Poelmo-kunst
Paul Witteman in gesprek met drie mannen die niet willen. Ik zag het op tv en wist niet waarom. Terwijl ik ernaar keek, moest ik denken aan een uitzending van Sonja Barend van jaren geleden, waarin zij Adelheid Roosen, Karin Bloemen en Boudewijn Buch te gast had. Dat drietal wilde ook al niet. Ze lagen dwars. Met opzet. Om te zieken. De uitzending werd spraakmakend en de volgende dag werd er nog meer over gesproken dan over een normale 'Sonja op vul-maar-een-dag-in'. De presentatrice zat er teleurgesteld bij en het kan niet anders zijn geweest dan dat het angstzweet langs het gootje op haar rug naar beneden liep. Voor haar was de uitzending mislukt.
Dat was die van Paul Witteman laatst ook. De gelouterde interviewer kreeg het niet voor elkaar Hans Teeuwen, Pieter Bouwman en Gummbah aan het praten te krijgen over hun theater/ televisieprogramma Poelmo. Lag het aan Witteman? Nee, het lag aan de puberale dwarsliggers. Irritant? Soms. Maar elke boerenlul had dit van tevoren kunnen zien aankomen, daar hoef je geen journalist voor te zijn. Het is al moeilijk uit Teeuwen alleen iets te halen, laat staan als er drie aan zo'n massiefhouten tafel zitten. Daar kunnen alle Wittemannen van journalistiek Nederland niet tegenop.
Ik snap dan ook werkelijk niet waarom de anders zo vakkundige redactie het in haar hoofd heeft gehaald het drietal uit te nodigen. En waarom de jongens erop in gingen. En waar was Paul Witteman zelf...? Of denk ik nu te simpel?
Of het overhemd van de presentator die avond nat is geworden weet ik niet, maar ik denk wel dat Teeuwen, Bouwman en Gummbah naderhand hun lul uit hun broek hebben zitten grinniken. Terecht? Ja, de redactie van B&W had beter moeten weten. Het was niet eens een gemiste kans, de uitzending had niet eens kans van slagen. En spraakmakend werd zij zeker niet.
En de voorstelling Poelmo? Die moet iedereen die dat wil gewoon in het theater of op televisie bekijken. Laat de artiesten nu gewoon hun kunstje doen en praat er verder niet over. Kunst wordt toch niet beter begrepen als er over wordt gepraat. Gelukkig maar.
Michiel Straub
6 januari 2002
