In oktober 2005 maakte hun impresariaat bekend dat de heren stoppen als duo. Eind februari 2006
gingen ze ieder hun eigen weg.
Ruben Nicolai maakt deel uit van 'De Lama's', een nieuwe improvisatie-televisieprogramma bij BNN,
gebaseerd op het Engelse en Amerikaanse 'Whose line is it anyway'.
Bio.txt
Ruben Nicolai (Lanaken, 1975) en Nathan Vecht (Haarlem, 1977) vormen het cabaretduo Ruben & Nathan.
Op Koninginnedag 2002 maken Ruben & Nathan van een oude winkel in het centrum van Amsterdam,
het kleinste theater van de hoofdstad: 31 zit- en 4 staanplaatsen. Hier spelen zij zeven keer hun
programma Uitverbaasd.
Een half jaar later winnen Ruben & Nathan in het Nieuwe Luxor Theater te Rotterdam, de jury- en
publieksprijs van het Cameretten festival. Sindsdien hebben ze de smaak te pakken. Uitverbaasd
werd meer dan 60 keer gespeeld in theaters door het land.
In februari 2004 startten de try-outs voor hun eerste avondvullende theaterprogramma Integere Types.
De premiere is op 7 oktober 2004 in Theater Bellevue te Amsterdam.
bron: rubenennathan.nl
Verslag Cameretten 2002
"Ruben & Nathan openen met een drukke quizmaster, soms slecht verstaanbaar door het begeleidende pianospel.
Wat volgt is een vermoedelijk eerbetoon aan Hans Teeuwen en Eric Koller, want het onverstaanbaar praten en
een uitvallende microfoon lijken direct uit hun programma's overgenomen. Ook de crosstalk in interview-vorm
komt ons bekend voor, maar door de strakke uitvoering is verder dit niet storend.
Het hoogtepunt van het optreden was een ongewoon staaltje publieksparticipatie. Het publiek werd duidelijk
gemaakt dat ze toch wat beter hun best moesten doen om kans te maken op de publieksprijs. Wat volgde was
geschuif met ondermaats presterend publiek, tot hilariteit van de rest.
De liedjes worden opvallend klassiek gebracht, met Nathan die piano speelt terwijl Ruben zijn hand op de
piano laat rusten. Met een pastische love-ballad laten ze zien ook meer op het podium te kunnen bewegen.
Volgens de jury hebben Ruben & Nathan veel in hun mars en omschreef de act als sympathiek, maar gelikt en
studentikoos. Ze weten het vertrouwen van het publiek te vinden en de interactie met de zaal getuigd van
lef. De overgangen tussen de nummers zouden iets beter getimed moeten worden. Het onderhoudende programma
zou iets meer eigen stijl mogen bevatten en ook iets gevaarlijker mogen, door dieper te zoeken."
