In de media: Schudden - 10 jan 2011
"Mocht er in het cabaret dit seizoen nog een prijs worden uitgereikt voor het beste decor, dan is de nieuwe voorstelling van Schudden hierbij genomineerd. Dieuweke van Reij ontwierp een prachtig toneelbeeld: een enorme blankhouten gebouw vol deuren en vakjes. In deze ruimtes blijken tientallen koffers te zitten: grote en kleine, oude en nieuwe, ronde en rechthoekige. (..) De rode draad vormen twee mannen die na een auto-ongeluk bij de hemelpoort koffers moeten ruimen. Op aanstekelijke muziek sjouwen ze zich een ongeluk en verbouwen ze de ruimte, zodat elke scène een nieuwe confrontatie kan beginnen. Een variatie aan knappe sketches passeert, zonder al te veel samenhang, behalve dat het anders gaat dan verwacht. De acts hebben vaart en een pointe. Regisseur Titus Tiel Groenestege smeedde de voorstelling tot een soepel lopende machine. (..) In Noorderzon vormen een goed verhaal en een sterke vormgeving het stevige fundament, hun gretigheid maakt het af."
'Sketches als een soepel lopende machine' door Merijn Henfling, in: Volkskrant, 15 dec 2010

"In het nieuwste programma 'Noorderzon' van de theatergroep Schudden staat het werkwoord vertrekken centraal. In een bloedmooie houten sculptuur bevinden zich tientallen koffers. Als twee spelende jongens op een zolder weten Emiel de Jong en Noel van Santen te toveren met het materiaal. De verbeelding twinkelt in hun ogen en in de harten van het publiek."
'Fenomenaal spel met koffers' door Gooitsen Eenling, in: Leeuwarder Courant, 10 dec 2010

"De sketches zijn bovendien zonder uitzondering goed geschreven en vermijden al te grote clichés. Het helpt natuurljk dat De jong en Van Santen uitstekende acteurs zijn. Ze spelen een intieme dialoog even overtuigend als een zeer fysieke ode aan de stomme film, waarin de versnelde, schokkerige bewegingen perfect geïmiteerd worden. Het duo slaat de grens tussen cabaret en toneel totaal aan gruzelementen. Een grote troef van de voorstelling is het decor, dat uit allerlei soorten koffers bestaat."
'Smullen met Schudden' door Mike Peek, in: Het Parool, 6 dec 2010

"De Jong en Van Santen hebben een soundtrack uitgezocht die precies klopt bij elke scène, waardoor 'Noorderzon' heel filmisch is geworden. (..) Schudden heeft zich de laatste jaren ontwikkeld tot een duo dat fysiek cabaret uitstekend weet te mengen met tragikomische tekstscènes. Waar in hun begintijd vooral decorvondstjes centraal stonden, hebben Emiel de Jong en Noël van Santen zich meer en meer toegelegd op intermenselijke onvolkomenheden zonder het inventieve gebruik van het decor te laten vallen."
'Schudden tovert poëzie uit koffers' door Rinske Wels, in: NRC Handelsblad, 15 dec 2010

"Wrang en grappig tegelijk: dat het duo telkens die balans vindt, is vakwerk. (..) Briljant ook is de imitatie van een stomme film waarin De Jong en Van Santen opnieuw laten zien waartoe ze fysiek in staat zijn."
'Koffers vol verrassingen' door Annet de Jong, in: Telegraaf, 10 dec 2010

"En vervolgens spelen Emiel de Jong en Noël van Santen, die samen al jarenlang het duo Schudden vormen, een aaneenschakeling van losse sketches die toch een spannende eenheid vormen. Soms puur fysiek, soms tekstueel, maar alles gedompeld in een sfeer die een mooie mengeling van melancholie en komische vindingrijkheid is. (..) Samen met hun vaste regisseur Titus Tiel Groenestege hebben De Jong en Van Santen zodoende een programma gemaakt dat voortdurend verrast - en dat tot hun beste werk behoort."
'Zouteloze grappen' door Henk van Gelder, in: NRC, 18 nov 2010

In de media: Schudden - 9 feb 2009
"Emiel de Jong en Noël van Santen, verenigd in het duo Schudden, maken al veertien jaar het soort kleinkunst dat sterk aanleunt tegen toneel, mime, acrobatiek en slapstick. Dat lijkt een vooralsnog begrensde discipline, maar de twee weten telkens weer te verrassen met juweeltjes van voorstellingen, waarin ze een geheel eigen stijl hebben ontwikkeld. In Ruis gaat Schudden thematisch te werk. Het decor verbeeldt een appartementencomplex waarin de twee cabaretiers letterlijk alle bewoners spelen. Dat vergt een aan waanzin grenzende snelheid, timing en techniek in een fiks aantal dubbelrollen. (..) Ten minste zo knap is het verhaal dat Schudden in schijnbaar losse scènes en sketches vertelt. (..) En ondanks het soms onnavolgbare tempo van de gedaantewisselingen worden hun personages werkelijk van vlees en bloed en krijgen ze mooi reliëf in een wonderlijk weemoedige vertelling, die óók muzikaal in de verte doet denken aan de vervreemdende en absurde films van Jacques Tati."
-lees het volledige artikel
'Humor met een zweem treurigheid' door Arno Gelder, in: AD, 4 jan 2009

"Ruis is het zevende programma van dit in variété-achtige slapstick gespecialiseerde tweetal. Aanvankelijk kregen De Jong en Van Santen de lachers vooral op hun hand met losse nummertjes waarin allerlei alledaagse attributen een verrassend nieuwe functie kregen. Allengs laten ze echter iets meer samenhang zien. Ook nu weer: de locatie van de flat biedt immers heel wat mogelijkheden voor running gags en telkens terugkerende typetjes. (..) Maar er zit ook veel middelmatigs tussen alle ideetjes en invalletjes waarop De Jong en Van Santen, samen met hun vaste regisseur Titus Tiel Groenestege, deze voorstelling hebben gebaseerd. Te haastig bedacht, te flodderig uitgewerkt en daarom net niet op het niveau dat ze op andere momenten wel laten zien."
'Tragikomische gesprekjes in een flat' door Henk van Gelder, in: NRC Handelsblad, 8 jan 2009

In de media: Schudden - 25 jan 2007
"Hun handelsmerk is visueel en fysiek theater en de eerdere theaterprogramma’s waren onderhoudend, met afwisselende scenes waarbij veel attributen langskwamen. Nadeel daarvan was dat niet alle vondsten leuk waren en de grap of clou regelmatig niet aan het eind van de scene lag. (..) Hun vorige show, ’Klam’, had al meer eenheid van plaats en handeling, namelijk een wasserette, maar er werden ook genoeg uitstapjes gevonden. Uitstapjes die associatief werden gemaakt. Wat verder opviel was dat er meer scenes kwamen waarin het duo sprak. Dat leverde dialogen op waarin de ontroering niet werd geschuwd. Schudden leek klaar met simpel scoren en ging de diepte in. (..) Het begrip ’twee mannen in een huisje’ krijgt in ’Zout’ al snel een heel andere lading, want ook hier zijn veel uitstapjes. Zoals gezegd is dat huisje in een mum omgetoverd tot een treincoupé, het toiletblok van een benzinestation, een radio, een berenkooi of een vliegtuig. En mijn favoriete scene: een weerhuisje waar de liefde opbloeit. (..) De Jong en Van Santen blijken prima acteurs die net zo goed met tekst als met attributen overweg kunnen. Schudden laat de spierballen zien."
'Spannend Schudden laat in Zout zijn spierballen zien' door Rinske Wels, in: Trouw, 19 jan 2007

"In de vorige vijf programma's kreeg Schudden de lachers op zijn hand door allerlei huis-, tuin- en keukenspullen een verrassend nieuwe functie te geven. Attributen-cabaret, zeg maar. Veel samenhang boden de nummers zelden. Maar het weekend van vader en zoon vormt een raamvertellinkje, hoe klein ook, dat een paar keer terugkomt. (..) Hun vondsten blijven echter te vaak steken in één ideetje, één grappig beeld dat nauwelijks verder is uitgewerkt. Ze gaan soms ook te lang door zonder dat er iets nieuws gebeurt. Mooie momenten zijn er wel."
'Woordloze James Bond bij Schudden' door Henk van Gelder, in: NRC, 19 jan 2007

In de media: Het Schip - 28 september 2005
"Hoe rekbaar het begrip kleinkunst tegenwoordig is, bewijzen de cabaretiers (..) in hun voorstelling Het Schip. In de show wordt op een paar basale kreten na geen woord gewisseld. In plaats daarvan is het kwartet vooral acrobatisch in de weer met alle cliches rond schip en zee (..) Ze worden aaneengeregen tot een hilarisch geheel waarbij vooral het vernuftige decor (..) een uiterst functionele rol speelt. (..) Mime en uitbundige clownerie kennen zo hun beperkingen, ook omdat de verhaallijn (..) tamelijk dun is. Het Schip beweegt zich visueel tussen stripboek en variete met veel filmische elementen. Het heeft genoeg kluchtige slapstick en theatrale inventiviteit voor een onderhoudende voorstelling. (..) Maar cabaret? Nee, die term dekt de lading niet."
'Het Schip: Een slapstick op zee' door Arno Gelder, in: AD, 13 sept 2005

"Het schip is een komedie met twee gezichten. De verpakking is prachtig. Het decor is indrukwekkend, de montages tussen de scenes zijn vaak mooi. Ook herbergt de voorstelling een aantal aardige theatrale vondsten die de komedie tot het einde visueel aantrekkelijk houden. Met de verpakking is niets mis, maar eenmaal uitgepakt blijkt Het Schip geen cadeautje. De verhaallijn is dun, ontbeert intelligentie en mikt vol op de vette lach en biedt ook weinig anders dan dat. Iedere scene moet scoren: o wee als het stilvalt. Stilvallen doet de zaal vaak, want Het Schip schiet met hagel en niet zelden mis. Een gemiste kans want scripschrijver Zwaneveld heeft zeker interessante aanzetten in gebouwd om zijn personages diepgang te geven en Het Schip toont ook zeker dat hij over het talent beschikt een evenwichtige en interessante komedie te schrijven."
-lees hier de gehele tekst
'Het Schip schiet met hagel en zelden raak' door Alexander Nijeboer, in: De Volkskrant, 13 sept 2005

"Door het ontbreken van tekst moeten visuele grappen 'Het Schip' boven water houden. Waarbij de passende muziek van Vincent van Warmerdam en het inventieve decor van Erica Segveld voor extra drijfvermogen zorgen. Verder komt het in de voorstelling vooral aan op het acteertalent van de vier cabaretiers. Precies op dat punt gaat 'Het Schip' de boot in. Hun overdreven speelwijze ontaardt al snel in opgeklopte meligheid. Die aanpak misstaat niet op een zomers festival als De Parade, maar van een theatervoorstelling mag wel wat meer kwaliteit worden verwacht."
'Cabaretiers de boot in met Het Schip' door Marco Weijers, in: De Telegraaf, 16 sept 2005

Na het verklappen van de nodige hoeveel grappen schrijft Henk van Gelder in het NRC:
"Het Schip is een gelegenheidsshow van vier cabaretiers uit de onafzienbare b-sector van het genre (..) Gevieren spelen ze een tekstloze slapstickvoorstelling, die vooral bestaat uit veel misbaar, krachtpatserij en een handjevol aardige effecten, op filmische muziek van Vincent van Warmerdam. Maar hoeveel manieren zijn er om op komische wijze overboord te slaan? Dit viertal heeft er niet veel te bieden, en ontbeert ook het raffinement om veel verder te komen dan wat ruige kreten, stoeipartijen en het trekken van malle gezichten. Iedereen staat op stormkracht te spelen om de schaarste aan goede grappen te overschreeuwen. Maar gek doen is niet hetzelfde als leuk zijn."
'Slappe slapstick op een walvisvaarder' door Henk van Gelder, in: NRC Handelsblad, 15 sept 2005

"Het Schip moet het niet hebben van een intrigerende plot of ingewikkelde verhaallijnen. Ook niet van dialogen, want die zijn er niet: de cabaretiers houden hun mond, wat op zich wel eens een verademing is. Het eenvoudige verhaaltje is een kapstok voor visuele en fysieke grapjes over het leven op zee. (..) Op z'n best is het slapstick (..), maar het blijft nogal eens steken in flauwiteiten of net te trage sketches. Met de aankleding is flink uitgepakt. (..) Op het podium staat niet alleen een onbewoond eiland en een schip met de nodige functies, er zijn ook haaien, walvissen en dolfijnen. De vele vondsten maken de voorstelling ook voor kinderen zeer geschikt. (..) Het Schip doet denken aan producties van Alex d'Electrique. Ook die hebben veel vondsten, alleen komen daar nog een geniale tekst en eigenwijze wendingen bij. Helaas ontbreken die hier. En daardoor is Het Schip vermakelijk, maar ongevaarlijk."
-lees hier de gehele tekst
'Dollen met een drenkeling' door Merijn Henfling, in: Het Parool, 13 sept 2005

Het Haarlems Dagblad sprak met Onno Innemee.
"Tijdens de repetitie staat hij op een onbewoond eiland. Dat beeldt oogt als een tekening uit een stripverhaal. 'We werken inderdaad van plaatje naar plaatje. In mijn eigen programma's speel ik kleiner. Hier moet alles groot en breeduitgemeten. Om pijn uit te beelden gaat het nu echt van AHHHHHHHHAAAAHHH' (..) Innemee wisselt zijn soloprogramma's regelmatig af met groepswerk. Binnen dat kader zoekt hij dan weer zijn eigen plekje. 'Mijn samenspel iswel sterk, maar ik sta toch te soleren in deze voorstelling. Ik acteer met anderen, maar ben de drenkeling en die hoort niet op dat schip.'"
'Vier cabaretiers in één schuitje' door Jan Pieterse, in: Haarlems Dagblad, 8 sept 2005

In de media: Schudden - 29 maart 2003
Het Parool bezocht 'Puin' van het duo Schudden.
"De twee bewijzen opnieuw ijzersterke beelden te kunnen neerzetten. Met rioolbuizen om hun armen veranderen ze in Playmobil-mannetjes. Op komische wijze maken ze de tragiek van het kinderspeelgoed heel aannemelijk; de mannetjes zijn afhankelijk van het kind dat met hen speelt, want ze kunnen niet lopen. Hun grootste geluk is om in dezelfde doos als Barbie opgeruimd te worden."
-De tragiek van twee Playmobil-mannetjes

Het GPD doet verslag in de Haasche Courant.
"Ook 'Puin' zit weer boordevol ideeën en het enige dat je er op aan te merken zou kunnen hebben is dat scènes nogal eens wegglijden omdat ze geen pakkend slot hebben. Da's een oud kwaaltje van de twee Utrechters, maar eerlijk gezegd is het een beetje kniesoren als je er een zwaar punt van maakt."
-'Puin' voor de fan van fysiek cabaret