De snor van Maxi
Nog niet zo lang geleden zag ik Mini & Maxi op een galapremière. Ze waren er als Karel de Rooij en Peter de Jong; als zichzelf dus. Wat me echter opviel was dat Maxi helemaal niet zo maxi is. Maxi lijkt maxi, maar dat komt eerder doordat mini echt mini is. Ze waren netjes gekleed, dronken een glas wijn en wisselden wat vluchtige woorden met Bassie en Adriaan, die er ook al als zichzelf waren. Wat is een gala-avond toch eigenlijk gewoon, dacht ik toen nog. Van een afstandje zag ik de plaatselijke wethouder zich duidelijk afvragen waar hij die ene zanger toch van kende en even verderop probeerde een knappe blonde journaliste Bas van Toor (Bassie) pittige uitspraken te ontlokken. Ik keek en zweeg. Hij praatte. Gewoon. Als zichzelf. Zonder dat stemmetje dat ik tijdens mijn jonge jaren van hem was gewend. En toen wist ik het: mijn jeugdheld was van zijn sokkel gevallen.
Het was mijn eigen schuld. Had ik maar niet moeten staan luisteren. Was ik die avond maar gewoon thuisgebleven. Als een tere zeepbel klapte de jeugdherinnering uiteen. Nooit weer zal ik mij Bassie herinneren als een clown met een oranje pruik, een groene broek en brede bretels. Nee, als Bassie met een biertje en een kaal hoofd. Ook Adriaan is Adriaan niet meer. Hij is acrobaat af met zijn te dikke buik. Zelfs als hij die probeert te verhullen in een zwart strak acrobatenpak en paars artiestenoverhemd.
De moraal: men moet niet alles willen weten, laat de fantasie voor wat zij is. Een kind wordt immers niet voor niets verteld dat het zijn stervende grootvader moet herinneren zoals hij vroeger was. Hetzelfde geldt voor de illusie die theater heet. Neem nergens een kijkje achter de schermen, vraag een goochelaar niet om zijn trucs uit te leggen en kom er niet achter hoe een cabaretier zijn conférences schrijft. Praat überhaupt nooit met artiesten. Het is slechts kortstondig geluk, de illusie wordt verstoord en de zeepbel blijkt te teer. Ga zitten en laat een voorstelling over je heenkomen. Zwelg erin, ruik het rode pluche en geniet. Leve de theaterromantiek!
Heb ík ervan geleerd? Ik denk het wel. Maar de laatste tijd vraag ik me steeds vaker af of die grote snor van Maxi wel echt is.
Michiel Straub
