daar de beschaving te brengen, ofwel: landjepik. (..) Hij had ook liever een programma gemaakt met de titel Een vrolijke avond met Maarten van Roozendaal, maar goed, als hij aan beschaving denkt, komt hij nu eenmaal snel uit bij het inpikken van land en de slachtoffers die daarbij horen. En borden die zeggen dat je binnen niet mag roken. (..) 'Ik begin zelf steeds beter te begrijpen waarover Het Wilde Westen gaat. Landje inpikken en dan vertellen hoe het moet en dan gaan klagen en zeuren. Van rijkdom krijg je verwende, nare mensen.' (..) Van Roozendaal (Heiloo, 1962) werd volwassen in de jaren tachtig, dus met zijn vertrouwen in de westerse beschaving kwam het nooit meer goed. 'Het was de tijd van no future en als de maatschappij niet op mij zit te wachten, dan onttrek ik me wel aan die maatschappij en neem er nog één.' (..) Het gaf een gevoel van onaantastbaarheid, maar dat gevoel werd vooral opgewekt door drank en coke en toen de eerste doden vielen, was de lol ervan af. Rond zijn 28ste kreeg hij angstaanvallen. Het neurotisch-depressieve zit diep in hem, maar toen sloeg het door in angst. Alles bewoog; hij had het gevoel elk moment dood neer te kunnen vallen. (..) Het was de muziek die hem redde. Een vriendin gaf hem op voor het open podium in de Engelenbak en hij dacht nog: het duurt maar een kwartier, en veel slechter kon hij zich toch niet voelen. Maar hij speelde de Engelenbak plat. (..) Inmiddels kijkt Van Roozendaal toch weer wat positiever terug op die periode. Hij heeft, hij zegt het vaak, door de modder moeten waden om erover te kunnen schrijven. En bovendien was hij, achteraf gezien dan, creatiever bezig dan hij altijd dacht. (..) Met zijn depressies kan hij leven, de drugs zijn voorbij, alleen de drank wil hem nog wel eens vellen. Als hij niet speelt tenminste. Hij drinkt als hij schrijft, dus het is veiliger op het podium en spelen is het mooiste wat er is. Al blijft drank een goede tweede. (..) "Zo'n zaal zuigt je helemaal leeg. Het is leuk, zwaar werk en ik heb jaren voor dertig mensen doorgeploegd, maar het vreet energie. Voor een zaal als deze moet je vooruit, de Kleine Komedie straks is het tegenovergestelde. De Kleine Komedie moet je juist temmen. De mensen daar komen binnen en die willen. Dan moet je juist terug. Die balans moet je steeds zoeken, in elke zaal. Dát is spelen.'"
'Maarten van Roozendaal' door Hans van der Beek, in: Het Parool, 1 mrt 2008
"Het Wilde Westen heet zijn programma en dat is vooral in de muziek goed te horen. Americana, van country via blues tot rock, zet de toon in de voorstelling. Mede dankzij zijn vaste begeleiders: de fijnzinnige (en soms ook fiks freakende) gitarist Marcel de Groot en de met grote precisie plukkende contrabassist Egon Kracht, die af en toe ook mooi romig meezingen. (..) Van Roozendaal voegt er echter steeds iets hoogst eigens aan toe. In zijn formuleringen, bijvoorbeeld. (..) En hij brengt bovendien een verhalend lied over een begrafenis dat door de vele verrassende wendingen langdurig leuk blijft. Zijn nieuwe repertoire lijkt op het eerste gezicht minder misantropisch dan het wel eens is geweest, al is de satirische scherpte nooit ver weg. Zijn gaaf gestileerde verhaal over de hekjes die de zeventiende-eeuwse Hollanders in de Nieuwe Wereld kwamen zetten, is daarvan een treffend voorbeeld."
'Als Randy Amerika doet, neem ik Europa' door Henk van Gelder, in: NRC Handelsblad, 5 maart 2008
"Na het zien van Het Wilde Westen weet je dat het evenaren van het niveau van Barmhart er niet in zit. De rode draad, de kolonisatie van Amerika en het ter discussie stellen van de westerse welvaart, houden dit theaterconcert moeizaam bijeen. De liedjes klinken eerder als schetsen dan als uitgewerkte nummers. (..) Natuurlijk zitten er ook weer juweeltjes over liefde en afscheid in de show (..) Het Wilde Westen ademt vooral de sfeer van een voorstelling die te snel in het theater is gezet. Dat is zeker niet de manier om een meesterwerk als Barmhart te overtreffen."
'Het Wilde Westen zit nog vol haperingen' door Ruud Meijer, in: AD, 5 mrt 2008
"In ’Het Wilde Westen’, zijn achtste programma, haalt de zanger meer dan ooit uit naar het huidige tijdsgewricht. Zijn voorstellingen zijn trouwens de afgelopen jaren alleen maar meer geëngageerd geworden. (..) De titel ’Het Wilde Westen’ slaat uiteraard op het vroege Amerika dat door de Europeanen werd ontdekt en ontgonnen. De oase van ruimte en vrijheid werd binnen no time volgeplempt met hekjes en andersoortige afscheidingen. Handel en vooruitgang werden het hoogste goed. En die barbaren van Indianen moesten maar snel integreren in hun eigen land. Geen wonder dat de westerse beschaving in de ogen van Van Roozendaal niet echt een beschaving valt te noemen. Ook hier en nu is er een wild Westen. En hebben we er iets van geleerd? Nee dus. Niet erg, Van Roozendaal heeft ook een oplossing: wegdwalen in je gedachten. In het werkelijk prachtige slotlied ’Marang’ beschrijft hij hoe hij wel meegaat met wat de maatschappij van hem vraagt, maar alleen lijdzaam: ’Je komt steeds dichterbij, maar je komt niet aan mijn gedachten. Jouw getrut maakt mij niet bang, zolang de nevel hangt, boven de haven van Marang.’ Tussen de bitterkomische constateringen over onze beschaving door zijn er parels van liedjes te horen (..) Na zijn vorige voorstelling ’Barmhart’ lag de lat voor Maarten van Roozendaal hoog. Heel hoog. Misschien wel te hoog, want dat niveau haalt hij in ’Het Wilde Westen’ voor mijn gevoel niet overal. Maar of dat eerlijk is? Er valt namelijk wederom meer dan genoeg te genieten bij Van Roozendaal en zijn kompanen."
'Maarten van Roozendaal confronteert met humor' door Rinske Wels, 6 maart 2008
